SUPPORTERS

Thursday, August 21, 2014

Rebound of Foul Hearts Chapter 12




KYLE SANTOS

ANDREI TENG

CARLA

ANNE
 
REBOUND OF FOUL HEARTS
Undisputed Bromance Novel by: Joemar Ancheta
 
(Note from the Author: Hindi ako bihasa sa mga terminologies sa basketball, hindi din ako nanonood o kahit fan lang ng PBA para alam ko yung pasikot-sikot nito. Maaring may mali sa ilang bahagi lalo na sa technicalities ng larong basketball o sa kung paano ang talagang proseso sa PBA. Nagbasa man ako at nagkaroon ng pahapyaw na pagsasaliksik ngunit alam kong may kulang o sobra pa din kaya sana, kayo na lang po ang pupuno sa kung anong kulang at magbabawas sa kung anong sobra. Ang mahalaga lang sa akin sa ngayon at ang ipupunto ko sa kuwento ay ang buhay at pag-ibig nina Andrei at Kyle.- Joemar Ancheta)
 
Chapter 12
 
Kyles's Point of View
 
                    Mula nang nagtapat si Andrei ng tunay niyang nararamdaman sa akin, tuluyan na akong nanghina. Yung dati iniisip kong mali at hindi tama, iyon na din ang araw-araw ay nagpapahirap sa aking kalooban. Sa tuwing nakikita ko at nagtatalik kami ni Anne, hindi na talaga katulad ng dati. Napipilitan na lang akong gawin iyon dahil sa iyon yung nakasanayan, iyon yung tama alinsunod sa kasarian ko ngunit kung ano ang talagang nasa puso at gusto ko, iyon ang tuluyang tumatalo sa inilalaban ng utak.
                    At nang alam kong umiiwas na sa akin si Andrei, nang naramdaman kong tumigil na siyang ilaban yung sinasabi niyang pagmamahal niya sa akin, do'n na din lalong nagwawala yung nararamdaman ko sa kaniya. Hindi natanggal ang isang halik na iyon. Paulit-ulit na gumugulo lang sa akin. Madali lang sa kaniyang bumitaw na kasi nasabi na niya ang kaniyang nararamdaman. Ngunit ako na mula noon ay sinusupil ang pagmamahal sa kaniya, sumasabog iyon at hindi ko na alam kung paano ko pa pipigilan. Mahal ko siya, hindi ko lang alam kung paano ko sasabihin. Nalilito lang ako kung paano ko iyon ipararamdam. Gusto ko sanang sa paraang isang matalik na kaibigan ngunit hindi iyon sapat sa kaniya lalo pa't lumalayo naman siya. Hindi kaya puwedeng walang relasyon? Trip lang. Baka naman kapag may mangyari, mailabas yung init na nararamdaman ay hanggang do'n lang pala kaming dalawa. Baka hindi ito tunay na pagmamahal, libog lang na kailangang ilabas. Ngunit paano kung hindi? Iyon ang kailangang kong tuklasin. Bahala na!
                    Kung alam lang niyang gustung-gusto ko na talagang umamin na ang lyrics ng ipipadinig kong kanta sa kaniya ay mga salitang nais ko sanang sabihin sa kaniya habang hawak ko ang mga palad niya. Ngunit tang-ina lang at natorpe ako. Daig ko pa yung High School na unang pagkakataong magparamdam o manligaw. Idinaan ko na lang na parang biro lang dahil wala akong lakas ng loob na aminin ang totoo. Naduwag ako. Tuluyang nawala yung dati ay kaastigan ko sa mga bading o kahit sa mga babae. Putcha! Nababakla na ba talaga ako?
                    Sa bus palang nang nakita kong nakatulog siya ay banayad kong inilipat ang ulo niya sa balikat ko. Lingid sa kaniya ay banayad ko noong hinaplos ang malambot at makinis niyang pisngi at ang mamula-mula niyang labi. Putcha! Kung alam lang niya kung gaano kalakas ang kabog ng dibdib ko habang ginagawa ko 'yon. Tang-ina lang na di ko kayang pigilan ang sarili kong haplusin ang likod at may kalambutang tagiliran niya. Yung sumasabit ang paghinga mo na para bang nauubusan ka ng hangin sa dibdib. Ramdam na ramdam ko ang kaligayahan na ganoon siya kalapit sa akin kahit pa tulog siya. Yung nararamdaman kong nariyan siya sa tabi ko. Hanggang sa nakatulog na din akong may ngiti sa labi. Iba eh! Iba yung nararamdaman kong gaan ng pakiramdam. Ito ba yung pinag-isipan ko dati na mali kung sa pakiramdam naman pala ay sobrang saya?
                    Nang kumanta siya ng "The Way You Look at me", alam kong sa akin niya talaga ibinabato ang bawat linya ng kanta. Tinamaan ako. Sinakop ng lyrics ng kanta ang kamalayan ko at kahit anong laban pa ang gagawin ko, sa tuwing tinitignan ko sa kaniyang mga mata ay winawasan ng kaniyang maamo at guwapong mukha ang matayog kong hangaring itama dapat namin ang mali naming nararamdaman sa isa't isa. Mali? Bakit nang pagkakataong iyon ay wala nang mali? Sa araw-araw na pagtitimpi ko at pagtatago ng tunay na nararamdaman ko sa kaniya, naipon ang luha sa aking mga mata. Bago sa akin ang nararamdamang iyon. Hindi ako sanay lumuha para sa isang tao pero yung bigat at sakit sa loob na pigilan ang sarili kong gawin ang alam kong makapagpapaligaya at makapagpapalaya sa akin, iyon ang sobrang hirap kontrolin. Nagawa ko pa ding tumakas, lumayo para ilaban ko ang kawalang pag-asa na gusto ko sanang mangyari. Ngunit sinundan niya ako. At kahit pa mag-astig-astigan ako, idaan ko man sa pagiging siga o pagkamaton, lumabas pa din ang kalambutan ng aking puso para sa kaniya. Sumabog na nga ako. Idinampi ko ang labi ko sa labi niya. Sagad sa buto ang pagkasabik ko nang gawin iyon. Nanginginig ang buo kong katawan. At nang umibabaw siya sa akin at nakontrol niya ako, nang alam niyang nasukol na niya ang lahat sa akin, sandali kong naramdamang tuluyan na akong nagpapatianod sa kagustuhan niya at sa nararamdaman ko. Napapikit ako. Nalaman ko ang kaibahan ng hirap ng pagpipigil sa saya ng pagpapalaya ng sumasabay na ang labi ko sa labi niya. Buo ang kapighatian ang nararamdaman ko nang naglakbay ang kaniyang mga kamay at itinaas niya ang suot kong sando at dahan-dahang bumaba ang palad niya sa bahaging iyon sa gitna ng aking hita. Hindi ko siya pinigilan. Bumaba din ang palad ko sa kaniyang puwitan. Hindi naman kailangang magsalita. Wala dapat sabihin dahil mahusay nang ipinapahiwatig ng aming mga kilos ang bawat salita.
                    "Nakita mo yo'n pre!" boses iyon ni Tony. Kasunod ng malakas niyang tawa.
                    Mabilis kong naitulak si Andrei. Siya man ay natigilan din at mabilis siyang tumayo at hindi malaman ang gagawin. Para kaming naalimpungatan sa mahimbing na pagkakatulog.
                    "Ang sagwa nga p're ha ha ha!" nakatawang sagot ng kausap niya. Hindi kaagad ako nakatayo sa kinauupuan ko. Nagkatinginan kami. Hindi namin alam kung kailangan pa din naming tumakbo o magtago kahit alam naming pareho na nakita na kami.
                    Ito na yung kinatatakutan kong mangyari. Mabilis na akong tumayo. Tumingin muna ako kay Andrei. Gusto kong humakbang palayo sa kaniya o siya ang dapat umalis ngunit nanatili lang kami doon. Paatras na ako ngunit siya ay palapit sa akin.
                    "Please, huwag nating takasan. Harapin natin 'to." pabulong.
                    "Pa'no ha? Aamin agad tayo?" pabulong kong sagot.
                    "Uyy, haha, nandito pala ang aso't pusa." si Tony. Lumapit siya sa amin.
                    Nalito ako. Hindi niya kami nakita? E, sino yung naulinigan naming pinatutungkulan nila?
                    "Nakita ba ninyo yung dalawang baklang naghahalikan hindi kalayuan dito? Halos magsex na sa dalampasigan eh! Anak ng potah naman 'yan. Dito pa talaga naglandian. Binulabog namin sila ni Pareng Tony, hayon kumaripas ang dalawa. Mga baklang pakawala talaga oh!" litanya ni Aldrin. Sabay silang nagtawanan ni Tony.
                    "Pa'no kaya magkantutan ang dalawang 'yun pare. Espadahan? Tang-ina! Nagkalat naman ang babae diyan. Kadiri pwe!" Nagdura siya sa di kalayuan sa akin.
                    Tumingin ako kay Andrei. Gusto kong sabihin sa kaniya, na gano'ng pagkukutya ang aabutin namin kung itutuloy namin ang aming nasimulan. Yumuko siya.
                    "Kayo? Anong ginagawa ninyo dito mga pare? Basa yata kayong dalawa?" tanong ni Aldrin.
                    "Wala, sinamahan ko lang magswimming itong si Pareng Kyle. Malamig palang tubig kaya umahon din kami agad." sagot ni Andrei.
                    Huminga ako ng malalim.
                    "Sige, magbonding muna kayo diyan. May nakilala itong si Pareng Aldrin kaninang mga tsiks, nagtext at puntahan lang namin sandali. Kayo gusto ba ninyong sumama?" tanong ni Pareng Tony.
                    "Kayo na lang mga pare. Alam naman ninyo, may mga girlfriend kami nitong si Pareng Andrei." sagot ko.
                    "Linis p're. Huwarang mga boyfriend ah." kantiyaw ni Pareng Aldrin sa amin. "Sige, magpakaloyal kayo at kami, pasyal muna sa heaven. Tara na pare."
                    Sabay na umalis ang dalawa at kami ni Andrei ang naiwan.
                    Nagkatinginan muna kami.
                    Umiling ako. Nakita niya 'yon.
                    "May gusto kang sabihin?" tanong niya sa akin.
                    "Ito na 'yon eh." wika ko.
                    "Ang alin?" tanong niya.
                    "Narinig mo ba kung paano sila magreact? Pa'no na lang kung tayo yung nakita nila? Anong mukhang ihaharap ko sa lahat, Drei?"
                    "Sa tingin mo ba hindi ako kinakabahan? Pero sa ginawa natin, nasaktan ba natin sila? Maibibigay ba nila yung kaligayahang naramdan ko kanina kung sa kanila ako makikinig?" walang kagatol-gatol niyang sagot.
                    "Drei, gano'n lang? Sanay ka ba talaga sa ganito? Tang-ina naman Drei, hindi ka man lang natakot o nahihiyang mabuking na ganito tayo?"
                    "Sanay? Ikaw pa lang ang nahalikan kong lalaki. Sa'yo ko palang naramdaman ang ganito. Kay Carla ko lang naranasang makipagtalik ta's tatanungin mo ako kung sanay ako sa ganito? Ikaw ba?"
                    Napalunok ako. Kung ilang bakla na ang dumaan sa akin, hindi ko alam. Kung sanayan lang sa pakikipagtalik sa bakla, maaring bihasa na ako ngunit hindi ako nakikipaghalikan sa labi. Kung yung karanasang mabuking na may ginagawang ganito? Hindi pa at sa katulad kong may itinatagong nakaraan, hindi ko pinangarap na mangyari iyon sa akin.
                    "Bakit hindi ka makasagot? May karanasana ka na ba sa lalaki?" tanong ni Andrei.
                    "Kalimutan mo na yung nangyari kanina. Hindi talaga puwede Drei."
                    "Bakit? Alam ko may nararamdaman ka din sa akin. Ngayon ka pa ba aatras ngayong alam ko na? Gusto natin ang isa't isa. Di pa ba sapat 'yon?"
                    "Gano'n kadali? Gusto kita, gusto mo ako. Gano'n  na lang 'yon? Wala ka nang pakialam kina Anne at Carla? Kalimutan na din natin kung ano ang sasabihin ng iba? Paano ang career natin sa basketball, sa tingin mo ba hindi iyon maapektuhan? Utang na loob naman, Drei, mag-isip ka nga!" naginginig ako habang sinasabi ko 'yon. Hindi mapakali. Palakad-lakad ng pabalik-balik sa harap niya.
                    "Anong gagawin natin, magkukunwari? Kalimutan na lang natin kung saan tayo puwedeng sasaya? Akala mo ba madali sa aking pigilan ang nararamdaman ko? Kyle, alam kong kapag pinatagal ko pa ito, lalo ko lang masasaktan si Carla. Hindi ko na maramdaman sa kaniya yung dating nararamdaman ko mula nang tinanggap kong mahal kita. Kaya ko siyang hiwalayan para sa'yo?" Hinawakan niya ang braso ko.
                    "Hindi mo gagawin 'yon Drei. Hindi ako kasintapang mo na gawin ang bagay na 'yan. Ayaw kong saktan si Anne. Natatakot akong masira sa publiko. Matagal kong pinaghirapang makuha ang estado ko ngayon."
                    "Pulitiko ka ba? Artista? Kyle, hindi naman di ba? Basketbolista tayo. Anong masisira sa atin?"
                    "Sa tingin mo wala? Magiging MVP ka lang kung kung sa'yo ang boto ng press, mga kagaya nating manlalaro, coaches at mga opisyal ng PBA. 40% lang ang statiscal points sa laro at yung naiwang 60% nakadepende na sa boto ng iba." huminga ako ng malalim. Tumingin ako sa kaniyang mga mata. Humihingi ng pag-iintindi. "Ayaw kong mawala ang taas ng respeto at tingin sa akin ng iba Drei. Hindi ko yata kayang ipagpalit ito sa kung ano ako at saan ako ngayon. Pasensiya na." naglakad na ako palayo sa kaniya. Mabigat ang loob ko pero sapat na para magbago ang isip ko sa narinig ko kanina kina Aldrin at Tony. Hindi ako para sa gusto ni Andrei.
                    "Mahal mo ba ako?" pahabol niyang tanong.
                    Sa haba ng sinabi ko, iyon lang ang tanong niya.
                    "Kailangan pa bang sagutin ko 'yan?" sagot ko pero hindi ko tumigil sa paghakbang.
                    "Oo, kailangan kong malaman."
                    "Bakit, kung sasagutin kong Oo mahal kita, ipaglalaban mo ang nararamdaman mo sa akin? Kung sasabihin kong hindi, hindi kita mahal, sapat na ba iyon para paniwalaan mo? Drei, hindi ka gano'n. sagutin ko man ng oo o hindi 'yang tanong mo, ipagpipilitan mo pa din ang sa tingin mo ay tama. Kung aayaw ako, wala ka nang magagawa. Ang sagot ko lang sa tanong mo, ayaw ko."
                    "Anlabo mo naman eh! Ayaw mo na agad e nagsisimula palang tayo?"
                    "Nagsisimula pa nga lang tayo Drei pero natatakot na ako. Gusto mo bang kung kailan tayo na, saka kita bibitiwan?"
                    "Kyle, pa'no nga natin alam kung hindi muna natin susubukan?"
                    "Drei, hindi lahat kailangang subukan para malaman mo kung anong mangyayari. Bakit ka tatalon sa mataas na gusali kung alam mong pagbagsak mo mamatay, malulumpo o masasaktan ka lang? Gano'n din itong sa atin. Una palang alam na nating mali pero bakit pa natin kailangang gawin?"
                    "Dahil mahal mo ako at mahal kita, sapat na sanang dahilan iyon para lumaban tayong dalawa."
                    "Sandali pare, hindi ko sinabing mahal kita. Hindi ko man sinagot ang tanong mo kung mahal kita o hindi pero hindi nangangahulugang mahal na agad kita at walang dahilang samahan kitang ilaban ang mali."
                    "Alin ang mali? Yung mahal kita? Alam mong anong mali sa'yo? Duwag ka! Duwag kang aminin ang totoo, duwag kang gawin ang makapagpapalaya sa ating dalawa. Wala akong nakikitang mali sa atin, lumalabas lang na mali dahil may masasaktan tayo pero kung sabay nating aayusin ito, habang wala pa sa atin ang kasal, magiging malaya tayo sa kahit anumang kamalian. Please naman Kyle, magpakatotoo ka!"
                    "Hindi pagpapakatotoo ang ang gusto kong gawin ngayon Drei, gusto ko lang ng tahimik at hindi kumplikadong buhay." nilingon ko siya. Nakita ko sa mukha niyang desperado siyang kumbinsihin ako.  
                    "Ano bang gusto mong gawin ko? Manatili sa Papa Zone at Tiki-tiki Zone? Sabihin mo lang, gagawin ko kahit sa tingin ko mahirap."
                    "Papa Zone? Tiki-tiki Zone? Ano mga 'yun?" Kumunot ang noo ko. Hindi ko maintindihan kung ano ang pinagsasabi niya.
                    "Pare-parehan at Tiki-tikiman Zone." Kinagat niya ang labi niya. Halatang pinipigilan niyang di matawa.
                    "Saan mo napulot ang mga kabaklaang terminilogies na 'yan?" Alam ng Diyos, sinikap kong manatiling seryoso nang una ngunit hindi ko talaga pigilan ang sarili kong hindi matawa.
                    "Sa facebook, hindi mo alam?" natawa na din siya.
                    "Hindi. Hindi naman ako nagfe-facebook." kaswal kong sagot.
                    "Ano, okey na tayo do'n?" lumapit siya sa akin. "Sige na?" akmang aakbayan ako pero umiwas ako.
                    "Sira! Ayaw ko parin." nagpatuloy ako sa paglalakad.
                    "Look, walang magbago. Itatago natin sa lahat kung anong meron tayo. Hindi siya magiging kumplikado kasi ang labas sa lahat ay matalik lang tayong magkaibigan ngunit kung may pagkakataon, pwede nating ipadama sa isa't isa ang pagmamahal natin."
                    "Malabo 'yan pre. Ayaw ko."
                    "Ayaw mo pa din? Sigurado ka pare?" tanong niya.
                    "Oo naman." sagot ko. Sumasabay siya sa paglalakad ko pabalik sa tent namin.
                    "Okey hahanap ako ng ibang puwede. Ahh, tama si Aldrin. P'wede na ako do'n."
                    Kumunot uli ang noo kong lumingon sa kaniya. "Sira ka ba? Kita mo ngang ayaw ng gano'n?"
                    "Paano ka nakakasiguro? Pare, schoolmate ko 'yun kaya kilala ko na dati pa. Di mo ba alam na kung sino yung akala mo kung sinong galit kuno sila yung may tinatago? Basta ha, sinabihan kita. All or nothing p're. Huling-huli na talaga 'tong magpakababa ako sa'yo."
                    "Tinatakot mo pa talaga ako. Kumain ka kaya ng humble pie p're. Taas ng tingin sa sarili ah!"
                    "Ayaw mo talaga?" huminto na siyang sabayan ako sa paglalakad.
                    "Ayaw ko nga."
                    "Huwag na huwag mo na din akong pakialaman. Huwag na huwag kang magpapakita sa akin ng kahit anong kabaitan. Iwasan kita, iiwasan mo na ako. Usapang lalaki p're."
                    "Okey! Makakaasa ka." sagot ko.
                   
                    Kumuha muna ako ng beer at ilang pulutan saka ako pumasok sa tent namin. Sinabihan ako ni Coach na maki-jamming muna sa kanila ngunit nagsabi akong babalik ako. Si Andrei ang kailangang makipag-jamming at hindi ako at kung dalawa kaming naroon, baka mahalatang nag-iiwasan lang kami.
                    Nang tinignan ko ang iphone ko, nakita kong maraming missed calls at text si Anne. Napabuntong-hininga ako. Dati, saan man ako pumunta, dala ko ang iphone ko. Madalas ko siyang katext. Hindi puwedeng hindi ko masabi sa kaniya ang lahat ng ginagawa ko, ngunit bakit ngayon, hindi ko mapilit ang sarili kong magreply. Mahal ko pa kaya siya? Ngunit dapat. Kailangan ko siyang mahalin. Nagreturn call ako ngunit hindi na siya sumasagot. Baka abala sa taping nila. Nagpatugtog na lang ako sa iphone ko.
                    Hinubad ko ang basa kong sando at shorts. Nagpalit ako ng boxer short lang at walang brief sa loob. Wala na din kasi akong balak lumabas pa. Tinungga ko ang dala kong beer ngunit hindi ko ginalaw ang pulutan. Inubos ko na na muna iyon habang pasilip-silip kina Andrei. Dumating sina Aldrin at Tony. May kasamang babae si Tony ngunit wala kay Aldrin. Tumabi si Aldrin kay Andrei. Hinubad na din kasi ni Andrei ang sando niyang basa kaya kitang-kita ko ang kaputian at kakinisan ng kahit hindi maskulado ay may kakaibang dating din naman niyang katawan. Inakabayan ni Aldrin si Andrei. Nagtatawananan sila habang nagkukuwentuhan. Iba ang nararamdaman ko. Tang-ina! Nagseselos pa yata ako!
                    Bumalik ako sa higaan ko. Ano bang gagawin ko para mawala si Andrei sa isip ko. Iba kasi yung dating sa akin sa nakita ko sa kanila ni Aldrin. Hindi nga niya ako tinatakot kanina, sinasabihan lang niya ako sa puwedeng mangyari at ngayon, ako mismo ang nananakot sa aking sarili. Fuck! Ano 'to? Bakit kung anu-ano na ang pumapasok sa isip ko. Bumangon akong muli, gano'n pa din silang dalawa. Gusto kong lumabas at umupo sa pagitan nila. Tang-inang 'yan. Hindi na ako mapakali ah!
                    Isa-isang nag-alisan ang mga naroon. Sina Aldrin na lang at Andrei yata ang nagpapaiwan. Bakit hindi pa siya pumupunta sa tent? Anlandi talaga ne'to oh!
                    "Hoy! Tama na 'yan. Pumunta ka na nga dito! Matulog na tayo!" gusto ko iyong isigaw pero anong karapatan ko?
                    Ibinilin siya sa akin ni Carla. Mahamog doon, baka atakehin siya ng hika. Tama. Kaso, ang usapan kanina, huwag ko siyang pakialaman. Tinanggap ko yung deal namin na huwag na guwag ako sa kaniya magpakita ng kahit anong kabaitan! Ahhh! Ito yung gusto kanina pero bakit hindi ko magawa. Para akong tanga!
                    "Bahala ka diyan kung magkahika ka!" bulong ko saka ako iritadong bumalik sa higaan ko.
                   
                    Ilang sandali pa ay nagbukas ang tent namin.
                    Mabilis ako kunyari pumikit. Syempre kailangan ng konting hilik. Nakikiramdam ako sa kung ano ang gagawin niya. Parang nagpapalit yata siya. Dahan-dahan akong nagbukas ng aking mga mata at nakita kong kinuha niya ang bag niya. Lalabas siya ng tent? Saan matutulog?
                    "At saan ka pupunta?" tanong ko bago siya tuluyang makalabas ng tent.
                    "Anong pakialam mo?"
                    "Uyy, ibinilin ka kaya sa akin ng girlfriend mo?"
                    "Kay Aldrin, matutulog ako sa kaniya."
                    "Tang-ina naman Drei, ano iisipin nila? Bilin ni coach sinusuway mo?" naiirita ako. Hindi ko alam kung bakit. Fuck! Nagseselos na nga yata ako!
                    "Ano ngang pakialam mo. Nag-usap na tayo kanina ah! Huwag mo akong pakialaman."
                    "Bahala ka nga!" singhal ko.
                    "Ahh talaga. bahala ako sa sarili ko!" singhal din niya.
                    Lumabas siya. Napabangon ako.
                    Gusto ko siyang pigilan. Paano kung may mangyari sa kanila ni Aldrin. Saka di ba may kasama 'yon sa tent niya? Paanong matutulog doon si Andrei. Nakainom ang lahat. Medyo nalasing din si coach. Naisip ko, sino pang magbabawal sa kanilang gawin ang gusto nila?
                    Humiga muli ako. Hindi na ako mapakali sa higaan ko. Nasa isip ko na yung nangyaring halikan namin kanina ni Andrei. Walang kasinsarap no'n. Sobrang saya ng pakiramdam ko. Bumangon muli ako. Kailangan kong hugutin si Andrei doon. Anong sasabihin ko? Hindi kaya nakakahiya! Tang-ina talaga oh!
                    Bahala na!
                    Lumabas ako. Bumungad kaagad si Andrei sa tabi ng tent ko. Nakaupo siya at nakasandal sa malaking bag niya.
                    "Saan ka pupunta?" tanong niya.
                    "Iihi." napalunok ako. Fuck! Nandito lang pala siya.
                    "Iihi o susundan mo dapat ako."
                    "Iihi nga lang. Ikaw akala ko ba matutulog ka kay Aldrin."
                    "Mamaya, hinihintay ko lang siya kasi hinatid nila yung babae na dala ni Tony."
                    "Ahh, okey." pabalik na uli ako sa tent.
                    "Akala ko ba naiihi ka?"
                    "Ahh oo nga pala, iihi ako."
                    Iihi na sana ako nang narinig kong padating na sina Aldrin at Tony. Nilingon ko si Andrei. Kailangan kong mapigilan siya. Hindi puwedeng sila ni Aldrin ang magtatabi sa pagtulog.
                    Mabilis kong kinuha ang bag niya at hinawakan ang braso niya.
                    "Bakit? Anong ginagawa mo" tanong niya.
                    "Ayaw kong matulog ka kay Aldrin. Dito ka sa tent matutulog ngayon."
                    "Anong karapatan mong pigilan ako?" tanong niya habang hinihila ko siya papasok sa tent.
                    "Basta!' sagot ko.
                    Nang nakapasok na kami ay isinara ko ang zipper ng tent ngunit nagmamatigas siyang lumabas.
                    "Hindi puwedeng basta lang p're. Bakit mo ako pinipigilan?"
                    "Kasi nga payag na ako!" kusa na iyong lumabas sa akin sa takot na makuha siya sa akin ng iba.
                    "Payag saan?" tumigil na siya sa pagtatanggal ng kamay ko sa braso niya.
                    "Payag sa Papa at Tiki-tiki Zone."
                    Natawa sa sinabi kong term niya. "Hanggang gano'n lang talaga tayo?"
                    "Hindi ba 'yun yung sinabi mo kanina?"
                    "Do'n talaga ako matutulog kay Aldrin." Bubuksan na sana niya ang Zipper ng tent ngunit maagap ko siyang pinigilan.
                    "Please, Drei, hindi madali ang hinihiling mo sa akin. Hinay-hinay lang please. Baka puwedeng itago muna natin 'to. Pumapayag na ako sa gusto mo ah. Sana hanggang do'n na lang muna tayo." nakikiusap na ako sa bagay na inayawan ko kanina.
                    Huminga siya ng malalim. "Okey. Sabi mo eh."
                    "Salamat." para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. "Sabihan ko na si Pareng Aldrin na nakatulog ka na ha? Huwag ka nang lumabas." utos ko.
                    "Huwag na. Wala naman kaming usapan na matutulog ako sa kaniya e. Diyan dapat ako sa labas ng tent matutulog. Dinale lang kita." natawa siya.
                    "Ahh ganun. Dinadale mo ako. Sige, madadala ka sa gagawin ko ngayon sa'yo." hinila ko siya. Hindi siya tumanggi.
Kapwa kami nakaluhod at nakaharap sa isa't isa. Nagkatitigan kami. Hinawakan ko ang pisngi niya. Naramdaman ko ang pagdantay ng palad niya sa aking tagiliran. Dahan-dahan kong inilapit ang labi ko sa labi niya. Muling nagdiwang ang aming mga labi. Sabik nang una. Puno ng kapusukan. Walang nasasayang na hininga ng bawat isa. Hanggang sa nagiging mas banayad. Daman-dama namin ang bawat ritmo na parang sumasabay sa tibok ng aming mga puso. Bumaba ang palad ko sa leeg niya, sa kaniyang dibdib, tiyan at laylayan ng kaniyang t-shirt. Nang itaas ko ang damit niya ay kusa na din siyang nagtaas ng kaniyang mga kamay. Parang ayaw naming mahinto ang mainit naming halikan ngunit kailangan putulin iyon sandali para tuluyang mahubaran ko siya. Hanggang sa nang muling maglapat ang aming mga labi ay naramdaman ko ang kakaibang init ng kaniyang katawang sumanib sa umaapoy kong hubad ding katawan. Sumasabog ang kagustuhan naming maabot ang sarap at ligaya. Hindi nga lang namin alam kung sino sa amin ang magpapakumbaba at ang manatiling magmataas.
                    Top o bottom?
                    Sinong bibigay?