SUPPORTERS

Sunday, January 18, 2015

Rebound of Foul Hearts Chapter 23



KYLE SANTOS

ANDREI TENG

CARLA

ANNE
 

REBOUND OF FOUL HEARTS

Undisputed Bromance Novel by: Joemar Ancheta

 

(Sa mga nag-aabang sa ating update, pagpasensiyahan na ninyo kung matagal ang naging kasunod. Maaring may mga mali sa pagkakabaybay ng mga salita ngunit wala na po akong sapat na panahon para i-proof read pa ito. Kayo na ang bahalang umintindi. Tambak po tayo sa trabaho at kung walang trabaho, hirap din naman akong makuha yung drive ko to write. Hanggang sa muli po.- Joemar Ancheta)

 

Chapter 23

Andrei's Point of View

 

                    Wala sa plano kong iwasan si Kyle ng kahit isang saglit ngunit nang makita ko kung gaano kasakit kay Anne na tanggapin ang lahat ay nagdesisyon akong bigyan muna siya ng sapat na panahon. Panahong hindi ko noon naibigay kay Carla. Ngunit hindi ko alam na ganoon pala kasakit ang magparaya. Yung alam mong sa'yo na siya ngunit hindi pa napapanahon dahil may mga nasasaktan kang iba. Yung sakit na bitiwan mo siya kahit sandali lang kahit ayaw niyang bumitiw sa pagmamahalan ninyong dalawa. Mahal ko si Kyle, kawangis ng pagmamahal ko sa aking sarili at ang pag-iwan ko sa kaniya sa kabila ng matinding pakiusap niya ay parang may makapal na telang tumatakip sa aking bibig at ilong. Nakapahirap para sa akin ang huminga. Ngunit hindi ako yung tipong makasarili. Yung tanging sariling kaligayahan lang ang iniisip. May nasasaktan pa akong iba. Bagay na nakaligtaan kong bigyan ng pansin nang nagsisimula palang umusbong ang sa amin ni Kyle.

                    Hindi din pala gano'n kadaling maging masaya lalo na sa mga katulad naming "nagtatago". Nakalimutan kong may pamilya akong maapektuhan, may pamilya akong hindi tanggap ang tuluyan kong pagtanggap sa kung sino ako at kung sino talaga ang mahal ko. Lalo pa't hindi nila ni minsan pinagdudahan ang aking tunay na pagkatao.

                    Gulung-gulo ang isip ko nang umuwi ako pagkatapos ng tuwiran kong pagsabi kay Kyle na kailangan na muna naming palayain ang isa't-isa. Wala akong ibang gustong gawin kundi sana magkulong sa aking kuwarto. Nasasaktan man ako sa biglaang desisyon ko lalo pa't ang tanging alam kong kaligayahan ko ay ang laging makasama si Kyle. Hindi madaling magsakripisyo para sa iba lalo pa't iyon ang matinding ikakasakit ng sarili mong emosyon. Gusto ko lang sana iiyak yung hapdi ng nararamdaman ko. Nagmamahal ako at masaya na sana ako sa kung anong meron kami ni Kyle ngunit hindi din matanggal sa isip ko at kinakaya ng konsensiya ko na nakakasakit ako. Paakyat na ako sa aming hagdanan nang tinawag ako ni Dad.

                    "Drei, mag-usap tayo." makapangyarihan ang tinurang iyon ni Daddy.

                    "Dad, pagod ho ako sa laro. Hindi ba puwedeng ipagpabukas na lang po natin?" hindi ko siya nilingon. Namumugto kasi ang mga mata ko at ayaw kong makita niyang galing ako sa pag-iyak. Humakbang ako papanhik sa taas.

                    "Kinakausap kita, gusto ko ngayon na natin pag-usapan ang napanood ko sa laro ninyo kanina." Lumakas ang boses ni Daddy. Alam kong galit na siya.

                    Tumigil ako sa pagpanhik. Huminga ako ng malalim kasabay ng pag-iling. Paano ko ipaliliwanag sa kaniya ang nangyari?

                    "Ano yung tungkol sa laro Dad?" tanong ko kahit alam ko na ang tinutumbok niya. Sa katulad kong lumaki bilang lalaki sa pamilya, hindi gano'n kadaling sabihin ang totoo. Ni hindi sumagi sa isip ko na darating yung araw na ito na aamin ako sa mismong pamilya ko tungkol sa aking pagkatao.

                    "Hindi tungkol sa laro ang tinutumbok ko dito alam mo kung ano ang gusto kong pag-usapan natin." tumayo siya at siya na lang ang lumapit sa akin. Narinig ko ang pagpanhik din niya. Nasa gitna ako ng hagdanan. Nanatili akong nakatalikod kay Daddy.

                    "Anak, hindi ka gano'n. Alam kong hindi ka..."

                    "Dad, I'm sorry." bumalong ang luha ko. Alam kong hindi ko kailangan patungan ng isang pagsisinungaling ang dapat malaman ng pamilya kong pagbabago lalo na't ito ay tungkol sa akin pagkatao. Gusto kong lumaya at karapatan ng pamilya kong malaman ang totoo. Hindi man sila ang nauna, pero ito na yung pagkakataon ko para harapin ko iyon.

                    "Sorry for what?" nakita ko ang pamumula ng mukha ni Daddy.

                    Narinig ko ang yabag ni Mommy pababa sa hagdanan. Nakatingin sa amin ni Daddy ngunit alam kong kanina pa siya nakikinig sa aming usapan. Napaupo ako. Nanginginig kasi ang tuhod ko. Napakarami ko nang iniisip at gusto kong isa-isahing ayusin ang lahat.

                    "Bakit ka humihingi ng tawad anak?" tanong ni Mommy. Nangingilid ang luha niyang tumabi sa akin. Hinaplos niya ang likod ko.

                    Huminga ako ng malalim. Tumingin ako sa kanilang dalawa. Tinatantiya ko kung ano ang magiging reaksiyon nila.

                    "Mom, Dad, I think..." saglit akong napahinto. Mali ang napili kong "I think" ngunit sila, parang sigurado na sila na kahit hindi pa man ako umaamin ay alam na nilang iyon ang sasabihin ko. Basang-basa ko sa mukha nila na umaamin na ako. Yung pagkabigla at pagkadismaya ay banaag na sa kanilang mukha. "Dad, Mom... I'm gay."

                    "No! You're not!" nasa mukha ni Daddy ang pagtanggi.

                    Huminga ako ng malalim kasabay ng patuloy na pagtahak ng luha sa aking pisngi.

                    "Putang ina naman Drei, sabihin mo sa akin hindi ka bakla."

                    "Dad, I'm sorry."

                    "May girlfriend ka. Antagal na ninyo ni Carla. Basketbolista ka pa. Hindi ka malambot kumilos, hindi ka nahilig sa mga laruang pambabae. Pa'nong..." in denial pa din si Daddy. Alam kong gusto niyang bawiin ko ang sinabi ko. Nanginginig ang kaniyang kamao.

                    Bumagsak ang tibay ng loob ko nang makita ko kung paano ko sila nabigo. Nakatitig lang si Mommy sa akin ngunit ang luhang bumabagtas sa kaniyang pisngi at ang panginginig ng kaniyang mga labi ay alam kong tanda iyon ng pagkadismaya.

                    "Eto na ako Mom, Dad. Sinikap ko din namang paglabanan eh. Pero..."

                    "Pero ano ha? Basta ka na lang bumigay? Basta mo na lang tinanggap na bakla ka?"

                    Masakit sa akin na sa mismong Daddy ko marinig ang salitang bakla ka. Iba yung dating pero iyon naman talaga ako.

                    "Dad, emosyon at utak ang kalaban ko dito. Hindi naman po ito basta na lang sakit na iinom lang ng gamot o kaya bali sa buto na kailangan lang ng theraphy. Hindi ito pagod o puyat na kailangan lang itulog at kinabukasan, lalaki na uli ako. Pagkatao ko ho ito. Bahagi ng personalidad ko mula nang nagkaisip ako. Kung kaya ko lang baguhin Dad, kung kaya ko lang po sanang..."

                    "Ipinagmamalaki kita." pamumutol ni Daddy sa paliwanag ko. At noon, alam ko, sarado pa ang utak niya para intindihin ang lahat ng sasabihin ko. "Anong sasabihin ko sa mga kamag-anak natin, sa mga kumpare ko? Ang nag-iisang anak kong sikat na basketbolistang lalaki ay bakla? Hindi mo na lang ba inisip ang kahihiyan natin?" halos sumisigaw na si Daddy sa galit.

                    "Mas mahalaga pa ba ang sasabihin nila Dad?"

                    "Ikaw, mas pinahalagahan mo pa ba ang balikong pagkatao mo na puwede mo naman sanang iayos para sa kapakanan mo at ng pamilya mo?" singhal niya sa akin. "Ang masakit, sa TV ka pa talaga nagwala." huminga siya ng malalim. Tumitig sa akin. "May relasyon kayo ni Santos?"

                    Tumayo ako. Tumingin din ako sa kaniya.

                    "Bakit hindi ka makasagot? May relasyong kayo ni Santos?"

                    "Mahal ko siya Dad. Nagmamahahalan ho kami." Hindi ako yumuko nang sinabi ko iyon. Ni hindi ko nagawang kumurap.

                    Nakita kong iniamba ni Daddy ang kamao niya sa akin ngunit mabilis si Mommy na pigilan siya.

                    "Huwag mong saktan ang anak mo." humihikbi na si Mommy. "Anak, sige na, pumasok ka na sa kuwarto mo!"

                    "Umalis ka sa harapan ko. Lumayas ka sa pamamahay ko!" singhal ni Daddy sa akin.

                    "Sa'n siya pupunta? Anak mo 'yan. Anuman siya, anak pa din natin 'yan. Anak mo ang pinalalayas mo!" depensa ni Mommy sa akin.

                    "Huwag kayong mag-alala Dad, aalis ako. Hindi naman ninyo kailangang palayasin pa ako." parang sumasabog ang dibdib ko sa narinig kong iyon na isinigaw sa akin ni Daddy.

                    Mabilis akong pumanhik at sandali akong napaupo sa aking kama. Abut-abot ang mabilis at malalim kong paghinga para maibsan yung hindi ko maipaliwanag na halu-halong emosyon. Hindi ko pinigilan ang pagluha. Gusto kong ilabas ang lahat ng hinanakit. Lasap na lasap ko ang hirap ng pagiging isang alanganin. Sino bang normal na tao ang gustong pagdaanan ang ganitong hirap kung kaya lang turuan ang tibok ng puso at ng kagustuhan ng damdamin. Kinuha ko ang maleta ko at nagsimula na akong mag-empake.

                   

                    "Anak, hindi mo naman kailangang gawin ito?" boses iyon ni Mommy pagbaba ko ng hagdanan. Wala na doon si Daddy.

                    "Mom, palipasin lang natin ang galit ni Dad. Babalik ho ako kung okey na ang lahat." gusto kong kahit papano ay maibsan ang nararamdaman ni Mommy. Alam kong masakit para sa kaniyang tanggapin na bakla ako tapos lalayasan ko pa sila. Hindi iyon madali para sa isang ina lalo pa't kahit hindi niya sinasabi ay alam kong tanggap niya kahit sino pa ako.

                    "Saan ka naman niyan pupunta?" humihikbing tanong niya.

                    "Mom, may pera ako. May ipon ho ako kaya hindi ninyo kailangang mag-alala pa sa akin." basag ang boses ko. Tinulak ko ang pintuan at kahit sobrang sakit ay kailangan kong panindigan ang pag-alis. Ngunit bago pa man ako makalabas ay hinila na ako ni Mommy at niyakap ng mahigpit. Nag-iyakan kami. Hinaplos niya ang likod ko.

                    "Ako ang bahala sa Daddy mo anak. Ipaiintindi ko sa kaniya ang lahat. Gusto ko lang mag-ingat ka. Huwag mong pabayaan ang sarili mo." bulong niya sa akin.

                    "Salamat Mom. I'm sorry. Na-disappoint ko kayo ni Dad." humihikbi kong bulong sa kaniya.

                   

                    "Wala kang dadalhin sa kahit anong sasakyan." boses iyon ni Daddy. "Akin ang susi mo."

                    "Pero Dad..."

                    "Akin na'ng susi." pagmamatigas niya. Namumula ang paligid ng kaniyang mga mata.

                    Masama man ang loob ko ay iniabot ko sa kaniya ang susi.

                    Lumabas ako ng gate hila ang travelling bag ko nang hindi lumilingon. Masama ang loob ko kay Daddy. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Ni hindi ko alam kung kailangan kong ipaalam kay Kyle ang nangyari sa akin. Naka-off ang cellphone ko dahil kanina pa iyon lowbat. Kung alam lang sana ni Kyle ang pinagdadaanan ko ngayon.

                    Paglabas ko ay nagulat ako nang makita ko doon si Carla. Mukhang inaabangan niya ako. Malungkot ang kaniyang mga matang nakatingin sa akin. Binuksan niya ang likod ng kaniyang sasakyan.

                    "Anong ginagawa mo dito?" tanong ko sa kaniya nang makalapit ako. Yayakapin ko sana siya ngunit umiwas siya.

                    "Ihahatid na lang kita."

                    "Pa'no mo nalamang?"

                    "Huwag ka nang magtanong. Hindi na din ako magtatanong kung saan mo gustong pumunta. Gusto kong ako mismo ang magdadala sa'yo kung saan sa tingin ko ang mas mapapanatag ka. Pero pakiusap lang Drei, huwag mo na akong kausapin." iyon lang at pumasok na siya sa sasakyan niya.

                     Nagdadalawan isip akong sumakay at nakaramdam ako ng hiya. Bumukas ang pintuan sa harap ng kaniyang sasakyan. Tahimik akong tumabi sa kaniya. Nilingon ko siya ngunit hindi siya nakatingin sa akin.

                    "Kumusta ka na?" pamamamasag ko sa katahimikan.

                    Pinaandar niya ang kaniyang sasakyan. Hindi niya ako sinasagot.

                    "Saan tayo?" tanong ko.

                    "Gusto ng Daddy mo na sa bahay ka na muna ngunit tingin ko, hindi na dapat pa kitang dalhin pa doon." garalgal ang kaniyang boses. "Dadalhin kita doon sa alam kong mapapanatag ka?"

                    "Ihatid mo na lang ako sa pinakamalapit na hotel dito. Okey lang ba?"

                    "Kung gusto mong mag-hotel pagkatapos kitang ihatid sa alam kong dapat mong puntahan, bahala ka na." matatag ang pagkakasabi niya doon.

                    Muling katahimikan.

                    "Kumusta ka na?"

                    Hindi siya sumagot.

                    "Anong pinagkakaabalahan mo ngayon?'

                    Tahimik pa din siya.

                    "I'm really sorry..."

                    "Please... just please shut up!" mahina iyon ngunit may dating.

                    Inihinto niya ang kaniyang kotse sa tapat ng isang condo. Alam kong doon talaga niya ako dadalhin.

                    "Puwede ka nang bumaba." Hindi siya nakatingin sa akin.

                    "Hindi mo naman kasi kailangan gawin ito." pabulong. "I'm sorry."

                    "Pinakiusapan lang ako ng Daddy mo. Akala niya siguro tayo pa. Matagal na kitang pinalaya Drei at alam ko, hindi ka na babalik pa sa akin. Kaya please, bumaba ka na at kailangan ko nang umalis."

                    "Bakit ba pinahihirapan mo ang sarili mo? You can just say NO nang pinakiusapan ka ni Dad."

                    "If only I could." muling umagos ang luha sa kaniyang pisngi. "Baba ka na please." Pinunasan niya ang luha niya at hindi pa din siya lumilingon sa akin.

                    Pagkakuha ko sa travelling bag ko sa likod ng sasakyan niya ay mabilis na din siyang umalis. Ni hindi ko na nagawang magpasalamat at muling magpaalam.

                    Naiwan ako doong hindi alam kung saan ako pupunta.

                    Nakapag-usap na kami ni Kyle na kailangan ko munang lumayo. Kailangan kong bigyan ng sapat na oras si Anne na tanggapin na muna ang lahat bago kami muling magsimula. Humakbang ako palayo sa condo. Maghohotel na muna ako. Bukas na lang ako hahanap ng pansamantala kong marerentahang apartment o condo.

                    Nakasakay na ako ng taxi nang naisip kong hindi ko pala dapat isuko si Kyle. Ipinaglalaban niya ang sa amin. Hindi madali ang ginagawa niyang panindigan ako. Ako itong matapang na nagsimula sa kung anong meron kami ngayon tapos bigla ko na lang siyang bibitiwan? Alam kong masama ang loob niya sa akin. Kung ako ang nasa kalagayan niya ngayon, ano kayang sakit ang mararamdaman ko? Mahal ko si Kyle kaya nga pinili kong aminin ang nararamdaman kong iyon kay Daddy. Mahal na mahal ko si Kyle kaya nga binitiwan ko ang matagal ng relasyon namin ni Carla. Nagmamahalan kami ni Kyle kaya nga kahit kutyain kami ng tao ay pinanindigan namin ito, ngayon ko pa ba siya iiwan?

                    Matagal akong nag-abang. Napakarami nang tanong at agam-agam na nililikha ng aking isip. Paano kung umuwi siya kay Anne at nagkaayos na sila? Paano kung nagalit siya sa ginawa ko at naisip niyang balikan na lang si Anne tutal isang malaking kaduwagan ang ginawa kong isuko siya sa kabila ng kaniyang paglaban? Hindi na ako mapakali. Sumasakit na ang aking paa na nakatayo sa harap ng pintuan ng kaniyang condo. Panay ang pindot ko sa buzzer ngunit walang Kyle ang nagbubukas. Matindi pa ay hindi tumitigil ang isip ko sa paghabi ng kuwentong kinatatakutan ko. Nasa imahinasyon ko sina Kyle at Anne, naghahalikan, nagyayakapan... kasunod iyon ng pagbunot ko ng malalim na hininga. Sana mali ako sa aking naiisip.

                    Ilang oras din akong palakad-lakad. Tayo-upo. Umaasang darating si Kyle. Tatanggapin kong ako ang nagkamali. Na maling hindi ko siya samahan sa kaniyang pakikipaglaban sa amin.

               Hanggang sa pagbukas ng elevator ay parang nakapatagal kong hindi nakita ang lalaking tanging minahal ko. Halata kong parang pasan niya ang mundo kagaya ko. Kitang-kita ko ang pagbalon ng kaniyang luha nang mabilis siyang lumapit sa akin. Pinunasan niya ang kaniyang luha gamit ang laylayan ng kaniyang damit.
                    "Kyle..." madamdamin kong pagtawag sa kaniya.

                    "Drei!" garalgal niyang sagot.

                Pakiramdam ko nagigiba na ang dibdib ko sa lakas ng kabog niyon.  Lahat ng takot ko, lahat ng imahinasyong hinabi ng isip ko ay tuluyang nawala. Tumayo ako. Kasabay ng mabilis niyang paghakbang ang ginawa ko ding pagtakbo para lapitan siya.

                    Doon sa pasilyong iyon ay patakbo ko siyang sinalubong.
                Kisap-mata, nasa bisig na namin ang isa't isa. Sapo ko ang makinis at maputi niyang pisngi. Basa ang aming mga mata dahil sa pagluha ngunit naroon sa aming mga labi ang masidhing kaligayahan. Inilapit niya ang kaniyang labi sa aking labi.

                Habang magkahinang ang aming mga labi ay naramdaman ko ang pagbukas niya sa pintuan ng kaniyang condo. Nang mabuksan niya iyon ay mabilis siyang humakbang papasok sa loob at gano'n din ako. Napapikit ako sa makamundong sensasyon, mabilis ang pintig ng aking puso sa kakaiba niyang paghalik na para bang sobra niya akong namiss. Maalab... mapusok... madiin.

                "Sandali lang." bahagyang naitulak ko siya bago niya tuluyang maisara ang pintuan.

                "Bakit? Hindi mo ba ako namiss?" bulong niya. Puno ng pagtataka ang kaniyang mga mata. Para namang napakatagal naming hindi nagkita. Ngunit hindi yung tagal ang alam kong pinupunto niya kundi parang nakapatagal naming hindi nagkita dahil sa takot na mawala ang isa't isa sa amin.

                "Yung bag ko? Maiiwan sa labas. Baka mawala."

                Ngumiti siya. Napailing.

               

                Siya ang nagdala sa travelling bag ko sa loob. Sumunod lang ako sa kaniya.

                "Gano'n mo lang pala ako kadaling bitiwan, ano?" bumuntong-hininga. May pagtatampo ang boses niya. Nakatayo lang ako malapit sa kama. Hindi ko alam kung uupo doon o didiretso ako sa isang sofa.

                "E, kasi nga nakakasakit tayo." mahina kong tugon.

                "Kaya okey lang na magsakripisyo at masaktan tayong dalawa?" sagot niya habang hinihubad niya ang kaniyang jacket na may hood. Tanging grey na sando na lang ang naiwan.

                "Hindi naman sa gano'n. Mahal naman natin ang isa't isa. Hindi ba puwedeng ipagpaliban at hintayin yung tamang panahon?"

                "Kailan ba ang tamang panahon?"

                "Hindi ko alam."

                "Hindi mo alam? Tulad ng hindi mo alam kung kailan lang ang lahat ng ito. So, bakit mo iaasa ang lahat sa hindi mo alam o sa bahala na?"

                "Nakakasakit po kasi tayo." nanginginig ang boses ko.

                 "Nakasakit? Nalaman na nila ang totoo. Wala na silang kailangan gawin kundi tanggapin. Gano'n naman kapag nagmahal, handang sumugal, tanggapin ang pagkatalo. Para saan pang kailangan mong magparaya at layuan ako kung nakasakit na tayo at wala naman tayong planong tuluyang itigil sa kung anong meron tayo? Iisa lang ang nakita ko kanina,  pinatunayang mong hindi sa lahat ng oras ay kaya mo akong ipaglaban?" Ibinaba niya ang kaniyang jogging pants. Tanging boxer brief na lang ang naiwan. Napalunok ako. Napagmasdan ko ng maigi ang kaniyang matikas at makinis na likod at ang maumbok na puwit. Nakatalikod pa din siya sa akin at ako naman ay nanatiling nakatayo doon at ninenerbiyos.

                "Sorry." sagot ko. Tumalikod ako ng bahagya. Baka kasi di ako makapagpigil at mayakap ko siya. Gusto ko siyang amuin ng mga sandaling nagtatampo siya ngunit mainam na mailabas na muna niya ang hinanakit niya bago ko gawin ang paglalambing. "Inuna ko lang yung nararamdaman ni Anne kaysa sa kung anong meron tayong dalawa." pahabol ko nang di siya sumasagot.

                Sandaling katahimikan.

                Napalingon ako dahil hindi pa din siya umiimik.

                Isang dipa na lang pala ang layo niya sa akin. Wala nang tumatakip sa hubad niyang katawan. Malaya niyang ibinuyangyang ang kaniyang kahubdan sa akin. Galit ang bahaging iyon na siyang dahilan ng pag-akyat ng kakaibang init sa lahat ng bahagi ng aking katawan. Bago pa man ako humarap ay yakap na niya ako mula sa aking likuran. Ang labi niya ay nasa leeg ko, ang kaniyang isang kamay ay nasa dibdib ko at ang isa pa ay nasa bahaging baywang ko. Pumasok iyon hanggang sa abs ko. Ang mainit niyang palad ang lalong nagpaigting sa di ko na kinakayang init.

                "Paano kung bukas o makalawa wala na palang naiiwang panahon para sa atin?" bulong niya habang hinahalikan niya ang aking tainga pababa sa aking leeg habang itinaas na niya ang aking polo shirt.

                "Bakit? Saan ka naman pupunta? Mawawala ka ba?" sandaling napalunok ako sa kakaibang sensasyong ginagawa niya sa likod ng aking tainga. Hindi ngiti ang sumilay sa aking labi kundi ang kiliti na aking nalalasap.  "Ipaglalaban kita." pabulong kong sagot.

                Itinagilid ko ang aking labi. Nagtagpo sandali ang aming mga labi. Bahagya niyang kinagat iyon. Ngunit kailangan sandaling maputol ang matamis na halikang iyon para matanggal niya ang polo shirt ko. Itinaas ko lang aking mga kamay. Nang mahubad niya iyon ay naramdaman ko ang mainit at maumbok niyang dibdib na lumapat sa likod ko. Naglaro ang labi at dila niya sa aking batok. Lumipat iyon sa kabilang tainga ko.

                "Paano ako maniniwalang ipaglalaban mo ako kung minsan mo na akong sinukuan." Mula sa akin dibdib ay bumaba ang kaniyang mga palad sa magkabilang baywang ko. Dahan-dahang tinatanggal niya ang aking sinturon. Napapasinghap ako kapag dumadampi ang mainit niyang palad sa aking puson. Nang matanggal niya ang butones ng aking pantalon at naibaba ang zipper nito ay ramdam ko ang pagpasok ng nanginginig niyang palad sa aking boxer brief. Napaiktad ako.

                "Hindi na." kasabay ng malalim kong hininga dahil kinulong ng palad niya ang bahaging iyon ng aking pagkalalaki habang ang kaniyang labi at dila ay naglalaro sa aking leeg. Hindi ko na kinakaya pa ang kaniyang ginagawa sa akin. Hinarap ko siya. "Hindi na ako magpaparaya."

                "Sigurado ka?" malakas ang kaniyang pagkakatulak sa akin. Bumagsak ako sa malambot na kama. Mabilis siyang pumatong sa akin habang ibinababa niya ang aking pantalon gamit ang kaniyang paa. Gahibla lang ang layo ng mukha niya sa mukha ko. Amoy ko ang mabango niyang hininga. Dumantay ang palad ko sa kaniyang likod pababa sa kaniyang maumbok na puwitan.

                "Kung sakaling panandalian lang ito, kung sakaling bukas makalawa hindi na kita maalala pa, pangako hahanapin kita sa puso ko. Ipapaalala ng bawat pintig nito, na ikaw, ikaw lang yung minahal ko ng ganito katindi" Hinaplos niya muna ang aking mukha bago niya ako hinagkan sa aking labi.

                "Ano ba yang mga pinagsasabi mo?" Lumaban na ako. Sabik kaming dalawa na gawin  iyon.

                Pinapalaya na namin ang aming mga katawan. Ipinaghehele ang aming kaluluwa sa di maipaliwanag na pagsisimula ng aming pag-iisa. Barako ang bawat indayog. Nagwawala kami sa kama pati na din ang nag-uumigting naming kargada. Iibabaw siya, hahagurin ng halik ang aking katawan. Sumasabit ang aking paghinga sa kakaibang sensasyon ng kaniyang ginagawa ngunit nang maramdaman ko ang bahagya niyang pag-angat sa aking puwitan ay bigla akong nagprotesta. Buong lakas kong hinawi at siya naman ang nasa ibaba. Nagparaya siya. Nagtagal ang aming halikan. Mula sa kaniyang may kalambutang labi ay bumaba ang halik ko sa kaniyang dibdib na huminto sa pinkish niyang utong habang nilalaro ng kamay ko ang bahaging iyon. Naririnig ko ang kaniyang impit na pag-ungol. Bumaba ng bumaba hanggang sa itinutulak na niya ang ulo ko palapit doon sa bahaging iyon.

                Napalunok ako.

                Huminga ako ng malalim. Gagawin ko iyon hindi dahil kailangan kundi dahil mahal ko siya at gagawin ko kung ano sa tingin ko ang makapagpapaligaya sa kaniya. Napamura siya sa unang pagsayad ng labi at dila ko mula sa puno hanggang sa dulo. Naramdaman ko ang pagsabunot niya ng bahagya sa akin. Ngunit hindi lahat ng sarap na ipinapalasap ay pangmatagalan. May hinahanap din akong kinasasabikan na tanging sa imahinasyon ko lang nalalasap. Habang pikit pa niyang ini-enjoy ang sarap ng ginagawa ko ay bahagya kong iniangat ang isa niyang pa para bigyang daan ko din ang nagwawala kong pagnanasa.

                "Sandali p're. Wala munang ganyanan" protesta niya kasabay ng paghila niya sa akin at pinahiga din ako.

                 Siya ang nagtaas ng puwitan ko.

                "Uyyy sandali lang..Wala pa sa usapan 'yan p're." naitulak ko siya.

                Walang gustong pumuwesto sa baba. Gusto ng bawat isa ang makaisa sa ibabaw. Walang may gustong bumigay. Nakikiramdam kami kung sino sa amin ang saging at pantusok sa banana cue, kung sino ang karne at stick sa barbecue kahit mainit na mainit na ang lutuan.

                Hanggang sa napagod kaming dalawa... suko na sa paghingi, sa pakiusap... Napatihaya kaming pareho.

                "Ayaw mo bang subukan? Masarap daw naman ah." bulong niya habang nakaunan ako sa dibdib niya.

                "Masarap daw naman pala, e bakit ayaw mong ikaw muna?"

                "Ulol, sino ba sa atin mas matanda?"

                "Yun na nga, dapat sinusunod ng mas bata ang utos ng mas panganay."

                "Hindi din. Dapat unang maranasan ng mga naunang ipinanganak ang mga kakaibang karanasan para first hand niyang maikuwento ang karanasang iyon sa mas bata."

                "Daming alam. Masarap nga daw!" Hinalikan niya ako sa mata at sa ilong. Ngumiti. "Sige na kasi."

                "Ano ka? Masakit daw ih." Hinaplos ko ang kaniyang pisngi. Nakatitig ako sa kaniya. Hinalikan ko siya sa kaniyang labi.

                "Sige, ikaw muna papasukan ko p're, ta's susubukan ko din pagkatapos mo." Hinalikan niya ako sa ilong.

                "Ayaw ko nga." siniko ko siya ng bahagya.

                Tumihaya siya sa tabi ko.

                Sabay kaming nagpakawala ng malalim na hininga.

                Napansin ko ang bola sa gilid ng kuwarto niya. Tumingin ako sa kaniya.

                Nakatingin siya sa basketball ring na naroon sa may kaluwagan niyang kuwarto.

                "Naisip mo ba ang naiisip mo?" kinindatan niya ako.

                "'Yon din sana ang sasabihin ko. Game?" pinisil ko ang palad niyang nakahawak sa palad ko.

                "Game, ang talo matitira. Deal, p're?"

                "Sige ang manalo ang siyang titira, p're."

                Bumangon kaming dalawa. Hubot-hubad. Dadaanin sa laro ang kung sino sa amin ang magiging top o bottom.

                Ngunit sana ganon lang kadali ang lahat, ang di mapagkasunduan, puwedeng idaan sa pustahan.

                Kung sana gano'n lang kasimple ang buhay, ang lahat ay pwedeng idaan sa laro.

                Ngunit paano kung mangialam na sa amin ang pagsubok ng tadhana... maipaglalaban kaya ng puso ang nakalimutan na ng isip? Mabubuhay pa kaya ng pag-ibig ang nakatakdang babawiin ng pagkakataon?