SUPPORTERS

Wednesday, April 16, 2014

Ang Lihim sa Lumang Bahay Chapter 2


JERIC

ROD

GREG
 
Ang Lihim sa Lumang Bahay
(Short Thriller/ Horror Novel by: Joemar Ancheta)
Chapter 2
ANG ESTRANGHERO
 
Sa tulong ng liwanag ng buwan na unti-unti nang sumisilip sa tinaguan niya kaninang ulap ay may kung ano sa ngiti niya na parang nagpagaan sa aking pakiramdam. Mas matanda siya sa akin ng siguro nasa lima hanggang sampung taon. Sa edad kong dalamwampu’t apat, siya sa tantiya ko ay mas bata o matanda sa edad na trenta. Nakasuot lang ito ng hapit na may kalumaang sando at short na maong kaya litaw ang magandang hubog ng kaniyang katawan. May dating. Guwapo. Mukhang hindi siya magsasaka.
“Puwede hong sa inyo na lang ako magpalipas ng gabi?” kinapalan ko na ang aking mukha.
 Tinitigan niya ako.
Napalunok ako sa lakas ng dating ng kaniyang titig.
Naghintay ako ng kaniyang isasagot.
“Bukas na lang ho ako babalik diyan sa bahay. Natatakot pa ho kasi ako. Sana okey lang ho sa mga anak at saka sa asawa ninyo."
Malalim na buntong-hininga lang ang itinugon sa akin ng estranghero.
"Kahit ngayong gabing ito lang ho. Bukas ipapaayos ko na ang kuryente ng bahay para hindi na ako matatakot.” Dagdag pakiusap ko.
“Wala akong asawa kaya wala ding anak."
"E, di mas lalo pala hong okey."
 "Samahan na lang kita sa bahay ninyo kung okey lang sa’yo. Nakakahiya kasi kung sa bahay ka pa magpapalipas ng gabi. Magulo at may kalumaan na din.”
“Sige ho. Kung hindi sa inyo nakakaabala, bakit hindi.” napangiti ako. Dapat nga sa buhay ako matakot at hindi sa mga multo ngunit sa nakikita ko naman sa kaniya, siguro naman hindi siya mamamatay tao.
“O, pa’no tara?”
"Tara!" nakangiti na ako. Nauna siyang naglakad, sumunod ako. Natatakot pa kasi ako sa nakita ko kanina ngunit napawi na yung matinding kilabot.
“Naghahanap ho ako ng makakatulong na maglilinis sa paligid, kukumpuni sa mga sirang bahagi ng bahay at magpipintura. Baka lang may mai-recommend kayo sa akin. Arawan na lang ho ang bayad.” Pagsisimula ko ng usapan nang makapasok kami sa bahay. Gusto kong tuluyang matabunan ng ibang usapan ang nararamdaman ko paring takot.
 “Puwede ako. Sabihin mo lang kung ano ang mga ipapagawa mo para masimulan ko. Kaya lang kailangan ko ding puntahan ang bukirin ko sa tanghali. Pero maipapangako ko namang matatapos ko lahat kasi madaling araw palang, gising na ako.”
“Sigurado ho kayo? Baka kasi mahirapan kayo.” Paninigurado ko.
“Huwag mo nga ako pinopo Jerick, mas pinaparamdam mo ang katandaan ko sa’yo niyan eh. Kung tutuusin, mga nasa lima hanggang pitong taon lang naman ang tanda ko sa’yo.”
Tipid na ngiti lang ang tugon ko kasabay nang mabilis ko na namang pagsulyap sa kaniya. Bagsak ang tuwid at maninipis na buhok. Yung buhok na parang napakasarap paglaruan dahil parang balahibo lang ng pusa ang kapinuhan. Medyo may pagkasingkit ang maamong mga mata, matangos ang tamang hulma ng ilong, may kanipisan ang kaniyang mga labi at kulay ng balat na hindi aakalain ng kahit sino na siya ay isang magsasaka lang. Hindi man kasimputi ko pero maputi siya sa moreno kaya bumabagay iyon laki ng kaniyang katawan.
“Ano nga ho palang pangalan ninyo?” tanong ko para mabasag lang ang naghaharing katahimikan.
“Hayan, kasasabing huwag ka nang...” napakamot. Nakita ko ang manipis na buhok sa kaniyang kili-kili. “Roderick ang pangalan ko, tawagin mo na lang akong Rod. Walang kuya, walang po o opo. Rod lang. Nagkakaliwanagan ba tayo?" sa buo at lalaking-lalaki na boses. Katangiang wala si Greg.
Ngiti muli ang tugon ko.
"Kung sa simpleng bagay na ‘yan ay hindi na tayo magkaintindindihan e, wala na tayong pag-uusapan pa, hahanap ka na lang ng iba mong makakasama dito.” Alam kong may bahid iyong pagbibiro.
“Sige, Rod.” Huminga ako ng malalim.
Hindi ko magawang iwaglit ang aking paningin sa kaniyang napakaguwapong mukha. Tinamaan yata agad ako ng sibat ni Kupido sa unang pagkikita.
 Huwag! Hindi ko pa siya lubos na nakikilala. Hindi dapat ako mahulog sa kaniya. Matanda na ako para sa Love at first sight! Isa pa, kagagaling ko lang sa isang failed relationship. Nandito ako para buuin muli ang aking buhay, hindi para bumuo ng isang relasyon sa taong di ko pa lubos na nakikilala. Nakabanggaan ko nga lang sa labas. Ni hindi ko nga alam kung pareho kami ng hinahanap at pagkatao.
“Nagugutom ka?” tanong ko.
“Hindi. Kumain na ako kanina. Dumaan kasi ako sa bayan kaya ikaw na lang ang kumain at kukuwentuhan na lang kita habang naghahanda ka ng hapunan mo.”
Noodles lang naman at ilang de-lata ang mga dala ko. Mabuti nga nakapagdala pa ako dahil kung hindi, siguradong gutom magdamag ang aabutin ko. Siya din ang gumawa ng paraan para masindihan ang kalan na kahoy lang ang panggatong dahil hindi naman ako marunong. Pinagtatawanan pa nga ako nang una. Halatang hindi sanay sa buhay probinsiya.
Habang nagluluto ako ay nagkukuwentuhan kami.
"Tatlo kaming magkakapatid." pagsisimula niya. "Dala ng kahirapan kaya napasok ang ate ko noon sa inyo bilang kasambahay. Bata ka pa no'n kaya alam kong hindi mo pa natatandaan pero inalagaan ka ng ate ko.
"Sandali, paanong pinayagan ng mga magulang mo ang ate mong magkasambahay?" tanong ko.
Tumingin muna sa akin si Rod. Bumunot ng malalim na hininga na para bang napakahirap sa kaniyang ilahad ang kaniyang buhay.
"Sumama ang nanay ko sa ibang lalaki dahil sa kahirapan. Ngunit bago 'yan, halos araw-araw silang nag-aaway ni Tatay. Naghahanap kasi si Nanay ng karangyaan. Gusto niya ng magaan na buhay. Iyon daw kasi ang pinangarap niya bago siya mag-asawa bagay na hindi naman kayang ibigay ng magsasakang tatay ko. Iniwan kami at sumama sa mayaman at matandang nagbabakasyon lang noon dito sa purok. Dahil sa sobrang nasaktan si tatay, paglalasing lagi ang inaatupag niya at isang araw, nakita na lang naming nagbigti sa puno ng mangga malapit sa bahay."
Napalunok ako. Hindi kasi ako makapaniwala. Akala ko sa mga pelikula lang nangyayari ang mga ganoong kaganapan. Nangyayari nga pala talaga iyon sa totoong buhay?
"Kaya hayun, lumaki kaming magkakapatid na hikahos sa buhay. Lahat ay ginagawa ng ate ko para maibigay lang ang lahat ng pangangailangan namin. Siya ang naging tatay at nanay namin. Siya ang masipag at matiyagang kumakayod mabuhay lang kami katuwang ang pangalawa kong kapatid." Kumislap ang gilid ng kaniyang mga mata. Pinipigilan niya ang sariling hindi maluha. Nakaramdam ako ng awa sa pinagdaanan nila.
“Pinipilit ni Ate na pag-aralin ako noon kasi sabi niya, iyon na lang ang natitirang pag-asa namin para umangat. Kahit gaano kami kahirap, tanging pangarap lang namin ang puwede naming kakapitan. Pangarap na pilit naming hinahabi araw-araw. Dahil sa pangarap na iyon ay nabubuo ang aming pag-asa kaya lang may mga bagay talagang hanggang pangarap lang. Hindi natin hawak ang buong pagkakataon at pagdating ng mga hindi inaakalang pangyayari.” Nakita ko ang lungkot sa kaniyang mukha. Mabilis niyang pinunasan ang luhang kumikislap sa gilid ng kaniyang mga mata bago pa man iyon babaybay sa kaniyang pisngi.
Nawalan ako ng ganang ubusin ang noodles na kinakain ko.
 Itinabi ko na lang.
Hinarap ko siya.
“Anong nangyari sa mga pangarap ninyo?” seryoso kong tanong.
Mas nagiging interesado na ako sa buhay niya. Kanina, gusto ko lang na may kausap. Nais ko lang na maibsan ang pagkabagot ko sa haba ng gabi. Sanay kasi ako sa buhay Maynila, maingay, magulo at madaming puwedeng pagkaabalahan. Hindi katulad dito sa probinsiyang manaka-nakang huni ng mga kuliglig at kokak ng mga palaka sa bukid malapit sa lumang bahay lang ang pumupunit sa katahimikan ng gabi.
“Huwag na lang nating pag-usapan. Ang totoo niyan, ang mga pangarap namin ay isa sa mga pangarap na nilusaw na lang ng panahon dahil hindi na talaga magkakatotoo pa." bumunot ng malalim na hininga. "Anong gusto mong ipagawa sa bahay ninyo?” tanong niya. Alam kong gusto lang niyang tapusin ang usapan namin tungkol sa kaniyang pamilya.
Hindi ako sumagot.
 Tumingin siya sa akin.
May kung anong hila ang kaniyang tingin. Kahit sinag lang ng kandila ang sumasabog ng liwanag ay bakas ang kakaibang karisma at kaguwapuhan ni Rod.
Nahuli niya ang aking mga tingin kaya siya nakipagtitigan din sa akin. Ako ang unang nagbaba ng tingin. Unang pagkakataong ako ang nakaramdam ng hiya. Madalas sa mga nakakasalubong ko sa mga malls sa Maynila, sila ang pinatatakam ko. Nakikipagtitigan ako hanggang sa mamula-mula sila at kung malagpasan ko na ay saka hinahayaan kong sila ang bubuntot-buntot sa akin. Kung guwapo, may pag-asa. Kung wala, pasensiyahan na lang dahil napaasa ko lang sa wala. Bahagi lang iyon ng aking kapilyohan. Ngunit itong kay Rod, iba yung dating niya sa akin. Hindi ko natatagalang salubungin ang kaniyang mga tingin. Iba na talaga yata 'to.
“Gusto ko sanang maputol ang mga nagtatayugang damo sa labas at malinis ang kabuuan ng bahay. Pupunta ako sa bayan bukas para muling ipa-connect ang linya ng kuryente. Bibili na din ako ng pintura para mapinturahan ang buong bahay para mas magiging maaliwalas sa mata.” medyo may sabit ang pagkakasabi ko no'n. Halatang nangingibabaw ang hiya at kaba!
“Sige, tatapusin ko ang mga gusto mong ipagawa.” sagot niya.
Hanggang sa naghari muli ang katahimikan sa pagitan namin ngunit may dalang kakaiba ang aming mga malagkit na titigan.
Kung sa edad niyang iyon ay wala pa siyang asawa may naamoy akong malansa. May kung ano akong naisip sa pagkatao niya na pilit na itinatago ng kaniyang tigasing hitsura, kilos at pananalita. Dama ko iyon sa lagkit ng kaniyang mga tingin sa akin.
Kinilig ako.
Nagdesisyon akong tumambay  na lang muna kami sa labas ng bahay para humitit ng sigarilyo. Inabutan ko siya ng isang stick ngunit tumanggi siya.
"Hindi ka naninigarilyo?" nakangiti kong tanong.
Umiling lang siya at ngumiti.
"Hmnn clean living. Baka 120 years old ka na niyan, buhay ka pa." kasunod iyon ng pilyo kong tawa.
Naupo ako sa isang sementong upuan habang siya ay nakasandal sa puno. Tanging liwanag galing sa buwan ang nagsilbi naming ilaw at tunog ng mga insekto at manaka-nakang tahol ng aso mula sa mga kapitbahay sa hindi kalayuan ang tanging pumupunit sa katahimikan ng gabi.
Nagkuwento ako. Tungkol sa aming naging buhay pagkatapos naming umalis dito. Hanggang sa naramdaman kong naging mas interesado siya sa buhay ni Tito Diego. Doon siya mas maraming naging tanong, kung may asawa na siya, kung kumusta na ang naging buhay niya ngayon, masaya ba siya, wala ba siyang iniisip na iniwan dito sa lugar na ito. Mga tanong na hindi karaniwan sa isang tunay na lalaki.
Gusto ko tuloy siyang tanungin kung may naging nakaraan ba sila ni Tito ngunit naunahan ako ng hiya. Mahirap na at baka mali lang ako ng hinala.
Lumalim ang gabi. Nagpasya na akong magpahinga dahil ramdam ko parin ang pagod sa tagal at layo ng biyahe ko kanina.
“Sige, mauna ka na. Susunod na ako. Sa sofa na lang diyan sa sala ako matutulog.” Mahina niyang tugon sa akin nang magpaalam ako at papasok na sa bahay.
Gusto ko nga sanang samahan niya ako sa taas. Doon sa mismong kuwarto ko noon ngunit nagdalawang isip ako. Baka kasi kalabisan na ang hihingin ko sa kaniyang pakiusap. Nagmagandang loob na siyang samahan ako sa bahay tapos hanggang sa kuwarto ba naman ay magpapasama pa ako?
Nauupos na ang nakasinding kandila na nasa sala pagpasok ko. Kinuha ko ang flashlight. Binuhat ko ang mga bagahe ko.  Huminga ako ng malalim. Dadaan ako sa hagdanan kung saan ko nakita ang babae kanina. Sinilip ko si Rod sa pinag-iwanan ko sa kaniya. Naroon pa siya. Nakatingin sa kalangitan. Tawagin ko kaya siya para samahan niya ako?
 Kahit mabigat ang aking mga paa na aakyat ay kailangan kong gawin dahil nasa pangalawang palapag ang kuwartong tutulugan ko at wala akong ibang dadaanan kundi ang hagdanan na iyon. Muli kong itinutok  ang hawak kong flashlight sa kung saan ko nakita ang babae ngunit wala nang bakas pa. Pumikit ako. Hindi kaya namamalikmata lang ako kanina? Ngunit hindi ko na talaga kayang paniwalain pa ang sarili ko na bunga lang ng guni-guni ko ang lahat. Nasisiguro ko nang may multo nga sa lumang bahay. Nararamdaman ko iyon. May makakasama ako ditong kaluluwa.
Nang nasa kuwarto na ako ay ibiniba ko sa sahig ang dala kong bag. Tinanggal ko ang mga telang nakatakip sa kama, sa isang upuan at sa side table.  Sinindihan ko ang kandila at inilagay ko sa side table. Pinatay ko ang flashlight. Tinungo ko ang aking bag para kunin ang bedsheet kong dala. Tinanggal ko ang bedsheet sa kama at pinalitan ko ng bago. Pati mga punda ng unan ay pinalitan ko din.
Amoy luma na nga ang bahay. Tiis lang muna hanggang sa malinis at maayos din sa tulong ni Rod. Oo nga pala. Kailangan din niya ng kumot at unan sa baba. Iisa ang dala kong kumot. Ngunit hindi ko maatim na ako na itong nagpasama ay hindi ko pa magawang ayusin ang higaan ng taong inistorbo ko. Kumuha ako ng kumot sa malaking aparador. Sumabog sa ilong ko ang lumang amoy. Tinanggal ko ang plastic na ibinalot sa isang kumot. Bumaba ako dala ang kumot at isang unan. Bukas pa din ang pintuan kaya ipinatong ko na lang sa pinakamalaking sofa ang mga dala ko. Sinilip ko siya sa labas ngunit wala na siya doon.
“Rod!” tawag ko sa kaniya pagkalabas ko sa pintuan.
Tahimik ang paligid.
Inilibot ko ang aking paningin baka umihi lang ngunit nang magawi ang tingin ko sa lumang balon ay may kung anong unti-unting lumalabas doon sa mga nakasalansan na kahoy. Maliwanag ang buwan kaya kitang-kita ko ang dahan-dahang paglabas ng ulo ng isang babae na nakaputi. Nakatingin sa akin. Itinaas nito ang isa niyang kamay na animo’y humihingi sa akin ng saklolo. Sobrang lakas ng kabog sa dibdib ko. Tumayo ang balahibo ko. Napaatras ako at mabilis na tinungo ang pintuan ng bahay habang nakalingon sa babaeng tuluyan nang nakalabas sa balon at palapit sa akin ngunit hindi sumasayad sa lupa ang kaniyang mga paa.
“Rodddddddddddd! Hayan yung sinasabi kong multo! Roderickkkkkkkkk!” sigaw ko.
Pumasok ako sa loob at mabilis kong isinara ang pintuan.
Shet!
Ano 'yon!
Bago ko kasi naisara ang pintuan ay may nakita pa akong isang duguang lalaki.
Mabilis iyong dumaan sa harap ng pintuan. Nanlilisik ang kaniyang mga mata. May hawig ang duguang lalaki na dumaan kay Rod! Hindi kaya si Rod iyon ngunit bakit bigla siyang nawala. Bakit siya duguan?
Nagpadagdag iyon ng takot sa akin. Sino ang lalaking duguan na iyon na sa unang tingin ay parang si Rod din lang? Napakalakas ng kabog ng aking dibdib. Napapikit ako sa takot. Mabilis ang mabigat kong pagbunot ng malalim na hininga. Sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib at nangangatog ang aking tuhod. Nakakita ako ng multo noong bata ako ngunit hindi nakakatakot katulad ng mga nakikita ko noon. Ang mga nakikita ko noon ay parang mga buhay din lang. Yung mga kaluluwa dito sa lumang bahay, may kakaibang lagim akong nakikita sa kanila.
Pagbukas ko sa aking mga mata ay nagulat ako.
 Biglang may nakatayo na sa harap ko.
Gusto kong sumigaw ngunit naibuka ko lang ang aking bibig, walang boses na lumabas doon.
Gusto kong tumakbo palayo ngunit hindi ko maikilos ang aking mga paa.
“Anong nangyari sa’yo?” tinig ng nakatayong iyon sa harapan ko. Si Rod.
“May multo! May babaeng multo sa balon! May duguang lalaki din akong nakita sa labas. Kitang-kita ko sila Rod!” nanginginig kong tinuran. Para akong batang nagsusumbong sa kaniyang tatay.
“Multo?"
"Oo. Multo. Kaluluwa!" singhal ko.
"Kanina ka pa multo ng multo.” Sumilip siya sa nakabukas na bintana. “Wala naman? Paanong nasabi mong may multo e, kanina pa ako mag-isang nakatayo diyan sa labas ngunit wala naman ako nakita.” Tumingin siya sa akin.
Gusto ko siyang yakapin para mawala yung takot ko. Ngunit nagpigil ako. Kahit pa hindi na maganda ang pakiramdam ko ay pilit ko pa ding pinatatag ang loob ko. Pumikit ako. Pilit kong kinakalimutan ang nakita ko. Pagmulat ko ng aking mga mata ay nakita ko siyang nakahiga na sa sofa.  Nakatingin sa akin. Napapailing na nangingiti sa inaasta ko. Tuloy ang labas ay parang gumagawa na lang ako ng kuwento dahil wala naman siyang nakikita o nararamdaman tulad ng sa akin. Bumalik tuloy yung mga pagkapahiya ko nang Elementary palang ako. Pinagtatawanan nila ako noon dahil iniisip nilang weird ako.
Umupo ako.
Katahimikan parin.
Pinagmasdan ko ang unti-unting nauupos na kandila. Naghihintay akong siya ang unang magsalita. Tahimik lang din siyang nakamasid sa kandila katulad ko. Inilipat ko ang tingin ko sa kaniyang hubad nang pang-itaas. Ipinatong niya ang isang kamay niya sa kaniyang noo at napalunok ako sa ganda ng hubog ng kaniyang katawan. Napakalakas ng dating sa akin ang maumbok niyang dibdib, ang impis niyang tiyan at ang malalaking masel niya. Nagtama ang aming tingin. Kinagat niya ang pang-ibaba niyang bibig saka siya dumukot sa loob ng kaniyang short. Iyon ang tuluyang nagpagapi sa aking pagtitimpi. Kung sa kaniya ay wala lang iyon, sa akin ay isa iyong paraan ng pang-akit. At kung nang-aakit man siya, alam kong kuhang-kuha na niya ako. Nakaramdam ako ng kakaibang init.
“Pumanhik ka na sa taas para makapagpahinga ka na.” Hinila niya ang kumot saka siya nagtalukbong.
Huminga ako ng malalim.
“Natatakot ako.” Maikli kong tugon.
“Ano?” tinanggal niya ang itinalukbong niyang kumot saka siya bumangon at tumingin sa akin.
“Sabi ko natatakot ako.”
“Nagpapaniwala ka kasi sa mga multo."
"E, sa totoong may nakita nga ako. Bakit ba hindi ka naniniwala?" naiirita kong wika.
"Gawa-gawa lang ‘yan ng imahinasyon mo. Sabi ko naman kasi sa’yo pagod ka lang. Magpahinga ka na.”
“Samahan mo na lang kaya ako sa taas.” Nagmamaktol na akong parang bata.
Umiling siya.
"Sige na."
Nagpakawala ng malalim na hininga.
"Please?" bihira kong gamitin ang salitang iyon.
“Sige na nga! Samahan na kita!"
"Yes!" napasuntok ako sa hangin.
"Mauna ka nang umakyat at susunod na ako. Iwan mo na lang na bukas ang pintuan.”
“Bakit kailangang mauna kung puwede naman tayong sabay na lang.” Pangungulit ko.
“Naku naman!"
"Sabay na lang tayo."
"Bakit?"
"Natatakot nga ako."
"Sige na. Sasabay na!” Seryoso pa din ang kaniyang mukha.
Napangiti ako. Gusto ko na yung nangyayari. Hindi ko alam pero sobrang gaan na ang loob ko sa kaniya at muling nanumbalik ang kakaibang ngiti ko sa labi na matagal nang hindi ko nagagawa. Hindi para maghanap ng bagong pag-ibig ang dahilan ng pagbabalik ko dito sa bahay. Gusto kong makalimot. Gusto kong magsimulang muli, gusto kong magkapera kapag maayos at maibenta ko na ito. Ngunit hindi ko isinasara ang posibilidad na ito na ang hinihintay kong isang magandang pagsisimula lalo pa't sa kagaya ni Rod na laking probinsiya.
                Nang makapasok kami sa kuwarto ay naghubad na din muna ako ng damit. Umupo siya sa upuang naroon. Kahit hindi ko siya tinitignan ay alam kong nakatingin siya sa akin. Sinadya kong iharap sa kaniya ang may kaputian kong katawan at hinaplos ko ang may maumbok na masel ko sa dibdib habang nakatingin ako sa kaniya. Siya ang unang nagbaba ng kaniyang tingin. Nakaramdam ako ng panalo. Ngayon, siya naman ang napasuko ng tingin ko.
                Alam ko, naghihintayan lang kami kung sino ang unang gagawa ng unang hakbang. Tinanggal ko ang pantalon ko at tanging puting boxer short na lang ang aking suot. Panakaw ko siyang tinignan at ramdam kong unti-unti na siyang ginagapi ng kaniyang pagpipigil.
                Halos maligo na ako sa alcohol dahil wala pang kuryenteng huhugot ng tubig para sana magshower muna ako. Habang naglalagay ako ng alcohol at hinahaplos ko ang buo kong katawan, hita at binti ay pansin na pansin kong napapalunok siya.           
                Kung magaling siyang mag-tease, ibahin niya ako. Laking Maynila yata ‘to. Tumitig ako sa kaniya. Titig na alam kong tuluyang magpagapi sa kaniya. Nang kinagat ko ang labi ko ay napansin kong tumayo siya. Kitang-kita ko ang ganda ng hubog ng kaniyang katawan. Katawang parang nakapasarap angkinin. Napalunok ako ng bumaba ang aking tingin sa pagitan ng kaniyang mga hita.
                Anong mangyayari sa amin sa gabing iyon? Bibigay na ba agad kami sa unang gabing kami ay magkasama sa iisang kama?
(ITUTULOY)

Monday, April 14, 2014

Ang Lihim sa Lumang Bahay Chapter 1




JERIC

GREG

ROD
Ang Lihim sa Lumang Bahay
(Short Thriller/ Horror Novel by: Joemar Ancheta)
 
SIMULA NG KABABALAGHAN
                Naalimpungatan ako nang biglang may dumagan na mabigat na bagay sa dibdib ko. Hindi ko na nagawang mag-inat pa. Nararamdaman ko kaagad ang kirot ng aking sintido dahil sa hang-over. Lasing na naman akong umuwi kagabi at ginising na naman ako ng paulit-ulit na ka-dramahan. Tinabig ko ang may kabigatang bag na nakapatong sa hubad kong katawan. Umupo muna ako sa kama at ginamit ko ang puting kumot para itago ang tumitindig ko pang pagkalalaki. Kinusot ko ang aking mga mata saka tumingin ako sa walang humpay na pagbubunganga ng lalaking gumising sa akin. Naka-boxer short lang din siya. Maputi ang makinis at alaga sa gym niyang katawan. Katawan at mukhang katakam-takam sa iba ngunit sa akin, nasanay na ako at kapag nasanay ka nang nakikita iyon, nawawala yung matinding pagkagusto o pagnanasa.
                Medyo hindi ko lang makuha ang kaniyang ipinagpuputak nang umagang iyon. Mas malalim ang galit. Mas may ibang pinupunto siya. Hanggang sa naging malinaw din sa akin ang lahat. Pinalalayas niya ako. Gusto niyang mawala na ako ng tuluyan sa kaniyang buhay.
                "Umalis ka na sa condo ko! Ayaw ko nang makita pa ang pagmumukha mo dito." ilang beses ko nang narinig iyon mula kay Greg, ang aking kinakasama. At dahil sanay na, pasok sa kanang tainga, labas sa kaliwa. Dinampot ko ang aking boxer short sa sahig. Hubo't hubad akong tumayo sa harap niya. Napapangiti ako habang sinusuot ko ang aking boxer short. Dinaanan ko lang siya ngumangawa at tinungo ang ref para makainom ng malamig na tubig. Sinundan niya ako doon at muling inihagis sa harap ko ang bag na ibinato niya sa akin nang tulog pa ako.
                "Ano bang problema mo?" singhal ko.
                "Problema ko? Yung kakapalan ng mukha mo! Umalis ka na dito. Sobrang nagiging pabigat ka na sa buhay ko Jeric!" nanggagalaiti siya sa inis.
                "Pinalalayas mo na naman ba ako?"
                "Oo! At ngayon sigurado na ako."
                "Paano ako? Paano tayo?" sinubukan kong pagsusumamo.
                "Wala ng tayo Jeric. Said na said na ako na unawain ka. Bumalik ka sa inyo. Hindi ko pinangarap magkaroon ng kinakasamang inutil at walang pangarap sa buhay."
                "Ganoon na lang 'yun?" bumunot ako ng malalim na hininga. "May..." pagpapatuloy ko sana nang may lumabas sa CR na nakatapis lang ng tuwalya. Simple ang dating, maganda ang katawan at matangkad. "Siya ba? Siya ba ang putang-inang ipagpapalit mo sa akin? Kaya ka ba matapang ngayon?" sumisigaw na ako sa galit.
                "Pre, huwag ka namang magmura." wika ng lalaki na siyang lalo kong ikinagalit. Sumasagot-sagot pa kasi! Nangingialam sa amin ni Greg.
                "Oo. At least, hindi siya kagaya mo. Nagtatrabaho siya, hindi man kasingguwapo mo, ngunit tang-ina Jeric mas matino siya sa'yo! Ngayon, lumabas ka na! Hindi na kita kailangan pa! Hindi ko na kayang tiisin ka pa!" Lumapit siya sa akin at pinagtulakan ako ngunit hindi ako nagpatinag.
                "Huwag mo nga akong ipagtulakan! Makakatikim ka sa akin!" Tinabig ko ang kaniyang kamay.
                "At ano ha! Sasaktan  mo ako? Ang kapal ng mukha mo! Mahiya ka nga! Kung pinaalis ka na, puwede bang lumayas ka na agad dahil nakikitira ka lang naman sa akin!" Malakas ang pagkakatulak sa akin ni Greg habang sinasabi niya iyon. Nasaktan  ako. Napahiya sa ibang tao at parang noon lang din ako sobrang nasaktan na ipinagtutulakan na niya ako sa kaniyang buhay.
                "Tang-ina naman, Greg!" Naubos ang pasensiya ko. "Ayaw mo ba talagang tumigil!" Isang malakas na suntok sa panga niya ang pinakawalan ko.
                "Gago ka!" sinalat niya ang sinuntok kong panga niya. "Ikaw pa ang may ganang manakit hayop ka! Tang-ina mong inutil ka!" singhal ni Greg.
                Ilang beses siyang nagpakawala ng suntok sa aking katawan. Gumanti din ako ngunit iyon na ang naging hudyat para lumapit ang lalaki at pinagtulungan nila akong dalawa. Nagtagumpay silang itapon ako sa labas ng condo ni Greg kasama ng bag kong naglalaman ng aking mga damit. Basag ang aking mukha, masakit din ang buo kong katawan ngunit ang mas masakit ay ang tuluyan na din akong isinuko ng taong tanging kinakapitan ko. Tuluyan na akong tinalikuran at ipinagpalit ng akala ko, hindi bibitiw sa aming pangako sa isa't isa. Noon iyon, noong matino pa ako. Noong hindi pa ako nababarkada. Noong bago palang kami at mainit pa ang bawat romansa.
 
                "Yung mga bababa diyan ng Roxas, dito na ho ang babaan natin!" ang malakas na sigaw ng kundoktor ang siyang gumising sa aking pagninilay-nilay tungkol sa amin ni Greg.
                Binuhat ko ang dala kong bag at nagmamadali akong bumaba. Sinipat ko ang pambisig kong orasan, paniguradong aabutin na ako ng dapit-hapon bago makarating sa aking destinasyon. Nagtanung-tanong ako kung saan ang paradahan ng traysikel. Sa paradahan, kaagad akong sumakay. Nang sinabi ko kung saan ako pahahatid ay nagdalawang isip ang driver ngunit nang sinabi kong triplehin ko ang bayad ay hindi na siya umangal pa. Hinanap ko ang aking pitaka sa aking bag para mas madali kong maiabot mamaya ang pamasahe ko. Habang binabaybay na namin ang daan patungo sa kung saan ako lumaki ay pinagmasdan ko ang aming dinadaanan. Luntian ang mga dahon ng palay sa malawak na bukirin sa magkabilang bahagi ng daan. Malamig ang dampi ng preskong hangin sa aking mukha. Amoy ng kasariwaan ng paligid. Nang mahugot ko ang pitaka ko ay binuksan ko iyon. Picture naming dalawa ni Greg ang una kong nakita. Humugot ako ng malalim na hininga.
                Limang taon. Limang taon na din pala kami, dapat. Kung sana naging matindo lang ako. Ini-add ako ni Greg sa facebook noon. Matagal nga bago ko kinonfirm ang kaniyang friend request. Kasi naman, akala ko poser lang siya. Bihira kasi sa guwapo ang mag-add. Kadalasan, sila yung ini-a-add. Dahil guwapo, asahan mong dededmahin nila ang friend request mo o kaya madalas full account na at follower ka na lang. Di naman sa pagbubuhat sa sarili kong bangko, mestisuhin din naman ako, matangos ang ilong, likas na mapupula ang tamang kapal lang na aking labi at may makapal akong kilay na binagayan ng nangungusap kong mga mata. Kung kinis lang din ng kutis, hindi ako pahuhuli. Si Greg, hindi kami magkakalayo ng hitsura. Iyon ang dahilan kung bakit niya nakuha ang atensiyon ko sa facebook noon.
                Dahil wala akong magawa noon at panay ang message niya ng "Hi", "Kumusta", "Care to meet" at kung anu-ano pang pangungulit ay sinubukan kong i-view ang profile niyang nakapublic. Mukhang hindi nga poser. Marami kasi siyang mga kamag-anak at kaibigan na nagkokoment sa mga status niya at pictures. Pagkatapos kong sagutin, ang "Kumusta" na message niya ng "Ayos lang." Doon na nagsimula ang mas malalim na usapan.
                Napagkasunduan naming magkita sa isang fastfood. Habang kumakain lalo kaming nagkapalagayan ng loob. Madalas napapatitig ako sa kaniya at nahuhuli kong ganoon din siya sa akin. Noon palang, ramdam ko na na nagkakagustuhan kami. Nagpapakiramdaman kung saan mauuwi ang aming first encounter. Ako naman, laging handa. Kung saan ang agos at kung trip ako ng trip ko, di ako mahirap kausapin. Mapagbigay ako sa mga gusto ko lang din. Kung di ko trip, kahit pa anong pakiusap o papansin sa akin, hindi ako bibigay. Ayaw ko ng halatang bakla. Pumapatol lang ako sa katulad kong paminta at hindi nalalayo sa aking hitsura. Hindi ko gustong nadedehado ako. Mayabang na kung mayabang, maarte na kung iyon ang gustong isipin ng iba sa akin pero nagpapakatotoo lang ako. Ayaw ko ng ladlad, ayaw ko ng hindi kaaya-aya ang mukha o katawan. Gusto ko, ka-level ko din lang. Doon magkakasundo tayo. Paliligayahin kita sa tindi ng aking romansa.
                Nauwi sa short time sa isang sikat at murang hotel na nagsisimula sa letter "S" ang aming unang pagkikita ni Greg. Hindi pa ganoon kahusay si Greg sa kama noon. Ako, bihasa na din sa dami ng karanasan. Naalala ko pa ngang napapaluha siya sa sarap nang igiling-igiling ko ang aking katawan. Napapmura siya at napapakagat sa akin kung dumadaan ang aking dila sa makinis niyang likod at puwitan. At sa tuwing iindayog ako para pasukin siya, alam kong ang kaniyang malakas na ungol ang nagpapatunay na expert ako sa pagpapaligaya ng kabaro ko. Doon ako hindi makalimutan o mabitiwan ng kahit sinong makakatikiman ko. Kung galing lang din naman sa kama, iba ako. Mayabang ba ang dating? Pero iyon ako. Nagsasabi lang ako ng totoo.
                Ang tatlong oras lang sana namin sa motel na iyon ay tumagal ng isang buong araw dahil hindi na kami mapaghiwalay. Nasarapan siya e, ako naman nagustuhan ko ang kakulangan niya ng experience. Ang trip lang sana, nauwi sa relasyon at bumilang kami ng ilang buwan hanggang sa nagbilang na din kami ng taon. Kaya lang, nagbago ako. Nawalan ako ng gana sa masyado nang paulit-ulit naming routine. Nakakasawa din pala. Naghahanap ako ng bagong adventure. Hindi ako nakukuntento sa paulit-ulit lang na nangyayari sa aking buhay. Sumama ako sa bagong mga nakilala, nagkaroon ng bagong napaglibangan ngunit maling direksiyon pala ang aking tinahak.
                Muli kong pinagmasdan ang aming litratong hinugot ko na sa aking pitaka. Sinong mag-aakalang mauuwi din pala sa hiwalayan ang matagal na naming samahan? Ngunit kasalanan ko din naman ang lahat. Hindi na niya ako pinagbigyan nang humiling ako ng isa pang pagkakataon. Kahit ilang ulit akong nagpabalik-balik sa condo niya. Ilang beses akong nakiusap, nagmakaawang balikan niya ako at magbabago na talaga ako ngunit nanatiling sarado ang isip at puso niya sa akin. Totoo nga naman, anong panghahawakan niya para maniwalang nagbago na ako? Ni wala pa akong maipagmamalaki sa kaniya. Walang trabaho, walang kahit ano. Walang akong maipakita sa kaniyang nabago sa buhay ko. Sa katulad ni Greg na nasaktan at nawalan ng tiwala, katibayan ang kailangan niya. Gusto niyang makakita ng sapat na dahilan para muli kaming magkabalikan. Kaya heto ako't nagdesisyong magsimulang muli. Ito lang ang tanging paraan para muli kong mahanap ang isang Jeric na matagal nang nawala sa sa aking pagkatao. Ang kaguwapuhan talaga, sa una lang 'yan magugustuhan pero kapag nasa relasyon na at matagal nang magkasama, nawawala ang lakas ng hatak ng kaguwapuhan at ang naiiwan ay ang kung ano ba ang kaya mong punan sa pagkatao ng karelasyon mo at kung ano ang kaya mong gawin para mapanatili ang init ng inyong pagmamahalan. Doon ako nagkulang, guwapo lang ang meron ako ngunit pabaya ang ugali ko. Pabayang pakawala. Kahit na, guwapo pa din naman.
               
                Nang pumasok ang sinasakyan ko sa masukal at mabatong daan ay alam kong malapit na ako sa kinalakhan kong lugar. Matagal na panahon ding di ako dito nakadalaw. Ni hindi ko alam kung anong buhay ang kahaharapin ko dito. Ang mahalaga naman sa akin ay ang makapagsimulang muli. Nang matanaw ko ang lumang bahay ay sinabihan ko ang driver ng traysikel na bababa ako sa harap ng isang lumang gate. Nakaramdam ako ng magkahalong takot at kawalang katiyakan nang bumaba ako at napagmasdan ng maigi ang lumang bahay na tutuluyan ko.
                "Ito na 'to! Dito ko mapapatunayan na gusto kong magbago at magsimulang muli." bulong ko sa aking sarili.
                Marahan kong itinulak ang kinakalawang na gate ng lumang bahay na minana pa ni Papa sa kaniyang mga magulang. Mabigat ang mga paa kong pumasok sa bakuran lalo pa’t mag-isa akong aayos at titira doon. Kung may mapuntahan lang sana akong iba ay hinding-hindi ako magtitiis na bumalik pa dito. Huminga ako ng malalim. Nagdadalawang isip ako kung itutuloy ko pa ang binabalak ko nang makita ko ang mga nagtatayugang damo at ang mistulang haunted house na ayos ng bahay dahil halos balutin na ito ng baging.
Napakamot ako.
                Para namang may pamimilian pa ako. Wala na akong babalikan pa sa Manila. Nawalan na ako ng trabaho dahil sa madalas na pagliban at pagpasok ko na lango sa alak, pagkagumon sa sugal at sa rurok ng aking pagdarahop ay ipinagpalit pa ako ng lalaking minahal ko. Masaya na din ang kaisa-isa kong kapatid sa buhay niya sa ibang bansa kasama ng kaniyang pamilya. Kaya panindigan ko na lamang ito.
                Kailangan kong panindigan ang desisyon kong bumalik dito. Gusto kong makalimot sa lahat ng aking pagkakamali sa buhay. Gusto kong takasan ang lahat at magsimula ng bagong buhay. Wala na akong buhay na kailangan pang ipagpatuloy  sa lungsod at kung mananatili ako sa Manila, siguradong hindi ko makakalimutan ang lalaking minahal ko, na nang nawala sa akin ay saka ko lamang naramdaman ang kaniyang kahalagahan. Kailangan kong iwasan ang ang mga lugar na pinapasyalan namin at malayo sa mga mutual friends. Gusto kong patunayan sa kaniya na kaya ko din namang magbago. Kung magkikita kaming muli, may nagbago na sa buhay ko. Sa ngayon, dito na muna ako. Pasasaan din at masasanay din ako.
Mabilis akong humakbang palapit sa lumang bahay dahil palubog na din ang araw.
Kung sana hindi sabay na namatay sina Papa at Mama dahil sa isang car accident, siguro kahit papaano, naalagaan pa ang bahay na ito. Ayaw naman na din ni Tito Diego na kapatid ni Papa ang tumira dito dahil may kaluluwa daw na nakatira na sa lumang bahay. Kung totoo ang sinasabi niya, ako ang makapagpapatunay doon dahil noong bata pa lamang ako, alam kong may kapangyarihan na akong makakita ng kagaya nila. Matagal na nang huli kong nagamit ang kakayahang iyon. Mula nang pinagtawanan ako at sinabing weird ako noong High School ako, iniwasan ko nang magkuwento o kaya mamalagi sa mga lugar na may ligaw na kaluluwa. Ilang taon na din akong hindi nakakakita. Kaya naisip kong sa pagdaan ng panahon, nawala din ang kakayahan kong iyon.
                Sandali akong huminto, yumuko at  ibinaba ang mabigat kong dala-dala na bag. Huminga ako ng malalim. Ito ang gusto ko dito, ang kasariwaan ng lahat. Ilang Linggo lang siguro, magawa ko nang pagandahin muli ito. Bukas na bukas din ay simulan ko na ang paglilinis sa bakuran. May mga pinsan sina Papa dito kaya sa kanila na lang ako magpapahanap siguro ng makakatuwang ko para maglinis, magkumpuni sa mga sirang bahagi ng bahay at magpintura.
                Humugot muli ako muli ng malalim na hininga bago nagdesisyong ituloy ang paglalakad. Pagtayo ko ay may kung anong malamig na hangin na dumaan sa akin. Napalunok ako. Pinagmasdan ko ang mga puno sa paligid ngunit hindi gumagalaw ang mga dahon ng mga ito. Nagtaka ako. Dama ko kasi talaga ang biglang pagdaan na hindi ko maipaliwanag na malamig na bagay na iyon lalo pa’t nakita ko din ang bahagyang paggalaw ng matayog na damo papunta sa lumang balon. Nanatili akong nakatayo doon at muling nakiramdam ngunit wala na akong kakaibang nararamdaman pa.
Napakamot ako.
Dala lang siguro iyon ng pagod sa halos sampung oras na biyahe kaya kung anu-ano na ang napapansin ko.                 Ipinagpatuloy ko ang aking paglalakad.
Habang naglalakad ay sinipat kong mabuti ang paligid ng bahay. Nagtataka lang ako kay Tito Diego kung bakit bigla na lang siyang umayaw na sumilip o tumira dito samantalang iniwan namin siya dito noong bata pa ako na tuwan-tuwa dahil masosolo na daw niya ang bahay. Kung hindi lang nadestino si Papa sa Manila, malayong aalis kami dito noon. Hindi sana napabayaan ng ganito ang bahay. Hindi ko naman masisisi si Tito, maunlad na ang pamumuhay niya ngayon, may kumikitang mga negosyo. Ako lang ang may ayaw na tumira sa kaniya. Nakakahiya na kasi dahil sa dami ng naibigay niya sa akin na nawaldas ko lang sa sugal, alak at barkada. Ngunit nagbigay siya ng malaking halaga sa akin sa pag-uwi ko dito sa probinsiya kahit pa tinututulan niya ang pagbabalik ko dito.
Nang nasa malaking pintuan na ako ay hinanap ko ang susi na ibinigay ni Tito sa akin. Nilalamon na ng kadiliman ang naiiwang liwanag mula sa palubog na araw. Inilabas ko na din ang dala kong flashlight at inilagay ko iyon sa aking bibig sabay tutok sa susian ng seradura. Sinubukan kong ipihit ang susi ngunit ayaw umikot.
Napakunot ako.
 Mali pa yata ang ibinigay ni Tito na susi o kaya dahil sa tagal nang walang nakatira ay pati seradura ay kinakalawang na. Tinanggal ko ang susi. Sinubukan kong ipihit ang buong seradura sabay tulak ngunit mukhang sarado nga talaga. Napailing ako. Nang muli ko sanang ipasok sa seradura ay biglang dahan-dahang bumukas ang pinto. Nagtayuan ang balahibo ko. Lumikha ng nakakatakot na tunog ang dahan-dahan pagbukas ng pinto ngunit huminto ito sa kusa nitong pagbubukas.  Napakalakas ng kabog ng aking dibdib. Luminga-linga ako. Pilit akong nagpakatapang. Nandito na ako. Wala na akong mapuntahan pang iba. Kailangan kong labanan ang namumuong takot. Minabuti kong itulak na lang ang pintuan gamit ang aking balikat. Ibinaba ko ang dala kong bag. Kinuha ko ang flashlight na nilagay ko sa aking bibig. Mabilis kong inapuhap ang switch ng ilaw sa tabi ng pintuan.Malas nga talaga. Pinutulan na pala talaga ito. Mabuti at nagdala ako ng kandila na magagamit ko magdamag. Bukas ko na lang aasikasuhin ang pagpapakabit ng kuryente. May  kadiliman na din ang buong kabahayan at tanging ang liwanag ng flashlight na hawak ko ang sumasabog ng liwanag. Tinanggal ko ang puting tela na nakabalot sa center table.  Sumabog ang naipon doong alikabok. Napaubo ako. Bumalik ako sa kung saan ko ibinaba ang aking mga dala kanina at inapuhap ko ang nakasupot na kandila sa bulsa ng aking bag. Nang biglang may naramdaman akong dumaan sa likod ko na nakaputi. Mabilis akong lumingon. Napakamot uli ako ng aking ulo nang makita kong nahulog lang pala ang telang puti na isinabit ko sa upuan sa aking likod.
Ano bang nangyayari sa akin?
Tuluyan nang nilamon ng kadiliman ang katiting na liwanag ng araw kanina. Lalong mas dumilim ang buong kabahayan. Sinindihan ko ang kandila, gamit ang dala kong lighter ngunit sa tuwing itinatapat ko ang kandila sa apoy sa lighter ay namamatay ito na parang hinihipan ng kung sino. Nagsisimula na talaga akong maniwala sa sinasabi sa akin ni Tito Diego na may kakaiba dito sa lumang bahay na ito. Nilakasan ko parin ang loob ko. Sa buhay na tao dapat ako natatakot at hindi sa mga kaluluwa lang. Sinubukan kong muling inilapat ang kandila sa apoy galing sa aking lighter at nang masindahan ko ito ay agad kong ipinatong sa center table.
Minabuti kong pagmasdan ang kabuuan ng bahay para mapagplanuhan ko na ang mga dapat kong unahin bukas kapag nakapagpahinga na ako. Nang idinaan ko ang sinag ng flashlight sa hagdanan ay nanlaki ang aking mga mata. Hindi ko na maigalaw ang aking katawan sa pagkabigla. Gusto kong sumigaw ngunit walang kahit anong boses na lumalabas sa aking labi. Sinubukan kong muling isigaw ang magkahalong takot at pagkagulat. Ngunit hirap kong gawin iyon. Hindi ko din maigalaw ang aking mga paa. Lahat ng balahibo ko ay nagsitayuan sa nakita kong isang babaeng bumababa doon. 

Nang una, nakalutang lang ito at maputi pa ang suot nito hanggang sa dahan-dahang nagbago ang kaniyang kabuuan. Tumatakip na ang kalahating buhok sa kaniyang duguang pisngi. Nangingitim ang paligid ng isa niyang mata at halos putol na ang duguang braso. Nagkapunit-punit na ang duguang puting suot. Nanlilisik ang kaniyang mga mata. Hanggang sa nagawa kong umatras. Nabitiwan ko ang hawak kong flashlight. Kasunod iyon ng pagkamatay ng sindi ng kandilang ipinatong ko sa center table. Napakalakas ng kabog ng aking dibdib at tanging pagsigaw ang magagawa ko para tuluyan kong mailabas ang nararamdaman kong kilabot.
Multoooooooooooooooooo! Multoooooooooooo!” paulit-ulit kong pagsisigaw habang kumakaripas ng takbo.
Hindi ko namalayang nasa mismong gate na ako ng lumang bahay. Pakiramdam ko ay lumaki ang aking ulo at nagtayuan lahat ang mga buhok ko. Hindi ko na alam kung gaano ako kabilis na nakalabas. Sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib. Mabilis ang aking paghinga.
Bumalik ako sa aking katinuan nang halos may mabangga na akong lalaki na noon ay papasok palang sana sa luma naming gate.
“Bakit? Anong nangyayari sa’yo?” tanong ng estranghero.
“May multo! May multo sa lumang bahay!” nanginginig kong sagot.
Noon ko lang naramdaman ang pagod at paghingal. Kinuha ko ang pagkakataong iyon para sandaling makapagpahinga. Itinukod ko ang aking mga kamay sa aking tuhod. Pumikit ako. Paulit-ulit akong huminga ng malalim. Nang mahimasmasan ay ibinalik ko ang aking paningin sa estranghero.
“Multo?” tumawa siya. “Naniniwala ka sa multo na gawa-gawa lang ng iyong malikot na pag-iisip. Pagod ka lang siguro o kaya gutom kaya kung anu-ano ang pumapasok sa isip mo.”
“Totoo ang nakita ko. Pagod ako, inaamin ko iyon, ngunit nasisiguro kong hindi lang bunga ng aking imahinasyon ang mga naramdaman at nakita ko.” Paniniguro kong sagot.
“Matagal nang walang nakatira sa bahay na ‘yan a. Ano ba kasi ang ginagawa mo diyan?” tanong niya.
 Hinugot ko ang huling hangin na naiipon sa aking dibdib para tuluyan akong kumalma.
“Amin ang lumang bahay na ‘yan."
"Inyo ang lumang bahay na 'yan?" may halong pagtataka ang tanong na iyon ng estranghero.
"Minana pa ni Papa sa kaniyang mga magulang. Pagkaraan ng ilang taon, ngayon ko lang naisipang balikan. Ayaw kong maniwala dati kay Tito Diego na may multo diyan pero ngayon naniniwala na ako.” Natigilan ako.
Napakadali sa aking sabihin iyon sa taong ni di ko man lang alam ang pangalan.
“Diego? Tito mo si Diego Alcantara?” tanong niya sa akin.
Pilit kong inaninag ang kaniyang mukha para kilalanin siya ngunit maramot pa ang liwanag ng buwan.
 “Bakit, kilala mo ba ang tito ko?” nagtataka kong tanong.
“Nakatira lang kami sa hindi kalayuan sa likod ng lumang bahay na 'yan. Doon kami sa may kakahuyan. Nakikita ko ang Papa at Tito mo noong bata pa ako. Nanilbihan ang ate ko sa kanila kaya halos diyan na din ako sa bahay na iyan lumaki. Di ba ikaw si Jeric? Yung batang maliit lang noon na kalaro ko noong walong taong gulang  palang ako?”
“Jeric? Opo. Ako nga ho."
Ngumiti ang lalaki sabay tingin sa akin pataas pababa. "Anlaki mo na ah!"
"Bakit hindi ko ho kayo matandaan?”
“Kasi nga bata ka pa no’n. Pero kilalang-kilala ko ang Tito mo.” May diin iyon.
Katahimikan.
“Dito din ako dumadaan sa gate na ito halos gabi-gabi galing mula sa sinasaka kong bukid pauwi sa aming bahay. Pero wala naman akong nararamdamang kakaiba sa tuwing dumadaan ako.”
“Maniwala kayo, may nakita akong babae, nang una kong makita, nakasuot lang ito ng mahabang puting damit at nakalutang sa hangin hanggang unti-unti nang nagbago siya sa paningin ko. Nakasuot na siya ng ng gutay-gutay na puting damit at duguan ang kaniyang maputing mukha. Duguan din ang halos buong katawan at halos putol na ang kaniyang braso.”
“Pinaglalaruan ka lang ng imahinasyon mo." muli itong tumawa ng mahina. "Sige na, bumalik ka na doon. Uuwi na din ako.” Tumalikod na siya.
Natigilan ako.
 Hindi ko alam kung pipigilan ko siya. Wala na akong makitang ibang tao sa paligid. Siya na lang ang tanging pag-asa ko.
Muli kong pinagmasdan ang lumang bahay. Sa laki at dilim niyon, idagdag pa ang kaluluwang nakita ko ay ayaw ko nang bumalik na ako lang. Nilingon ko ang lalaking naglalakad palayo.
“Sandali lang ho!” pahabol kong sigaw sa kaniya.
 Huminto siya.
Lumingon.
“Bakit?”
Mabilis akong lumapit.
 Sa tulong ng liwanag ng buwan na unti-unti nang sumisilip sa tinaguan niya kaninang ulap ay may kung ano sa ngiti niya na parang nagpagaan sa aking pakiramdam. Mas matanda siya sa akin ng siguro nasa lima hanggang sampung taon. Sa edad kong dalamwampu’t apat, siya sa tantiya ko ay mas bata o matanda sa edad na trenta. Nakasuot lang ito ng hapit na may kalumaang sando at short na maong kaya litaw ang magandang hubog ng kaniyang katawan. May dating. Guwapo. Mukhang hindi siya magsasaka.
“Puwede hong sa inyo na lang ako magpalipas ng gabi?” kinapalan ko na ang aking mukha.
 Tinitigan niya ako.
Napalunok ako sa lakas ng dating ng kaniyang titig.
Naghintay ako ng kaniyang isasagot.
(ITUTULOY)