SUPPORTERS

Thursday, April 24, 2014

JPLS GEB! COME ONE! COME ALL!

Sa lahat po ng gusting makita ako, makatawanan ng isang gabi at makausap ang iba pa ninyong mga nagging kaibigan sa pagbabasa ng blog na ito, inaanyayahan namin kayong lahat na makiisa at makisaya sa natatanging gabing ito para sa ating lahat.
Date: 31 MAY 2014
Place: Pinag-uusapan palang sa group ngayon
Contact https://www.facebook.com/beam.kapos (BEAM) & MARK KYMN

Tuesday, April 22, 2014

Ang Lihim sa Lumang Bahay Chapter 4


JERICK

ROD

TITO DIEGO
 
Ang Lihim sa Lumang Bahay
(Erotic Thriller/ Horror Novel by: Joemar Ancheta)
Chapter 4
ANG SIMULA NG PAGKAKATUKLAS SA MGA KABABALAGHAN
 
Sa gabing iyon sabay kaming naligo bago. Nang nakatalikod ako ay kinuha niya ang sabon at nagsimula niyang sinabon ang buong katawan ko at ramdam ko ang paglapat ng kaniyang basa ngunit mainiti na katawan sa aking hubad at madulas na katawan. Napapikit ako sa hatid nitong kaibahang. Ang maumbok  at matigas niyang dibdib na lumapat sa aking likod at ang nakatindig na iyon na bumubundol sa akin puwitan. Dahan-dahan niyang hinaplos ang dibdib ko pababa sa bahaging iyon sa gitna ng aking mga hita habang nakatalikod ako sa kaniya ngunit magkasalubong ang aming mga labi. NInanamnam ko ang bawat indayog ng aming pag-iisa. Matiyaga naming hinahabi ang sarap ng pag-abot sa rurok ng walang pagsasawa naming pagnanasa. Sa pagdantay ng kaniyang mga palad sa aking kabuuan ay dinadala niya ako sa dimensiyon ng sarap. Sa hagod ng mahusay niyang pag-indayog at ang masuyo niyang paghalik sa aking labi ang siyang kumukumpleto sa tindi ng kakaibang sarap na sa kaniya ko lang nalasap. Iba siya, ibang-iba si Rod sa lahat ng aking nakatalik. Abot niya ang kaibuturan ng ligaya ko. Dama ko ang lalaking-lalaki niyang pag-angkin sa aking pangkalahatan. Naroon yung astigin at bruskong pagtatalik. May kakaibang bangis at lakas. Puno ng pagtuklas. Mapusok at madiin ang aming mga naging halikan. Ang lahat ay nagtapos sa pagsambulat ng katas kasabay ng malalakas na pagmumura at ang mabibilis at malalim naming paghinga.  
Kahit gusto kong puntahan ang dalawang nag-iinumang tiyuhin ko ay hindi ko naman maiwan si Rod. Ayaw din naman kasi niyang samahan akong makipag-inuman. Si Rod pa ang unang humiga sa aming kama. Nakita kong bukas na naman ang bintana at sinasaliw ng hangin ang puting kurtina. Ayaw ko sanang lumapit at isara iyon ngunit gusto kong muling hamunin ang takot ko. Madalas pa din kasing nagpaparamdam sa akin sa mga nakaraang gabi ang multo ng babae. Nandiyang kapag sinasara ko ang bintana ay nakikita ko siyang nakaupo sa ibabaw ng nakasalansan na mga malalaking kahoy sa lumang balon o kaya ay pasimpleng dumadaan sa malaking salamin sa sala. Nabawasan na din yung tindi ng takot na nararamdaman ko. Iniwasan ko nang magkuwento pa kay Rod tungkol sa mga nakikita ko. Alam kong hindi bebenta sa kaniya iyon. Hindi niya ako pinaniniwalaan.
Hanggang sa bago ko isara ang bintana ay muling nagpakita ang babae. Nang sigurado ako sa nakikita ko sa may balon ay tinawag ko si Rod para mapaniwala ko siyang hindi lang kathang isip ang lahat. Naisip kong kunan ito ng video sa iphone ko.
“Kailan mo pa nakikita sa balon na ‘yan ang sinasabi mong babae?” seryosong tanong ni Rod.
“Madalas.”
“Madalas na pala eh. Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin na sa mismong sa balon mo siya madalas nakikita?” tanong niya habang pilit niyang inaaninag ang sinasabi ko sa may balon. Kinuha din niya sa akin ang iphone ko at pinanood ang kinunan ko. Narinig ko ang malalim niyang pagbunot ng hininga at pamamasa ng paligid ng kaniyang mga mata.
“E, kasi parang di ka naman kasi naniniwala sa mga nakikita ko nitong mga nakaraang araw.”
Tumingin siya sa akin. Malungkot ang kaniyang mga mata. “Hindi kaya may gusto siyang sabihin sa’yo kaya siya sa balon madalas nagpapakita?”
“Ibig sabihin, naniniwala ka na? Nakikita mo na din ba ang nakikita ko?”
“Hindi ko na kailangan pang makita pa ang nakikita mo Jerick. Alam kong may kakabalaghang nangyayari sa bahay na ito noon pa lang. Ayaw ko lang na takutin kita kasi ngayon palang uli may naglakas loob na bumalik dito. Kailangan ka nila. Kailangan ka namin para mailabas ang hustisya.” Pabulong lang iyon habang niyayakap niya ako at isinara ang bintana. Hinawakan niya ang kamay ko.
“Anong ibig mong sabihing kababalaghan? Anong hustisya? Kailangan ninyo ako? Bakit?” sunud-sunod kong tanong sa kaniya.
“Ikaw na ang bahalang tumuklas no’n pero alam kong nandito ka para tulungan kami. Malaki ang tiwala kong ikaw ang magpapabalik sa mga nagkasala para harapin nila ang kanilang mga kasalanang tinakasan.” makahulugan niyang tinuran.
Tumingin ako sa kaniyang mga mata. Nakita kong may namumuong galit doon ngunit mabilis na napalitan ng pilit na ngiti. Kinabahan ako nang niyakap niya ako ng mahigpit ngunit ang mainit niyang labi sa labi ko ang tuluyang bumura sa kung anong mga agam-agam na gumugulo sa akin. Hinigop ng kaniyang pagsinta ang lahat ng mga katanungan ko.  
 “Matulog na tayo. Bukas kailangan nating alamin kung ano ang nasa balon na iyan at kung bakit diyan madalas mong nakikita ang sinasabi mong babae.” Bulong niya.
Inakbaya niya ako saka halos sabay kaming humiga sa kama.]
Nang dumampi ang mainit niyang katawan sa akin ay alam ko na ang susunod na mangyayari. Iyon ang kinawiwilian kong gawin namin kahit katatapos lang namin iyon kaninang pagsaluhan. Kaya di ako makaalis para puntahan ang dalawa tito ko dahil lagi akong sabik sa kaniyang mga ginagawa sa akin. Ngunit madalas alam kong pagkatapos naming magtalik ay bumibigat ang talukap ng aking mga mata. Pakiramdam ko hilong-hilo ako hanggang sa tuluyang makatulog ng mahimbing.
 
Kinabukasan paggising ko ay hubo’t hubad ako. Wala sa sahig o kahit sa palibot ng kama ang damit ko kagabi. Hanggang sa napansin ko ang ilang natuyong dugo sa higaan namin ni Rod. Hindi na putik o kaya alikabok ang naroon. Dugo. Bakit may mga bakas ng tuyong dugo ang aming kama? Saan nanggaling ang dugong iyon?
Napilitan tuloy akong kumuha ng damit ko sa aparador. Habang sinisipat ko ang mukha ko sa salamin ay parang may nakita akong lalaking dumaan sa likod ko. Kitang-kita ko ang pagdaan niyang iyon. Hindi man nakaharap ang mukha ngunit parang malakas ang kutob kong si Rod iyon.
“Rod, sandali. Bakit may dugo sa…”
Wala siyang narinig. Ni hindi siya lumingon sa akin. Hindi ko na tuloy natapos pa ang aking sasabihin. Bago siya lumabas ng kuwarto ay nagawa kong lumingon ngunit tanging ang paggalaw na lang din nakasarang pinto ang nakita ko.
Mabilis kong isinuot ang aking sando saka ko sinundan ko siyang tumungo sa pintuan ng kuwarto ni Tito Diego. Bigla na lang iyon nawalang parang bula sa tapat ng pintuan ng kuwart. Hindi na ako tumuloy pa sa loob. Tinungo ko na lang ang hagdanan. Hindi ko tuloy malaman kung namamalikmata lang ako. Anong kababalaghan ba ang bumabalot sa bahay na ito?
“Rodddd!” tawag ko habang pababa na ako sa hagdanan. Patungo na ako sa kusina nang may kumatok sa may pintuan. Huminga ako ng malalim. Nasilip ko si Rod na nagluluto sa kusina kaya lalo akong naguluhan kung sino ang lalaking nakita ko sa kuwarto. Hindi kaya ang lalaking iyon at si Rod ay iisa? Di kaya ako pinaglalaruan ng imahinasyon ko?
Minabuti kong buksan ang pinto dahil mukhang di tumitigil ang mga naroon sa kakakatok kung di ko sila pagbubuksan.
Unipormadong mga pulis ang nabungaran ko.
“Magandang umaga sir."
"Anong hong maipaglilingkod ko sa inyo?" nagtataka kong tanong. Bakit may mga pulis sa bahay ng ganito kaaga?
"Magtatanong lang ho sana kami kung may nakita kayo o kaya narinig kagabi?"
"Nakita o narinig? May nangyari ho ba kagabi?"
"May dalawang pinaslang ho kasi kagabi at dahil itong sa inyo ang pinakamalapit na bahay na puwede naming mapagtanungan kaya naisip naming kunan kayo ng impormasyon.” Pag-uusisa ng isang pulis.
 “Pinaslang ho?” napalakas kong tanong. KInakabahan na ako.
“Oho sir. Dalawang nag-iinumang lalaki ang walang awang pinagtataga kagabi. Sanhi ng matinding galit siguro  kasi halos kinatay na ng salarin ang mga biktima.” sagot ng isang pulis na lalo kong ikinabigla. Nangatog ang tuhod ko sa takot.
“Ano hong pangalan ng mga napatay sir?” tanong ko. May kutob kasi akong kakaiba.
“Magpinsang Eugene at Darwin ho.”
“Oh my God!” huminga ako ng malalim. Nagulat ako sa narinig kong iyon. “Pinsan ho sila ng Papa ko. Dumaan nga sila dito kagabi para yayain sana akong uminom kaso pagod ako kaya di ko sila napagbigyan. Ano hong nangyari sir?”
“Ayon sa imbestigasyon namin, mukhang hindi sila pinagsabay na pinagtataga. Umihi siguro ang isa sa kanila kaya nagkahiwalay at dala na din ng kalasingan siguro kaya di na nila natulungan ang isa’t isa sa pag-atake ng killer. Sa ngayon, naghahanap pa kami ng nakasaksi na nangyari pero mukhang malabo dahil magkakalayo kasi ang mga bahay dito at nagkataon ding dadalawa lang ang mga biktima sa kanilang lumang bahay dahil napag-alaman naming balikbayan din pala ang dalawang ito. Kayo ho kasi ang pinakamalapit dito kaya sa amin kami unang nagtanong. Wala ba talaga kayong napansin na kakaiba kagabi sir?”
Hindi kaagad ako nakasagot. Nanunuyo ang lalamunan ko.
"Sir, may nakita ba kayo o may alam ba kayo sa nangyari?" noon ay nakita kong pinapag-aralan na ng pulis ang bawat sagot ko. Parang pati ako ay pinaghihinalaan na nila kaya kailangan kong ayusin ang aking sarili sa pakikiharap sa kanila. Ayaw kong madawit sa kasalanang wala akong alam at kinalaman.
“Wala naman ho. Maaga din kasi akong nakatulog kagabi.” mahinahong sagot ko.
“Sige sir. Salamat. Pasensiya na sa abala. Baka may makuha kaming impormasyon sa iba. Tuloy na ho kami.”
 
Gusto kong puntahan ang mga bangkay nina TIto Eugene at Tito Darwin ngunit minabuti ko na munang pumunta sa kusina para uminom ng tubig dahil sa lakas ng kaba sa aking dibdib. Kung may pumatay kina Tito Darwin at Tito Eugene, sino? Hindi nga talaga ligtas ang lugar na ito sa mga krimen. Natakot ako sa aking seguridad.
 
Hindi ko na naabutan pa si Rod sa kusina samantalang kanina ko lang siya nakitang nagluluto. Tinawag ko siya ngunit hindi din naman siya sumasagot. Napakamot ako ng aking ulo. Nakita ko ang iphone kong nakapatong sa hapag-kainan. Paanong napunta ang iphone ko dito e ginamit ko lang kagabi ito para i-video ang kaluluwang nakikita ko sa balon? Si Rod ang alam kong nagbaba iyon. Kailangan ko munang siguraduhin ang nangyari kina Tito Eugene at Tito Darwin bago ko ipaalam kay Tito Diego ang nangyari.
Mabilis akong lumabas ng bahay. Nadatnan ko na ang madaming taong nakikiusyoso. Isinasakay na ang mga bangkay sa sasakyan ng purinarya ngunit nahagip pa din ng tingin ko ang sinapit ng dalawang tiyuhin kong halos magkapira-piraso na sa dami ng sugat. Mabilis ngunit nanginginig ang mga daliri kong nagdial. Kailangan nang malaman ni Tito Diego ang nangyari sa dalawang pinsan at matalik niyang mga kaibigan.
Nagulat si Tito sa ibinalita ko. Hindi makapaniwalang sabay na pinatay ang kaniyang pinsang kinasabayang lumaki at naging matalik na kaibigan. Marami siyang mga tanong ngunit ni isa sa mga iyon ay wala akong maapuhap na isasagot. Wala akong alam. Bago natapos ang aming pag-uusap ay nagsabi siyang uuwi siya kaagad para mahabol ang burol at libing.
Nang naglalakad ako pauwi, maraming naglalaro sa isip ko kung bakit may mga sandaling nakikita ko si Rod ngunit bigla itong nawawala. Sa di ko inaasahang pagkakataon ay bigla din lang naman itong lumilitaw. Anong misteryong bumabalot sa pagkatao ni Rod?
Nagdesisyon akong tuklasin ang lahat. Magsisimula ako sa kung saan sa tingin ko ay tama lang na puntahan. Gusto kong puntahan siya sa kanilang bahay. Kapag makita ko ang bahay nila at makilala ang mga kapatid niyang naging laman ng kuwento niya noon ay mas lalo ko pa siyang makikilala. Noon ko pa dapat sana itong ginawa. Hindi sana ako basta na lang nagkagusto sa lalaking hindi ko kilala. Masyado akong nadala sa kaniyang kakisigan at galing sa kama. Nakalimutan kong dapat ay alamin na muna ang totoong siya bago ko pinabayaan ang puso kong magmahal sa kagaya niya.
Mabilis kong tinalunton ang masukal na damuhan sa may kakahuyan sa likod ng lumang bahay. Iyon kasi ang sinabi niya noon sa akin. Nakatira sila hindi kalayuan sa likod ng aming bahay. Noon palang kinukutuban na ako ng hindi maganda. Wala akong mahanap na daanan ng tao. Masukal ang mga damo. Halatang matagal nang panahong wala doon ang dumadaan pero desidido akong hanapin ang kanilang bahay.
Iba sa inaasahan kong bahay ang naabutan ko. Isang bumagsak na sa kalumaang dampa ang naroon. Yari sa kinakalawang na yero ang ilang bahagi ngunit sa tingin palang dahil sa nilamon na ito ng mga baging at nagtatayugang damo, siguradong matagal na doong walang nakatira. Ibig sabihin nilinlang ako ni Rod. Hindi totoo ang kuwento niyang dito pa din sila nanunuluyan. Lalong naging misteryoso ang pagkatao niya sa akin.
Paalis na ako nang makita kong parang may papel na niluma na ng panahon na nakaipit sa silong ng kinakalawang na yero. Hindi ko alam pero parang may nag-uudyok sa akin na tignan ang papel na iyon. Maingat kong tinanggal ang mga nakapatong na yero at mga bohong marupok na. Nang mabaliktad ko ang yero ay nabasa ko ang ilang papel na nakadikit doon na halos magutay na sa katagalan.
Tumindig ang balahibo ko sa nabasa ko. Hindi ako makapaniwala. Nangatog ang tuhod ko. Lumakas ang kabog sa aking dibdib. Napakaraming naging katanungan sa isip ko. Ngunit sigurado akong ang nagpapakitang babaeng multo ang isa sa mga nasa litrato. Isa siya sa mga nawawala noong February 13, 2001 pa. Kinuha ko ang di pa napupunit at pinakamalinaw sa tatlong nakadikit sa tinaob kong yero. Sa sobrang lakas ng kaba sa aking dibdib ay nahihirapan akong huminga. Sinikap kong pakalmahin ang aking sarili bago ako nagdesisyong umuwi dala ang napakaraming katanungan.
 SINO BA TALAGA SI ROD?
Pagdating ko sa bahay ay noon ko lang napansing malinis na ang kung anu-anong nakasalansan sa paligid at ibabaw ng balon. Hindi ko alam kung si Rod ang naglinis nito. Ang bahaging iyon na lang kasi ang tanging hindi namin nalilinis dahil nga sa malalaking kahoy na isinalansan doon. Isa pa, may kalayuan na din naman sa bakuran ng bahay at dahil takot din ako sa nagpapakitang kaluluwa ng babae doon kaya di na ako nagtangkang palinisin pa kay Rod.
Dumiretso ako sa bahay. Litong-lito ako sa mga natutuklasan ko. Napakaraming mga nangyayaring hindi ko kinakayang isa-isahing bigyan ng linaw. Papasok na sana ako sa kuwarto ko ngunit may narinig akong parang tao sa kuwarto ni Tito Diego. Muli kong isinara ang pintuan ng aking kuwarto at tinungo ang kuwarto ni Tito. Dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Noon ay nasilip kong abala si Rod na pinupunasan ang nakasulat sa dugo sa may dinding ng kuwarto. Gumamit siya ng basang bimpo na isinasawsaw niya sa baldi na nagkukulay dugo na din ang laman nitong tubig. Walang pang-itaas na damit si Rod. Kumikintab sa pawis ang kaniyang matikas na katawan.
“…na ang susunod.” Iyon na lang ang salitang naiwang nakasulat sa dinding na di niya niya pa nabubura. Kinabahan ako lalo pa’t nakita ko din sa sahig ang duguang malaking itak idagdag pa ang mga kasinungalingang mga kuwentong hinabi niya tungkol sa kaniyang pagkatao. Hindi ko nga talaga lubos na kinilala ang lalaking pinatira ko sa bahay at minahal.
"Oh my god! Hindi kaya si Rod ang killer? Hindi kaya siya ang pumatay sa dalawa kong tiyuhin?
Mabilis akong umatras. Tinungo ko ang hagdanan. Kailangan ko siyang isuplong sa batas. Ngunit huli na dahil napansin na ako ni Rod bago pa man ako tuluyang makababa sa hagdanan.
“Jerick sandali lang!” sigaw niya. Nagmamadali niya akong hinabol.
Ngunit hindi ako tumigil. Natatakot ako sa kaniya. Hindi ako maaring magkamali sa nakita ko.. Isa siya sa tatlong Missing noong February 13, 2001. Isa siya sa tatlong nakita ko sa litrato. Duguan din pati ang itak na nakita ko. Iyon marahil ang ginamit niya kagabi nang pagtatagain niya ang dalawang tiyuhin ko. May kinalaman kaya ang multong babae, ang pagkawala niya ng ilang taon na sa mga nangyayaring kababalaghan at krimen ngayon?
Bago ako makalabas sa pintuan ay nahawakan na niya ang kamay ko.
“Huwag mo akong hawakan!” singhal ko.
Ngunit mahigpit niya akong niyakap. Ginamit ko ang lahat ng lakas ko para matanggal ang nakayakap niyang kamay sa akin ngunit kulang iyon ko para tapatan siya. Siniko ko siya. Sinipa. Dinagukan ngunit wala pa ding nangyari.
“Bitiwan mo ako! Hindi kita kilala. Mamamatay tao ka! Pinatay mo ang dalawang tiyuhin ko!” malakas kong sigaw.

Sunday, April 20, 2014

Ang Lihim sa Lumang Bahay Chapter 3


JERICK

ROD

 
TITO DIEGO
 
Ang Lihim sa Lumang Bahay
(Erotic Thriller/ Horror Novel by: Joemar Ancheta)
Chapter 3
ANG MAPUSOK NA UNANG GABI
 
                “Hindi ka pa ba mahihiga? Tabi na lang tayo?” Hindi iyon tanong. Isang paanyaya.
                “Sige, mahiga ka lang. Babantayan na muna kita hanggang sa makatulog ka. Okey na ako dito” sagot niya. Humiga ako suot lang ang puting boxer short ko. Bumubukol ang bahaging iyon at sinabayan ko pa ng parang wala sa sariling pagkambyo.
                Nang magawi ang tingin niya sa akin ay nagkakatitigan kami. Siya din muli ang unang yumuko. Tumayo siya at tinungo ang bintana. Nanatili siya doon ng ilang sandali. Hindi na siya muli pang lumingon. Parang napakalalim na ng kaniyang iniisip.
                "Hindi ka pa ba matutulog?" Hindi lang tanong iyon. Gusto ko sanang sabihin sa kanya na kailangan na niya akong tabihan, hindi ko nga lang maidiretsong sabihin.
                Nilingon niya ako. Isang malalim na buntong-hininga lang ang tugon sa akin saka siya muling tumingin sa labas.
                Inayos ko na lang ang aking unan saka tumihaya. Hanggang sa hindi ko na nakayanan pa ang aking antok. Bumibigat na ang talukap ng aking mga mata. Alam kong dala na din iyon ng pagod at puyat sa mahaba kong biyahe kanina.
Hanggang sa naramdaman ko na lamang ang marahan niyang pagtabi sa akin. Dama ko ang init ng kaniyang brasong dumikit sa braso ko. Narinig ko ang pagbunot niya ng malalim na hininga. Nilingon ko siya. Napako ang aming mga mata sa isa’t isa. Nag-aanyaya ang kaniyang kahubdan. Sinisilaban na ako ng kakaibang init sa katawan. Sinubukan kong ilapit ang labi ko sa kaniyang labi. Hindi niya iyon inilayo sa akin. Sa katulad kong laking Maynila at marami ng naging karanasan, hindi uso sa akin ang pa-hard to get. Alam ko din kung kailan ako papatulan at hindi ng isang estranghero pa sa akin. Muli kong inilapit ang aking labi sa kaniya. Amoy ko na ang lalaking-lalaki niyang hininga. Nagsimula na ding dumantay ang palad ko sa kaniyang maskuladong dibdib. Hanggang sa isang iglap ay nagtagpo ang mainit at mapupusok naming mga labi.
Nang una ay hinayaan niyang ako ang humahalik sa kaniya ngunit nang naglaon ay lumabas ang kaniyang pagkasabik. Walang puknat ang naging halikan namin. Nanginginig na sa pagkasabik ang aming katawan. Mabilis naming hinubad ang naiiwan naming saplot. Ramdam na ramdam ko ang pagwawala ng kaniya na noon ay nakatutok na sa may kalambutan at maputi kong hita. Hanggang sa naging banayad ang aming halikan. May kakaibang ritmo. Hindi namin kailangan magmadali. Wala kaming kailangang habulin. Gusto kong namnamin ang sarap, isabay sa pintig ng puso ang bawat indayog ng aming katawan. Pupunlaan naming dalawa ng bagong sarap ang walang katiyakang simula. Pagtitiyagaan kong hintayin hanggang sa ang pinagpaguran naming indayog ng pag-iisa ay sasambulat ng matamis na bunga. Hindi na kailangang mag-usap, alam na alam na namin ang kailangan ng bawat isa. Hindi na kailangan pang isatinig, kapwa naming ginawa kung ano ang sa tingin namin ay makapagpapaligaya at kukumpleto sa amin. Napuno ng halinghing ang kuwartong iyon. Sinabayan ng manaka-nakang pagmumura, kasama ng mabibigat at malalalim na hininga. Hanggang sa bawat ritmo at indayog ay dumating sa rurok ng pagputok.
Hingal na hingal na ibinagsak ni Rod ang katawan niya sa kama mula sa pagkakapatong niya sa akin. Hinahabol pa din naming dalawa ang aming hininga ngunit nakangiti na kaming  nakatitig sa isa't isa. Narinig ko muli ang pagbunot niya ng malalim na hininga kasunod ng paghila niya sa akin.
"Sorry" bulong niya.
"Saan?" tanong ko. Muli kong hinalikan ang kaniyang labi.
"Baka nasaktan ka."
Tipid lang na ngiti ang tugon ko sabay paghaplos sa maumbok niyang dibdib.
Hinaplos din niya ang makinis kong pisngi at siniil niya ng halik ang aking labi.
“Matulog ka na?” bulong niya sa akin habang inaayos niya ang ulo ko sa kaniyang dibdib.
Marahan niyang hinaplos ang aking likod at ramdam ko ang mainit niyang labi sa aking noo.
Pumikit ako.
Nabibilisan ako sa pangyayari. Sanay din naman ako sa one night stand ngunit ngayon lang ako nakaramdam ng ganoon. May dating. May bagong sibol na nararamdaman. Saka sa mga napagdaanan ko, pagkatapos ng pagtatalik, parang nagkakaroon na ng ilangan. Hindi na halos mag-uusap at parang gusto ng umalis kaagad. Gusto ng umiwas pagkatapos iputok ang init lang ng libog. Ngunit iba si Rod. Hindi siya umalis sa tabi ko. Hindi niya ipinaramdam sa akin na libog lang ang nangyari sa aming dalawa. Ang ginawa niyang paghila sa akin para sa kaniyang mga bisig ako uunan ay sumisimbolo na parang may patutunguhan ang lahat. Ngunit handa na ba akong magmahal muli? Mamahalin ko ba ang taong ni hindi ko pa nga nakikilala ng lubos? Kanina ko nga lang ito nakilala. Nagsex lang at nasarapan, mahal na agad? Come on, Jeric, hindi ka na bata. Matagal lang na panahong hindi ka nakaramdam ng ganoon kasarap at kainit na pagtatalik. Habang pumapasok ako sa kaharian ng pagkagupo ng antok ay alam kong may sumilay na kakaibang ngiti sa akin labi. Umaayon na nga ba ang tibok ng aking puso? Hindi ko alam.
 
Kinabukasan ay tinanghali na ako ng gising. Isang rosas ang nakapatong sa side table at sa tabi nito ay ang nakatakip na agahan. May isang basong tubig at ang natatakpang tasa ng kape.
"Sweet." napangiti ako.
Inamoy ko ang isang tangkay na red rose. Kinilig akong muli.
Kaya lang, wala na si Rod sa tabi ko. Ramdam ko ang sakit ng aking katawan. Hapong-hapo ako na para bang tinatamad pa akong bumangon. Alam kong mahaba ang tulog ko ngunit bakit parang pakiramdam ko puyat pa din ako. Nakita ko ang alikabok na dumikit sa bedsheet. May napansin din akong maliliit na sugat na parang hiniwa ng matatalas na dahon ng mga damo sa aking aking paa at braso. Hindi ko maiwasang magtaka. Naalala ko yung mabilis akong tumakbo palabas ng bahay kagabi. Dala na siguro ito ng takot ko habang kumakaripas ng takbo kagabi nang may nakita akong kaluluwa kaya hindi ko na napansin pa ito. Kahit pa tinatamad akong bumangon at masakit ang aking katawan ay pinili kong iwan ang nag-aanyayang kama para ituloy sana ang pag-idlip. Naisip ko kasing marami pa akong dapat tapusin.
Dala ang agahang iniwan ni Rod sa kuwarto, dahan-dahan akong bumaba. Agad kong hinanap si Rod sa sala ngunit wala siya doon. Sumilip ako sa labas ng bahay at nagulat ako sa aking nakita. Nabawasan na ang nagtatayugang mga  damo sa paligid ng bahay. Naisip kong maaring maagang nagising si Rod at siya ang pumutol sa mga nagtataasang damo at baging. Nagpasya akong pumunta sa kusina nagbabakasakaling nandoon si Rod ngunit hindi ko siya naabutan doon. Naalala ko ang sinabi niyang kailangan niyang pumunta sa kaniyang sinasakang bukid tuwing tanghali. Napagtanto kong nasa bukid na nga ito at hindi na ako ginising pa.
Kailangan kong pumunta ng bayan para mamili at para na din maipakabit ko ang kuryente. Sana maihabol nila ang power ng kuryente hanggang mamayang gabi dahil di ko na kakayanin pa ang isang gabing tanging kandila lang ang gamit kong ilaw.
Nang makapagpalit ako ay nakita ko na madami na din palang nalinisan si Rod sa paligid ng bahay. Maaring madaling araw palang nagising na talaga siya. Masipag at mapagkakatiwalaan. Mga katangian niyang lalong nagbigay ng kakaibang dating sa akin. Hindi na masamang siya ang magiging kapalit ni Greg sa puso ko.
Minabuti kong unahin na lang muna ang mga dapat kong gawin sa araw na iyon. Mamayang hapon ko na lang kakausapin si Rod.
Nakapagluto na ako, maayos na din ang ilaw at nasimulan ko nang linisin ang buong kabahayan ngunit wala pa si Rod. Binalot na ng dilim sa labas at tanging ang bilog na buwan na lamang ang sumasabog ng liwanag. May naulinigan akong mga yabag paakyat sa hagdanan. Kinilabutan ako. Mabilis kong sinilip iyon. Nakita ko ang isang lalaki. Tama. Si Rod na nga iyon kahit likod lang ang nakita ko sa kaniya bago pumasok sa nakabukas na pintuan ng kuwarto ni Tito Diego. Bakit doon siya pumasok? Bakit hindi man lang niya muna ako tinawag? Ni hindi ko naramdamang binuksan niya ang main door. Bakit bigla siyang pumanhik sa taas. Kasunod iyon ng isang malakas na pagbagsak na parang may nabasag. Noon ay nagdesisyon na akong sundan siya.
“Rod! Ano yung nabasag?” sigaw ko habang mabilis akong umakyat sa hagdanan.
 Kinilabutan ako nang parang may malamig na namang bagay na dumaan sa akin. Hanggang nang nasang gitnang bahagi na ako ng hagdanan ay nakita ko nang malapitan ang babaeng inaagnas ang mukha, may malaking sugat sa kaniyang noo at halos putol na ang duguang braso. Titig na titig siya sa akin na para bang nakikiusap ang kaniyang mga mata. Dala ng takot ay halos hindi ko na namalayan pa na nasa loob na ako ng kuwarto dati ni Tito Diego. Tumambad sa akin ang basag na photo frame sa sahig. Nakadapa na sa sahig ang malaking litrato ng tito ko. Hinanap ko si Rod na nakita kong pumasok doon kanina ngunit hindi ko siya makita. Ako lang ang nasa kuwarto. Sarado ang bintana. Wala din naman comfort room na maaring pagtaguan ni Rod sa loob. Ngunit… Hindi! Kitang-kita ko ang lalaking pumasok dito kanina. Sigurado din akong si Rod iyon. Pinaninindigan ko ang nakita ko.
“Rodddd! Nandito ka ba?" nanginginig ang boses ko.
Walang sagot. Tahimik ang paligid.
"Rod, nasaan ka?” nagbabakasakaling sigaw kong muli.
Wala pa ding tugon.
Pasulyap-sulyap ako sa gawing hagdanan at baka muling magpakita ang babaeng multo. Kinikilabutan pa din ako at kailangan ko si Rod para mapawi ang takot sa dibdib ko. Naisip kong baka pinagtataguan lang niya ako.  Mabilis kong binuksan ang mga malalaking aparador.
May narinig ako.
Muling lumakas ang kabog sa aking dibdib.
Mga kaluskos iyon. Tama. May naulinigan akong mga kaluskos sa silong ng kama. Isang nakakatakot na kaluskos. Dahan-dahan akong lumapit doon. Lumakas ng lumakas ang kabog ng aking dibdib. May kakaiba akong nararamdaman. Lamig na sumasakop sa aking buong katawan. Dahan-dahan kong itinaas ang puting tela na bumalot sa may kalakihang kama ni Tito Diego. Tumataas ang lahat ng balahibo ko dahil lalong lumalakas ang nakakatakot na kaluskos sa silong ng kama. Pagtaas ko ng puting tela ay may biglang humawak sa balikat ko.
“Put…!” pagsisimula kong pasigaw na pagmumura.
Nahimasmasan ako.
Nakita ko si Rod na nakahawak sa aking balikat. Ni hindi ko naramdaman ang bigla niyang paglapit sa akin.
“Hindi ako mamatay sa takot sa multo kundi sa pagkakagulat ko sa bigla mong pagdating at biglang parang bulang paglaho.” singhal ko.
“Relaks ka nga.” Hinaplos niya ang likod ko.
“Paanong nasa likod na kita agad?”
“Di mo ako namalayang lumapit?”
“Hindi."
"Paanong hindi?"
"Hindi nga. Nakita kitang pumasok dito at hindi kita nakita na nandito sa lopb ng kuwarto. Itong ilalim ng kama na lang ang di ko nasisilip na bahagi ng kuwarto kaya nagtataka ako kung paanong gano’n kabilis kang biglang nasa likod ko na lang.” pagtataka kong tanong.
“Siyempre dumaan ako sa pintuan?"
"Ibig sabihin ikaw yung pumasok na nakita ko kanina?"
"Hindi nga. Okey ka lang? Kadarating ko lang galing sa bukid."
"Kadarating mo lang? E, sino yung lalaking nakita kong pumanhik dito?"
Huminga ng malalim si Rod. Napailing siya. "Sarap kasi ng tulog mo kaninang umaga kaya di na kita ginising pa. Isa pa, mukhang pagod ka at dahil may tanggap akong trabaho sa bukid at naibigay na ang paunang bayad kaya di na kita hinintay pang magising.  Maaring dalawang Linggo ang itatagal no’n bago matapos kaya sa madaling araw o kaya pagdating ko na lang sa hapon tapusin ang ipagagawa mo dito sa bahay. Kaya ako ginabi dahil dumaan muna ako ng mga damit ko sa bahay para may pamalit ako…” huminto siya. Tumingin sa akin na para bang may gustong itanong. “Iyon ay kung gusto mong dito na muna ako titira, okey lang ba sa’yo?”
“Oo naman. Kailangan kita dito.” Napalunok ako. “Gustong-gustong kitang laging nandito.”
“Iyon naman pala eh. Tara na, gusto mo ipagluluto kita?” tanong niya. Nakangiti habang nakalahad na ang kamay niya para tulungan akong tumayo.
“Naipagluto na po kita. Kanina pa nga kita hinihintay para sabayan mo akong kumain.”
“Tara, ako na ang maghahain para makabawi ako sa’yo.” Nakangiti niyang panunuyo sa akin. Nakita ko ang kaniyang ngiti na lalong nagpatingkad sa kaniyang kakisigan. Inakbayan niya akong lumabas ng kuwarto habang sinusubukan niya akong halikan sa pisngi ngunit inuunahan kong inilalayo ang aking mukha sa kaniya. Naguguluhan pa din kasi ako. Hindi pa din nawawala sa dibdib ko yung kaba at takot.
“Ayaw?” paglalambing niya.
“Ayaw pa. Ginulat mo kaya ako. Saka sino yung lalaking pumanhik dito kung hindi nga ikaw 'yon?”
“Gutom lang 'yan. Tara na at nang makakain na." bulong niya. Muli niya akong sinuyo ngunit tulad ng ginawa ko kanina, umiwas ako. Medyo itinulak ko pa nga siya palayo sa akin.
"Bakit? Tampo ka pa?” malambing niyang tanong.
“Pwede.”
“Anong gagawin ko para di ka na tampo.”
“Buhatin mo ako pababa sa hagdanan.”
Di na siya sumagot ngunit sumilay ang ngiti sa kaniyang labi.
Mabilis niya akong binuhat saka hinalikan. Di na ako makaangal dahil sapol na ng labi niya ang aking labi. Hindi ko alam kung kailangan kong mag-inarte ngunit may nangyari na sa amin kagabi. Gusto ko siya, halatang gusto din naman niya ako. Sa mundo naming alanganin, hindi na madalas dumadaan sa mahabang ligawan. Madaling nabubuo ang pagkakaintindihan at kung saan mauuwi ang aming nasimulan, iyon ang kailangan lang naming munang pag-isipan at paghandaan habang may nangyayari sa amin at nagtuturingang "kami" na kahit hindi pa.
Sa pagdaan ng ilang araw at gabi, mas lalong nabuo ang wala pang kasiguraduhang tungkol sa amin ni Rod ngunit kasabay ng pamumukadkad ng nararamdaman ko sa kaniya ay siya namang tuluyang pagkabalik ng lumang bahay sa dati nitong ganda. Malapit na noon malinis ang buong paligid ng bahay. Maayos na din ang loob nito. Pinag-iisipan na lang namin ni Rod kung anong magandang pintura ang gagamitin namin ngunit nagdesisyon kaming tapusin na lang niya muna ang tanggap niyang trabaho sa bukid ng dalawang Linggo para tuluy-tuloy na ang pagpipintura niya. Tutukan na lang muna naming linisin ang kabuuan ng bahay.
Sa tuwing umaga, mas matindi na yung pagod na nararamdaman ko. Hapong-hapo ako at laging puyat. May naluto na ding pagkain pagkagising ko ngunit di ako nakaramdam ng gutom. Parang laging busog na busog ako. Si Rod ang naghahanda ng aking agahan at tanghalian bago siya pumunta sa bukid. Di din niya kinakaligtaang maglagay ng tangkay ng isang pulang rosas sa aking tabi at iyon ang una kong inaamoy paggising ko sa umaga.
Ang ipinagtataka ko lang ay kung paanong nagagawa ni Rod na tapusin ang pagpuputol ng mga damo at baging at paglilinis sa paligid ng bahay sa madaling araw. Nabibilisan ako sa kaniya. Dahil sa antok at sobrang pagod pagkatapos kong piliting kainin ang inihahanda niyang kape at almusal ko, muli akong babalik sa kama. Pansin na pansin ko din ang natutuyong putik o kaya alikabok lagi sa bed sheet namin ni Rod. Bakit may mga alikabok at putik e bago kami humiga sa gabi ay sabay nga kaming naliligo sa banyo na nauuwi sa mainit na pagtatalik sa kama. Paanong nagkakaroon ng putik at alikabok sa kama paggising ko ng umaga e pinapalitan ko naman iyon.
Pumikit ako at hinayaan kong muling igupo ng antok. Kasabay ng pagpikit ko sa aking mga mata ang dalawang paulit-ulit na panaginip tungkol sa isang babae at lalaking di sa akin humaharap. Kasingtangkad siya ni Rod, pareho ng hubog ng katawan at bago ko siya tuluyang makilala sa aking panaginip ay parang may kung anong nangyayari sa akin na di ko maintindihan. Madalas naiisip kong si Rod siguro ang lalaki ngunit sino yung babae? Bakit palagi akong dinadalaw sa aking panaginip?
Madalas pagmulat ko sa aking mga mata ay mukha na ni Rod ang namumulatan ko. Halik niya sa aking labi ang gumigising sa akin sa dapit-hapon pagdating niya galing sa bukid. Gabi na lang kung magkita kami dahil di na siya umuuwi pa sa tanghali. Kung umuuwi man, di ko din alam dahil madalas, maghapon din lang akong tulog.
“Hindi ka ba nagsasawa sa katutulog?” tanong ni Rod habang nakadapa siya at hinihipan niya ang puno ng aking tainga.
Pinikit ko at minulat ang aking mga mata saka ako ako ngumiti ng tipid.
“Hindi ko nga maintindihan kung bakit lagi akong pagod at latang-lata sa tanghali.”
“E, kasi naman…”
Biglang may sunud-sunod na malalakas na katok sa pintuan. Hindi na tuloy natapos ni Rod ang dapat ay sasabihin niya kanina.
Bumalikwas ako.
Kumunot ang noo ko. "Sinong kumakatok?" nagtataka kong tanong kay Rod.
Hindi sumagot si Rod ngunit nabasa ko sa mukha niya ang pagtataka.
Muling naulit ang mga mas malakas nang katok sa pintuan.
"Naririnig mo ba 'yon?" Gusto kong makasiguro.
"Oo naman. Bakit kaya hindi mo pagbuksan nang malaman mo kung sino ang bisita mo." sagot niya.
"Bisita? Sino naman ang bibisita sa akin? Ni hindi ko nga pinupuntahan ang mga kamag-anak namin dito mula nang dumating ako." naguguluhan pa din ako.
"Bakit nga hindi mo puntahan nang malaman mo kung sino ang bisita mo." Niyakap niya ako at hinalikan sa leeg.
"Samahan mo ako." pabulong. Hinarap ko siya at inilapit ko ang labi ko sa labi niya.
Tumango lang siya kasunod ng pagsiil niya sa aking labi.
 Lumabas ako ng kuwarto at tahimik na sumunod sa akin si Rod.
Nang mabuksan ko ang pinto ay nakita ko si Tiyo Darwin na pinsan ng Papa ko at isa sa tinuturing ni Tito Diego na matalik na kaibigan ang naroon. Madalas kasing naabutan ko si Tiyo Darwin sa bahay ni Tito Diego sa Manila kaya kilala ko siya. Nangibang bansa lang ng ilang taon kaya mula no’n wala na din akong balita pa.
“Tiyo, kumusta po. Dumating na pala kayo!” Bati ko.
“Jerick?" halata ang pagtataka sa mukha niya. "Anong ginagawa mo dito?"
"Pinapaayos ko lang ho itong bahay baka puwede pang pagkakitaan. Kayo ho?"
"Napadaan lang kami ng Tito Eugene mo. Nagtaka lang kasi kami at maliwanag na muli ang lumang bahay. Nagbakasakali lang kami na baka si Tito Diego mo ang dumating. Kasama mo ba ang Tito Diego mo? Nasaan siya?”
"Ayaw ho ni Tito ang bumalik pa dito e. Tito, sinong tito Eugene ang sinasabi ninyong kasama ninyo?” nagtataka kong tanong. Di ko kasi siya maaalala.
“Insan Eugene! Halika nga muna dito!” sigaw ni Tito Darwin.
Nakita ko ang pag-aayos ng tinawag ni Tito Darwin sa nakasalansan na kung anu-anong nakatakip sa lumang balon. Buo ang pagkakangiti nitong lumapit at humarap sa akin.
“Si Jerick insan.” Pagpapakilala ni Tito Darwin sa akin.
“Uyy anlaki mo na ah! Ganito ka lang dati kaliit nang huli kitang makita.” Inilagay niya ang kaniyang kamay sa kaniyang hita bilang pagpapakita kung gaano ako kaliit noon.
“Sira ulo ka ba? Magtaka ka kung pagbalik mo gano’n pa din siya kaliit. Ilang taon ka kayang namalagi sa America. Pinsan din namin siya ng Papa at Tito Diego mo. Kaming tatlo ng Tito Diego mo yung bestfriends na magpipinsan noon. Bata ka pa kasi noon at siguradong hindi mo na siya maalala pa.”
“Ahh.” Tumango-tango ako. “Pasok ho muna kaya kayo Tito.” paanyaya ko.
“Saka na balong. Napadaan lang kami kasi bumili kami ng dagdag na alak diyan sa tindahan dahil baka hindi kakasya ang nabili namin sa bayan kanina. Akala lang kasi namin ang Tito Diego mo ang nandito kaya kami napadaan. Ikaw Jerick, sunod ka do’n mamaya. Tayong tatlo na lang ang mag-inuman ng makapagkuwentuhan naman tayo.” si Tito Darwin.
“Sige ho, susubukan ko hong sumunod mamaya.” nakangiti kong tugon.
“Mag-isa ka lang ba dito Jerick?” tanong ni Tito Eugene.
Lumingon ako. Ramdam ko kasing di umaalis si Rod sa tabi ko mula kanina ngunit nang lingunin ko siya ay hindi ko na siya nakita pa.
Napakamot ako.
“Oho, ako nga lang ho.” Nakangiti kong sagot.
“E, di sumama ka na lang sa amin. Tara, inuman tayong tatlo. Diyan lang naman sa kabilang bahay ang lumang bahay din namin. Mga 50 meters lang ang layo nitong bahay ninyo.”
“Sige tito. Tignan ko ho kung di aantukin, susunod ho ako.” pagdadahilan ko.
“Hintayin ka namin ha.” Tinapik ni Tito Eugene ang balikat ko saka sila tumalikod.
Tumango lang ako kasabay ng tipid na ngiti.
Nakita ko pa ang sabay nilang paglingon sa balon na parang may pinagbubulungan silang dalawa.
Tumunog ang iphone ko. Si Tito Diego ang tumatawag. Masaya kong ibinalita na dumalaw ang dalawa  niyang bestfriends na pinsan sa bahay. Nagulat at halos di siya makapaniwala. Pagkatapos naming mag-usap ay nagdesisyon akong pumunta sa kusina. Nadatnan ko na doon si Rod na naghahain.
“Bakit ka umalis? Di tuloy kita naipakilala sa kanila.”
“Huwag na. Di mo naman ako kailangan ipakilala sa kanila e.” matamlay niyang sagot.
“Ba’t seryoso? May pinagdadaanan?” biro ko.
“Wala.” Ngumiti siya. “Ikaw, kung ano lang napapansin mo. Halika ka na at kumain na kasi mukhang di ka na naman nananghalian.”
Nagsalin siya ng kanin sa plato ko at ulam. Nang uupo na ako ay umalis siya at pagbalik niya ay may dala na siyang tubig. Humalik siya sa pisngi ko pagkalapag niya ng tubig sa tabi ng plato ko.
“Kain ka ng madami ha?” bulong niya.
“Bakit ka ganito sa akin?” tanong ko. Hinawakan ko ang kamay niya.
“Wala.” Simple niyang sagot.
“Wala? Lahat ng ito wala lang?”
“Alam mo na ‘yun.” kumindat siya sa akin.
“Ang alin?” tanong ko.
“Ikaw ba? Bakit ganyan ka din kabait sa akin?” balik tanong niya.
“Kasi gusto kita. Kasi pakiramdam ko nakakalimutan ko ang lahat kung kasama kita.”
Bumunot siya ng malalim na hininga.
“Baka nga mahal na kita.” Muli ko iyong tinuran habang nakatitig lang ako sa kaniyang guwapong mukha.
Umiling siya. “Mahal agad?”
“Oo, bakit hindi ba puwede? Wala ka bang nararamdaman sa akin?”
“Jerick, anong ginagawa ko pa dito kung sa tingin mo wala lang lahat ng ito. Gusto din kita. Ang totoo niyan, mahal na nga din yata kita. Ayaw ko lang na ako ang unang aamin.” halatang pinamumulahan siya ng pagkatorpe at hiya. Lalo tuloy ako naku-kyutan sa kaniya. Kinilig ako sa sinabi niyang iyon.
Tumayo ako at niyakap ko siya. Yumakap din siya sa akin. Muling kaming naghalikan. Hindi kami nagsasawang siilin ng halik ang mga labi ng isa't isa. Ngunit kahit pa nakatira na kami sa iisang bahay, natutulog sa iisang kama, magkayakap bago igupo ng antok ay may kung ano pa din akong hindi maintindihang misteryo sa pagkatao ni Rod. Hindi ko lang alam kung ano iyon ngunit alam kong darating ang panahong malalaman ko din ang lahat. Sino ba talaga siya at anong misteryo ang bumabalot sa kaniya at ang mga lihim na kababalaghang nangyayari sa lumang bahay.