SUPPORTERS

Tuesday, October 14, 2014

Rebound of foul hearts Chapter 22



KYLE

ANDREI

CARLA

ANNE
 

REBOUND OF FOUL HEARTS

Undisputed Bromance Novel by: Joemar Ancheta

 

(Sa mga nag-aabang sa ating update, pagpasensiyahan na ninyo kung medyo matagal ang naging kasunod. Maaring may mga mali sa pagkakabaybay ng mga salita ngunit wala na po akong sapat na panahon para i-proof read pa ito. Kaya na ang bahalang umintindi. Tambak po tayo sa trabaho at kung walang trabaho, hirap din naman akong makuha yung drive ko to write. Hanggang sa muli po.- Joemar Ancheta)

 

Chapter 22

Kyle's Point of View

 

                    "Ano, kailangan pa ba naming sabihin? Sooner malalaman din naman ninyo kaya bakit pa namin itatago. Tanggapin man ninyo kami o hindi, ayos lang mga p're. Ang mahalaga sa akin, siya at ako. kaming dalawa." buong tapang ko iyong inihayag sa kanila.

                    Hanggang sa nagbigay sila ng espasyo at lumabas si Anne doon. May luha sa kaniyang mga nanlilisik na mga mata.

                    "So, pa'no ako? Paano na tayo?" singhal ni Anne sa akin. "Kinausap na kita tungkol dito Drei, hindi ka sumunod sa usapan!" Nakapamaywang siyang humarap sa amin.

                    Nang hilain ni Drei ang palad niya ay lalo kong hinigpitan ang hawak ko doon.

                    "Huwag, hindi mo kailangan matakot. Harapin na natin 'to. Ako ang bahalang kakausap sa kaniya." bulong ko kay Drei.

                    Nakita ko ang pagluha ni Andrei. Alam kong tanda iyong ng di niya inaasahang matinding pagmamahal ko sa kaniya. Ngunit hindi sapat na sinasabi ko lang iyon kay Drei. Kailangan kong manindigan.

                    "Magpapalit lang kami. Mag-uusap-usap tayo." kalmado kong sinabi iyon kay Anne. Masakit sa akin na makita siyang lumuluha sa harap ko ngunit sa tuwing dinadaya ko ang tunay kong nararamdaman, masasaktan at masasaktan ko siya ng paulit-ulit. Hindi ko na kailangan pang patagalin ang pagdurusa naming tatlo.

                    "Hindi. Hindi ako aalis dito nang hindi tayo nagkakaliwanagan." pagmamatigas niya.

                    Alam kong palaban si Anne. Kahit sa mga naging kasabayan niyang mga babaeng naging fling ko noon ay hindi siya nagpatalo, hindi siya sumuko. Napabuntong-hininga ako.

                    "Then, let's talk, right here, right now" kibit-balikat kong sagot. Tumingin ako kay Drei. Hinila ko siya para samahan akong lumapit kay Anne.

                    "Kailangan pa ba ako sa pag-uusap ninyo? Hindi ba mas mainam na kayong dalawa na lang muna?" pilit niyang tinatanggal ang palad niya na hawak ko.

                    "Drei, bahagi ka dito. Gusto kong marinig mo lahat ang mga pag-uusapan natin."

                    Tumitig lang siya sa akin.

                    "Please?" pagsusumamo ko nang makita kong umiiling na siya.  

                    Nagpakawala siya ng malalim na hininga.

                    "Please, kahit sa harap man lang ni Anne, bigyan mo siya ng kahalagahan." nakikiusap ang kaniyang  mga mata sa akin.

                    Napabuntong-hininga din lang ako. Nakalimutan kong minahal ko din naman ang babaeng ipinaglalaban ako. Nakaligtaan kong mahal ako ni Anne kaya kahit anong sakit na sa kaniya ay naroon siya para bawiin ako. GInagawa niya ang lahat ng ito dahil sa pagmamahal, dahil sa pangako kong kami parin hanggang sa huli. Ako na mismo ang bumitiw sa palad ni Andrei.

                    "Alam ko masakit para sa kaniya ito at yung ginagawa mong paghawak sa kamay ko ng harap-harapan, hindi iyon nakakatulong para maibsan yung sobrang sakit ng ginawa natin sa kaniya. Kyle, hindi maling nagmamahalan tayo ngunit sana isipin mong nagkamali tayo sa tamang panahon, sa pagkakataon. Huwag lang sana yung sa atin ang isipin mo, isipin mo din yung sa iba, yung sa inyo ni Anne. Ginawa ko ito kay Carla at ngayon kay Anne naman." pabulong na wika ni Andrei sa akin.

                    "Sige, pero dapat magkasama nating harapin ito. Gusto kong kasama ka sa pag-uusap namin."

                    Tumango siya na sinundan ng malallim na buntong-hininga.

                    Nilapitan namin si Anne na noon ay nakatalikod sa amin ngunit gumagalaw ang kaning balikat tanda ng pag-iyak. Hindi na ako nagsayang pa ng panahon na pansinin ang bulungan at tinginan ng mga ka-team ko. Alam kong pagkatapos nilang magulat sa inihayag ko tungkol sa amin ni Andrei ay kinukutya nila kami sa kanilang isipan. Pinagkakaisahan at pinagtatawanan. Ilan ay umalis ngunit may ilan ang pumasok sa ilang cubicle para magshower.

                    Tanging boxer short at tuwalya sa balikat namin ang tumatakip sa kahubdan naming dalawa ni Andrei nang hinarap namin si Anne.

                    "Saan mo gustong mag-usap?" tanong ko kay Anne.

                    Naglakad siya palabas ng shower room. Nagkakatinginan kami ni Andrei na sumunod sa kaniya. Pumasok siya sa isang maliit na kuwarto kalapit ng aming dressing room. Si Andrei ang nagsara ng pintuan nang makapasok na kaming tatlo.

                    Tumabi si Andrei sa akin at nakamasid kaming dalawa sa nakatalikod pa ding si Anne. Halatang umiiyak siya. Mali, sa paggalaw ng kaniyang balikat, mukhang humahagulgol siya.

                    Ilang sandali pa ay humarap siya sa amin at isang malakas na sampal ang pinakawalan niyang hindi ko napaghandaan. Nang hinarap niya si Andrei at itinaas niyang muli ang kaniyang kamay para sampalin si Andrei ay hindi ako nagsayang ng panahon. Bago pa man dumapo ang palad niya sa pisngi ni Andrei ay nahawakan ko na ang bisig niya.

                    "Huwag Anne. Ako na lang. Ako na lang ang sampalin mo ng paulit-ulit. Ako na lang ang saktan mo, huwag siya. Hindi ako makapapayag na sasaktan siya ng iba sa harap ko." nanginginig ang boses ko ng sinabi ko iyon.

                    "Iba? Kung ituring mo ako ngayon iba na? Kyle, girlfriend mo ako. Ako 'to, si Anne na mahal mo. Anong nangyayari sa'yo?" singhal niya sa akin.

                    "I'm sorry pero please Anne kalimutan mo na ako. Magalit ka sa akin. Kamuhian mo ako." tumingin ako sa kaniyang mga luhaan ngunit nanlilisik na mga mata. Nakikiusap ako ng pagpapalaya. "Manloloko ako hindi ba? Walang isang salita. You don't deserve someone like me na walang paninindigan sa mga ipinangako sa'yo."

                    "Anong sinasabi mo? Hindi! Kahit anong sabihin mo Kyle, hindi yang mga sinasabi mong iyan ang nakikita ko sa'yo. Ikaw parin yung Kyle na mahal ko. Hindi ka naman bakla para magmahal ng kapwa mo lalaki hindi ba?" nagbago bigla ang kaniyang mga tingin sa akin. May kalakip ng pagmamakaawa ang kanina ay galit na galit niyang mga mata.

                    "Anne, 'eto na siguro ako. Hindi ko ito binalak, lalong hindi ko ginusto pero siguro nga..." huminga ako ng malalim. Mahirap sa akin banggitin ang katagang iyon ngunit kailangan para mas maintindihan ni Anne ang lahat. "Bakla din siguro ako." Napalunok ako. "Bakla ako, Anne."

                    "Hindi! Hindi ko alam kung anong ginawa sa'yo ng baklang 'yan para ganyan ka na mag-isip." dinuro niya si Andrei na noon ay tahimik ngunit maluha-luhang nakikinig lang. "Wait, what if dahil lang ito sa naalog mong utak.  Magpatingin tayo sa Doktor, Kyle. Baka lang epekto ito ng..."

                    "I'm fine." hinawakan ko si Anne sa magkabilang balikat niya. "Walang kinalaman sa naalog kong utak sa nararamdaman ko Anne. Mahal ko si Andrei. Mahal na mahal." pabulong iyon.

                    "Kyle, kailan lang ng sinasabi mo din sa akin 'yan? Bakit ambilis naman. Ilang taon tayong nagsama tapos sa isang iglap mawawala na lang na parang bula yung pagmamahalan natin? Ano 'tong ginagawa mong ito sa akin." puno na ng luha ang mukha ni Anne. Naroon ang magkahalong pagkalito at sakit. Yung kagustuhan niyang baguhin ang nararamdaman ko at marinig mula sa akin ang katagang gusto niyang marinig kaya lang hindi ako 'yon. Hindi ko kayang magsabi ng hindi bukal sa aking kalooban.

                    "I'm sorry. Maraming iba diyan na kayang ibigay yung hinahangad mong pagmamahal." ginagap ko ang palad niya.

                    "Pero ikaw ang mahal ko. Ikaw lang ang gusto ko." hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko. Nagsusumamo ang kaniyang mga mata sa akin. Lalo akong nakaramdam ng awa sa kaniya ngunit awa na lang iyon at hindi pagmamahal.

                    "Pero hindi na nga kita maha. May mahal na akong iba. Anne, mas madali kung tanggapin mo 'yon para makapagsimula ka ng muli."

                    "Gano'n ba sa tingin mo kadali 'yon?" halos lapirutin niya ang pisngi ko pero hinayaan kong ilabas niya ang galit niya. "Gago ka! Tang-ina mong gago ka! Mahal kita eh! Hindi ko alam kung anong gagawin ko para mahalin mo akong muli. Gusto mo bang luluhod ako, magmamakaawa? Magpapakababa?" Dahan-dahan siyang parang lumuluhod sa akin ngunit mabilis ko siyang hinatak pataas.

                    "Anne, please. Wala kang dapat gawin. Hindi mo kailangang gawin 'yan dahil walang magbabago sa pasya ko. Hindi mababago ng pagluhod mo kung anuman ang nararamdaman ko. Mas pinahihirapan mo yung sitwasyon e. Alam ko nasasaktan kita pero anong magagawa ko kung wala na... kahit gustuhin ko Anne na ibigay ang gusto mo kung wala na akong maramdaman para sa'yo. Masakit pero uulitin ko parin, hindi na kita mahal. Si Andrei ang gusto ko, ang mahal ko, ang nais kong makasama hanggang sa pagtanda." Alam kong masakit ang bawat salitang binibitiwan ko sa kaniya ngunit iyon lang ang alam kong paraan para matanggap niya ng malinaw ang gusto kong sabihin sa kaniya.

                    Tumitig siya sa akin. Nanginginig ang kaniyang mga palad na itinakip niya sa kaniyang bibig. Puno ng luha ang kaniyang mga mata. Hindi na niya inisip kung sino at ano siya. Ang tanging nakikita ko sa kaniya ay ang pagiging desperadong mahalin ko siyang muli ngunit paano kung talagang wala na nga talaga.

                    "Andrei, please, nagmamakaawa ako, nakikiusap ako, ibalik mo siya sa akin. Iba na lang, please. Huwag siya, huwag si Kyle kasi sa kaniya lang umikot ang buhay ko. Siya lang ang minahal ko ng ganito. Drei, please? Ngayon lang ako makikiusap at magmamakaawa. Ibalik mo siya sa akin." humahagulgol na si Anne na nakahawak sa mga braso ni Andrei at sa ginawa niyang iyon ay nakaramdam akong muli ng matinding pagkaawa. Sobrang nagpapakababa na si Anne. Tumingin ako kay Andrei na mahigpit na yumakap kay Anne. Tinutulak ni Anne si Andrei nang yakapin siya nito ngunit hindi nagpapigil si Andrei. Kitang-kita ko ang pag-agos ng luha ni Andrei.

                    "I'm sorry, Anne. Wala akong karapatang magdesisyon. Maaring ako ang pinipili ni Kyle ngunit hindi ko siya pag-aari para puwedeng hingin at ipamigay. I'm sorry na sinaktan kita." kinagat niya ang labi niya. Lumuwang ang pagkakayakap niya kay Anne saka siya tumingin sa akin.

                    "Pre, I can't take this anymore." tinapik niya ang balikat ko saka niya tinungo ang pintuan. Bago niya iyon mabuksan ay hinawakan ko ang palad niya. Nakahawak si Anne sa isang kamay ko at nahila ko siya dahil sa hindiya iyon binibitiwan.

                    "Ipapamigay mo ako? Ipinaglalaban kita kahit nakakasakit na ako ta's iiwan mo lang ako?"

                    "Hindi Kyle. Hindi kita puwedeng ipamigay sa kahit sino. Hindi mo ako kailangan ipaglaban dahil iyong-iyo ako."

                    "Hindi ka niya mahal. Ako Kyle, ako yung totoong nagmamahal sa'yo. Wala kang mapapala sa kaniya. Pareho kayong lalaki. Anong buhay meron kayo kung siya ang pipiliin mo?"

                    "Anne please!" nasinghalan ko siya hindi dahil sa sinabi niya kundi dahil sa ginagawa niyang paghila sa akin palayo sa totoong mahal ko. Tumingin muli ako kay Andrei nang nabuksan na niya ang pintuan at nakita ko ang mga nag-uumpukang okoy na nakatingin sa amin.

                    "E, anong drama 'to, Drei, yung aalis ka't iwan ako dito, hindi pa ba ito pagsuko?."

                    "Pagsuko? Hindi. Kailangan lang muna nating palagpasin ang lahat. Hayaan munang maghilom ang mga sugat. Tulungan mo si Anne na makabangon muli. Hintaying matanggap ng lahat yung pagbabago."

                    "Ibig sabihin lalayo ka? Magkanya-kanya muna tayo?"

                    "Iyon ang dapat ih. Binibigla natin sila masyado." pinisil niya ang palad ko. "Hindi ko kayang saksihan yung ganito. Nasasaktan ako para sa mga taong nasasaktan din natin. Bumabalik sa akin yung ginawa ko kay Carla. Bumabaon sa akin damdamin yung sakit. Kyle, panahong matanggap yung nangyari, panahon para makapagsimula silang muli. Iyon lang sa tingin ko ang kaya nating ibigay sa kanila. Huwag na muna tayong magkita bilang respeto na din sa sakit nararamdaman nila. Nakokonsensiya ako ih."

                    "Drei, huwag. Ayaw ko!" Isinara ko ang pinto. Hinila ko siya at niyakap muli mula sa kaniyang likod. Hinalikan ko siya sa kaniyang pisngi at kitang-kita ni Anne iyon. Gusto kong masaksihan niya iyon para magamit niya ang sakit na iyon at tulungan ang sarili niyang kalimutan ako.

                    "Ano ba! Manhid ka na ba? Alam ko mahal mo ako pero si Anne, minahal mo din naman 'yan. Konting pagbibigay naman ng pagpapahalaga sa pinagsamahan ninyo. Please?" bulong niya sa akin.

                    "Hindi mo ako naiintindihan e." sagot ko. Gusto kong sabihin sa kaniya yung takot ko. Paano kung bukas hindi na ako magigising. Paano kung sa mga susunod na araw hindi ko na siya mayayakap at maradmaman. Paano kung ito na lang yung araw na naiiwan para maipadama ko kung gaano ko siya kamahal. Iyon yung takot ko. Ayaw kong magsayang ng sandali para sa amin.

                    "Anong hindi? Yung ginagawa mo kay Anne ngayon, iyon din ang ginawa ko kay Carla. Nakokonsensiya akong ako ang nagsimula ne'to. Kung hindi ako nagtapat noon sa'yo, kung hindi kita nilandi, kung hindi ako nagpakita ng mga motibo, maaring walang ganito, wala tayong nasasaktan, hindi ganito kagulo ang buhay nating apat. Sana, nakuntento na lang akong mahalin ka sa tago."

                    "Nandito na tayo, Drei, ngayon ka pa ba susuko?"

                    "Paulit-ulit? Di ba sinabi ko, hindi kita isinusuko? Gusto ko lang na sana sa ipagpatuloy natin ito sa tamang panahon, sa akmang pagkakataon."

                    "E, pa'no kung ito na lang yung panahon natin? Paano kung ito na lang yung nalalabing pagkakataon natin? Drei, hindi ko kayang isugal ang oras na makasama pa kita!" malakas kong tinuran iyon.

                    "Pa'no mo nasasabi 'yan? Nandito lang ako. Nandiyan ka din lang. Ang hinihingi ko lang ay panahon para kina Carla at Anne na matanggap na muna yung tungkol dito. Mahirap bang pagbigyan din sila kasi kahit saang anggulo tignan, mali, maling-mali na binigla natin sila. Hindi tamang habang kayo pa ni Anne at kami pa ni Carla ay nagkaroon tayo ng lihim na relasyon. Konsiderasyon para sa kanila ang hinihingi ko Kyle."

                    Nagtataasan na kami ng boses.

                    "Tama na. Please tama na!" kitang-kita ko ang unti-unting pagkakasalampak ni Anne sa gilid. Nanginginig ang buo niyang katawan, namumutla ang kaniyang labi, nanghihina siya at nahihirapang huminga. Binalikan ko siya at nang buhatin ko na siya ay nagsara na ang pintuan. Wala na doon si Andrei.

                    Dinala ko sa clinic si Anne. Nawalan siya ng malay dahil sa hina ng kaniyang katawan. Kakulangan ng tulog, pag-inom ng tubig, pagkain at depresyon. Awang-awa man ako sa pinagdaan niya ngunit wala na akong maapuhap na pagmamahal sa puso ko. Hindi na siya ang pinapangarap ko. Habang pinagmamasdan ko siyang nagpapahinga sa kaniyang kuwarto sa condo niya ay naluluha ako. Nararamdaman ko na yung guilt na nararamdaman ni Drei kay Carla. Dahan-dahan akong umupo sa tabi niya at nang nagbukas siya ng kaniyang mga mata ay kamay ko agad ang inapuhap niya. Hinayaan ko lang siya. Nakatitig siya sa akin.

                    "Magpahinga ka muna." bulong ko sa kaniya. "Kailangan mong magpalakas dahil marami kang nakabinbin na trabaho. Marami kang tigahanga na nag-aabang sa lahat ng shows mo. Anne, maraming nagmamahal sa'yo."

                    "Ikaw lang yung gusto ko, Kyle. Ikaw yung nagpapasaya sa akin. Mawala na sana ang lahat ng meron ako, huwag lang ikaw." niyakap niya ang bisig ko at kitang-kita ko ang pag-agos ng luha sa kaniyang pisngi.

                    "Pero sinasaktan kita. Anne, hindi ko na kayang ibigay yung gusto mong pagmamahal. Habang hindi mo ako pinalalaya, lalo kang mababaon sa sakit."

                    "Hindi mo na ba talaga ako mahal? Wala na ba akong puwedeng gawin bumalik ka lang sa akin?" pinunasan niya ang luha sa kaniyang pisngi. Nakahawak pa din siya sa braso ko.

                    "Gusto kitang mahalin, Anne pero hindi na ikaw ang tinitibok ng puso ko." sinuklay ko ang buhok niya gamit ang mga daliri ko. "Wala ka naman kailangang gawin para mahalin kang muli. Huwag mo na akong ipaglaban Anne. Habang ginagawa mo kasi iyon ay parang batang ipupukol mong babalik lang sa'yo. Tama na. Nakikiusap ako. Mahalin mo ang sarili mo. Hindi lang naman ako ang lalaki sa mundo. Maganda ka, mayaman, sikat. Hindi mo kailangan sayangin ang buhay mo sa akin. Hindi mo kailangan magpakababa dahil lang sa akin. Hindi ako ang kailangan mo." tumulo ang luha ko habang hinahaplos ko ang buhok niya.

                    Hindi na siya sumagot. Pumikit siya. Binitiwan niya ang bisig ko. Kitang-kita ko ang huling mga luha na umagos sa kaniyang pisngi. Pinunasan ko iyon.

                    "Umalis ka na." bulong niya. "Gusto kong pagmulat ko, wala ka na dito. Sobrang sakit na. Sobrang dami ko nang ginagawa. Ansakit-sakit na, Kyle." humihikbi siya.

                    Dahan-dahan akong tumayo. Tinungo ko ang pintuan. Bago ko isinara ang pintuan ay nakita ko ang napakarami naming mga pictures sa kaniyang kuwarto. Magkayakap. Nakatawa. Masaya. Sinong mag-aakalang matatapos sa ganito ang lahat ng sa amin. Ngunit si Andrei, siya ang laman ng puso at isip ko. Siya pa din talaga ang gusto kong makasama.

                    Sinipat ko ang pambisig kong orasan, tatlong oras na pala ang nakakaraan. Tinignan ko ang iphone ko habang hinihintay kong magberde ang ilaw sa traffic light. Walang text o kahit tawag si Andrei. Hindi ko alam kung paano akong uuwi sa condo ko na hindi kami maayos. Sinubukan kong tawagan ngunit out of coverage ang number niya. Naging berde ang kanina ay pulang ilaw. Hinintay kong umabante ang mga sasakyan sa harapan ko bago ako umabante din.

                    Hindi. Hindi ako uuwi ng bahay na hindi ko makakausap si Andrei. Hindi ako matutulog na hindi ko masabi sa kaniya yung takot ko. Madalas ko nang nararamdaman yung mga symtoms na sinasabi sa akin ng aking doktor. Kailangan ko nang magdesisyon bago pa tuluyang may masamang mangyari sa akin. Gusto kong bago mangyari ang kinatatakutan ko ay nasa tabi ko siya. Gusto kong gugulin ang buhay ko ng masaya kasama ng mahal ko. Mabilis akong kumanan. Pupuntahan ko siya kanila.

                    Mag-aalas dose ng gabi at alam kong tulog na ang lahat pero nasa harap na ako ng gate nila. Nanginginig ang hintuturo ko, nagdadalawang isip kung itutuloy ko ang pagpindot sa buzzer ng gate nila. Pero nandoon na ako. Kailangan kong panindigan.

                    Nakailang buzz din ako bago may nagbukas sa kanilang may kalakihang gate. Katulong nila ang nagbukas at magtatanong palang sana ako nang bumungad ang may edad na ding lalaki. Kamukha ni Andrei. Maaring ang Daddy nga niya iyon.

                    "Good evening sir. Pasensiya na po sa abala. Puwede ko ho bang makausap si Andrei?" magalang kong tanong.

                    Tumitig sa akin ang Daddy ni Andrei. Pinauna niya ang katulong nila at pinapasok muna ako.

                    "May gusto kang inumin? Water? Coffee? Soda? Beer or wine?"

                    "Okey po ako. Si Andrei po?" tanong ko pa din.

                    "Napanood ko ang unang laro ninyo kanina." huminga siya ng malalim. "Good game but as a father, I was so disappointed."

                    Napalunok ako. Hindi ko magawang magsalita. Tumingin ako sa mga mata ng daddy ni Andrei ngunit hindi ko iyon natagalan. Muli akong yumuko. Kinakabahan.

                    "May nangyayari ba sa inyo ng anak ko?" diretsuhang tanong iyon.

                    "Ho?" nagulat kong sagot. Hindi ko alam sa mga sandaling iyon kung kailangan kong sagutin ang Daddy ni Andrei sa kung ano ang totoo o kailangan ko munang pagtakpan siya lalo pa't hindi pa kami nagkakausap tungkol dito.

                    "Hinahangaan kitang basketbolista, Kyle. Pero huwag ang anak ko. Huwag mong sagutin ang tanong ko kung ayaw mo pero binabalaan kita, huwag mong baklain ang anak ko. Hindi bakla ang anak ko. Walang bakla sa pamilya namin kaya puwede ba, layuan mo siya o kung hindi mo kayang layuan, baka puwedeng maging professional kayong player at hindi yung may kung anu-anong hindi magandang balita na lumalabas sa TV tungkol sa inyo ng anak ko?"

                    "Naiintindihan  ko kayo sir. Mawalang galang na po. Pumunta po ako dito para makausap lang si Andrei."

                    Humugot ng malalim na hininga ang matanda. Kunot pa din ang noo.

                    "Wala dito ang anak ko." tumayo na siya. Ibig sabihin pinaalis na ako.

                    "Saan ho siya nagpunta?" minabuti kong tumayo na din.

                    "May dalang maleta pagkatapos ko siyang kagalitan sa napanood ko. Tinawagan ko si Carla bago pa man siya makaalis ng bahay. May nobya ang anak ko. Sila sa tingin ko ang dapat magkasama. Hindi ko gusto ang mga balitang lumalabas tungkol sa inyo at kailangan ko pang pakiusapan si Carla para puntahan si Andrei dito. Alam kong lalayas siya kapag nakagalitan ko at kung lalayas man siya dahil sa mga nasabi ko, alam kong naroon si Carla para samahan siya at hindi para pumunta sa'yo. Usapang lalaki Kyle, layuan mo ang anak ko. Hindi ko na kailangan pang alamin kung anong meron kayo pero hindi ako makapapayag na masira ang nagsisimula palang na career ng anak ko." makapangyarihan ang bawat bitaw ng daddy ni Andrei sa bawat salita.

                    "Mahal ko ho ang anak ninyo. Hindi ko siya lalayuan dahil sa hiling ninyo. Lalayuan ko lang siya kung si Andrei mismo ang humiling niyan sa akin."

                    "Gago ka ah! Lumabas ka sa pamamahay ko!"

                    "Sir, hindi ninyo ako kailangan ipagtabuyan. Tao akong pinapasok niya, tao din akong lalabas. Ngunit hindi ninyo ako masisindak para tigilang mahalin si Andrei. Mahal ko siya. Mahal na mahal ko ang anak ninyo."

                    "Put....! halatang pinigilan niya ang sarili niyang magmura. "Umalis ka sa harapan ko dahil baka hindi ako makapagpigil! Bakla!"

                    Iba ang dating sa akin ng huling salitang binitiwan niya. Namula ako. Sobrang galit ngunit idinaan ko ang lahat sa pagbunot ng malalim na hininga at ang mabilis na paglalakad patungo sa pintuan nila. Mabilis ang paghakbang ko palayo. Nang makabalik ako sa kotse ko ay malakas kong isinara ang pinto ng aking kotse.

                    Hindi muna ako umalis kahit pa pabagsak ding pinagsarhan ako ng gate ng Daddy ni Andrei. Naghintay ako. Nagbabakasakaling naroon lang si Andrei. Lalabas siya at kakausapin ako. Sasama siya sa akin. Sasabihin niya sa aking hindi niya kayang malayo sa akin ng kahit ilang araw lang tulad ng huli niyang sinabi kanina. Hindi ko kayang magsayang ng ilang araw pa.

                    Patingin-tingin ako sa bahay nila. Nag-aabang na may lalabas sa gate. Hanggang sa tuluyan nang namatay ang ilaw ng bahay. Nanlumo ako. Paano nga kung totoong sina Andrei at Carla ang magkasama ngayon. Paano kung babalik yung nararamdaman ni Andrei kay Carla? Paano ako?

                    Tumulo ang luha ko. Ganito pala kahirap magmahal ng kapwa mo lalaki? Ganito pala kakumplikado ang lahat. Ngunit kaya ko. Pipilitin kong kayanin ang lahat. Nagtitiwala ako sa pagmamahalan namin ni Andrei. Isang oras pa mahigit bago ako nagdesisyong umuwi na lang sa bahay. Hindi pa din ako nakahintay ng text o tawag mula kay Andrei. Maaring nagsasabi ng totoo ang Daddy niya. Wala doon ang anak niya dahil kung naroon siya, alam kong lalabas siya. Siguradong pinigilan niya ang daddy niyang sigawan ako sa pamamahay nila. Ipagtatanggol ako ni Andrei. Ipaglalaban niya ako tulad ng ginagaw ako ngayon sa kaniya. Saan ko siya hahanapin? Paano ko siya hahagilapin kung sumama na siya kay Carla? Nasasaktan ako.

                    Madaling araw na nang nakarating ako sa condo. Tulog na nga din ang guard nang madaanan ko siya. Tahimik lang akong sumakay ng elevator. Pasan ko ang daigdig. Napakabigat ng mundo ko. Kalaban ko ang takot na baka bukas hindi na ako magigising, hindi ko alam kung paano ko ipaglalaban si Andrei sa pamilya niya. Ni hindi ko alam kung nasaan siya ngayon at hindi magawang magparamdam sa akin.

                    Pagbukas ng elevator ay siya namang muling pagbalon ng luha sa aking pisngi. Napakabigat sa dibdib na wala akong matakbuhan. Wala akong masabihan sa aking mga dinadala. NI wala akong masabing pamilya. Nang naglalakad na ako papunta sa aking condo ay tuluyang bumagsak ang luha sa aking pisngi. Pinunasan ko iyon gamit ang laylayan ng aking damit.

                    "Kyle..."

                    Sandaling tumigi ako sa paghakbang. Nangangatog ang aking mga tuhod.

                    "Drei!" wika ko.
Sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib. Grabe yung saya ng aking nararamdaman. Yung parang lahat ng agam-agam ay hinigop ng kawalan.

                    Mabilis siyang tumayo mula sa pagkakasandal niya sa pintuan ng aking condo katabi ng dala niyang maleta.

                    Bumilis din ang aking paghakbang.

                    Doon sa pasilyong iyon ay patakbo naming sinalubong ang isa't isa.

                     Sa isang iglap, nagyakapan kami. HInawakan naming ang pisngi ng isa't isa. Tigib ng luha ang aming mga mata. May guhit ng ngiti ang aming mga labi. Hindi na namin kailangan pang magsalita. Walang dapat sabihin dahil ang tinginan namin ang siyang nagsasabi ng sinisigaw ng aming mga puso.

                    Naglapat ang aming mga labi at nagsanib ang luha sa aming mga pisngi.

                    Ipaglalaban namin ito. Ang maling pagmamahalang ito kahit pa sa humadlang ang kahit sino o kahit pa ang di inaasahang mga kaganapan.

                   


Wednesday, October 1, 2014

Rebound of foul hearts Chapter 21




KYLE SANTOS

DREI TENG

CARLA

ANNE
 

REBOUND OF FOUL HEARTS

Undisputed Bromance Novel by: Joemar Ancheta

“Every gay person must come out. As difficult as it is, you must tell your immediate family. You must tell your relatives. You must tell your friends if indeed they are your friends. You must tell the people you work with. You must tell the people in the stores you shop in. Once they realize that we are indeed their children, that we are indeed everywhere, every myth, every lie, every innuendo will be destroyed once and all. And once you do, you will feel so much better”
Harvey Milk

 

Chapter 21

            Kyle's Point of View

 

                    Kinabahan ako nang sandaling dumilim ang paningin ko. Hindi ako naniala sa doktor ko na darating ang mga palatandaang iyon isang buwan pagkatapos akong dinala nina Drei, Anne at Carla sa hospital. Dati na din akong nasabihan na kahit konting concussion lang ang muling mangyari ay magkakaroon na iyon ng mas matinding epekto sa pagkabagok ko ilang taon na ang nakakaraan. Noon lang ako nakadama ng takot. Takot hindi lang para sa aking sarili kundi para sa kaniya, kay Drei.

                    Yung madalas kong pagkahilo, pananakit ng ulo na akala ko dahil lang sa pagod kaya hindi ko madalas pinapansin ay bahagi na pala iyon ng mga simtomas. Kaya nga nang hinawakan ko ang palad ni Drei sa harap ng maraming tao idagdag pa ang nagkikislapan nilang camera ay hindi ko na inisip pa ang sasabihin nila. PInakawalan ko na ang takot na matawag na bakla. Pinalalaya ko na yung agam-agam kong baka hindi ako tatanggapin ng lipunan. Kung simula man ito ng pagbulusok ko pababa, kung ang pagyakap ko kay Andrei ang maging dahilan at hindi ko makuha ang simpatya ng midya at PBA officials para makuha ang ang MVP sa taong ito ay hindi ko na alintana. Ang mahalaga na lang sa akin ay yung ngayon, ang ngayon na kaya ko pang mayakap si Andrei, mahawakan habang nakikilala ko pa siya, maipadamang mahal ko siya at kaya ko siyang panindigan sa lahat habang alam ko pa ang aking ginagawa. Gusto kong maramdaman niya kung gaano ko siya kamahal sa mga panahong nahahaplos, nakikita at kaya pa ng utak kong iproseso ang lahat ng aking ginagawa. Natatakot ako isang araw na paggising ko ay hindi ko na siya makita, hindi ko na siya makilala o hindi ko na marinig o kaya mahawakan pa. Hindi ko alam kung ano ang maging kumplikasyon sa akin ng mga kakaiba kong nararamdaman dahil mismong doktor ko ay nangangapa pa sa aking kalagayan. Ngunit kahit katiting ay hindi ko bibigyan si Andrei ng dahilan para mag-alala sa akin. Gusto kong makita siyang masaya, iparamdam sa kaniya kung gaano ko siya kamahal kapalit man no'n ang pangungutya ng iba at hinding-hindi ko din ipahalata pa sa kaniya na may nararamdaman ako para hindi magbago ang pagturing niya sa akin. Ayaw kong kinakawawaan ako, pinagsisilbihan dahil may mali sa kalusugan ko. Mas gusto kong ako ang naninilbi. Mas gusto kong ako ang nagbebeybi.

                    Dahil hiningi niyang sign ang pagkapanalo namin para ipaglaban niya ako ay ginalingan ko ang paglalaro kahit pa alam kong bilang na marahil ang araw na maglalaro kaming dalawa. Gusto kong i-enjoy ang mga mga sandaling katulad nito dahil maaring sa mga susunod na mga araw ay ni hindi na ako makapanood ng basketball o makahawak man lang ng bola. Humingi ako ng malalim at lumunok para pigilan ang pagbulwak ng luha. Mapalad pa din akong tumagal at nabigyan ng pagkakataong makuha ang pinapangarap ko. Noon ay wala akong naramdaman takot ngunit bakit ngayon, punum-puno na ng takot ang dibdib ko. Kung noon ay handa ako sa kahit anong mangyari sa akin, bakit ngayon habang pinapanood ko si Andrei na nagdadala ng bola ay parang natatakot na akong tuluyang iwan siya. Hindi ko gustong isipin na paghihiwalayin kami ng tadhana. Ayaw ko sanang muli kaming paglalayuin ng aksidenteng nangyari noon. Ngayon, kinakabahan akong tuluyang maging permanente na ang pagkakalayo namin.

                    Muli kong tinignan ang nalalabing minuto ng laro namin. Huling tatlong minuto na lang sa last quarter at may nalalabi pang limang puntos kaming hahabulin sa kalaban. Kailangan naming magsanib ng bilis at galing ni Andrei. Hindi kami dapat matalo dahil mahalaga sa akin ang kahit anong hiling niya. Hindi man ako naniniwala sa mga signs na 'yan, hindi ko siya puwedeng biguin kahit sa pinakamaliit lang niyang hiling o sa kahit sa tingin ko ay walang kuwenta niyang gusto. Lahat, para kay Andrei, walang maliit o malaking hiling o kagustuhan.

                    Bola pa din ng kalaban at mabilis ang paglipas ang oras. Sinabayan ako ni Andrei habang hinahabol ko ang nakakuha ng bola na katunggali namin.

                    Naramdaman ko ang bahagya niyang paghawak sa braso ko. Lumingon ako sa kaniya at bahagyang huminto sa pagtakbo. Ngumiti siya sa akin at mabilis ko ding hinaplos ang palad niya na nakahawak sa braso ko.

                    "Pare ko, hindi ko na pala kailangan ng sign para ipaglaban ka. Matalo man tayo, ipaglalaban pa din kita." bulong niya sa akin.

                    Tumitig ako sa pawisan, makinis at guwapo niyang mukha. Wala akong nakikitang iba kundi siya lang. Wala akong naririnig na sigaw ng mga nanonood. Tanging ang kaniyang paghinga at tibok ng aking puso ang parang tunog lang sa aking pandinig

                    "Hindi pare ko. May oras pa, mananalo tayo." Pinisil ko ang palad niya.

                    Nagkangitian kami.

                    Sabay kaming umabante para umagapay sa mga kasamahan naming dumidepensa.

                    Itinira ng kalaban ang bola. Umikot-ikot lang ito at sa labas ng ring nalaglag. Ngunit bago pa man iyon tuluyang bumagsak ay sumabay ako sa mataas na talon ng kalaban. Nakuha ko ang bola.

                    Ang oras? Limang segundo bago matapos ang dalawang minuto.

                    Sigawan na ang mga tao. Tensiyonado na ang lahat. Ang ilan ay nakatayo na at sinisigaw ang pangalan ko. Isinilid ko sa aking alaala ang di magkamayaw na sigaw ng mga fans. Mamimiss ko kaya ang mga sigaw at paghangang iyon? Alam kong sanay sila na sa tuwing nakukuha ko ang bola, mabilis ko iyong dinadala sa ring namin at determinadong i-shoot ko iyon harangan man ako ng harangan. Iyon ang inaasahan ng lahat. Natahimik sila ng ipinukol ko ang bola kay Andrei. Parang binigo ko sila sa kanilang inaasahan lalo pa't sa isang baguhan naming ka-team ko lang ipinagkatiwala iyon.

                    Dinala ni Andrei ang bola sa ring namin. Nakasunod lang ako. Umaalalay, kahit tiwala akong hindi niya ako bibiguin tulad ng hindi ko pagbigo sa lahat ng kaniyang gugustuhin.

                    Tahimik pa din ang lahat at halatang kulang ng kumpiyansa sa baguhang may hawak ng bola. Lalong nabuhayan ng loob ang mga fans ng kalaban na sila na ang panalo. Ninenerbiyos ang mga tigahanga ng team namin. Nagdadalawang isip sila na ipinagkatiwala ko ang bola sa iba. Buo ang paghanga ko sa pare ko. Maliksi at kung tumira ng bola, swabe. Nakasubaybay lang ako sa bawat galaw niya. Alam ko kung kailan niya kakailangan ang assist ko. Ginawa ko din ang lahat para libre ako at maipukol niya ang bola sa akin kung nagdadalawang isip siyang itira ang bola. Hanggang nakita kong pakakawalan na niya ang bola kahit malayo pa siya sa ring. Mabilis ang ginawa niyang pagsulyap at pagkindat sa akin.

                    Napalunok ako.

                    Kinakabahan na ako ng tuluyan at parang sandaling huminto ang paghinga ko habang pumaimbulog ang ipinukol niyang bola.

                    Nakikiisa ang lahat.

                    Tahimik ang buong stadium.

                    Napakalakas ng kabog sa aking dibdib. Ako man ay hindi sigurado sa ginawang iyon ni Drei pero kumakapit lang ako sa tiwala ko sa kakayahan niya.

                    Swak!

                    Pasok ang bola.

                    "Yes!" singhal ko. Napaluha ako sa saya. Naitaas ko pa ang kamao ko.

                    Lumapit ako sa kaniya. Inakbayan ko siya at ginulo ko ang buhok niya.

                    Tinanggal niya ang pagkakaakbay ko sa kaniya.

                    Itinaas niya ang palad niya para mag-apir kami. Nagtagpo ang mga palad namin at hindi na niya iyon binitiwan. Magkadaop ang mga palad namin nang hinila niya ako para yakapin. Mahigpit ang pagkakapisil namin sa mga palad ng isa't isa na nasa pagitan ng aming mga puso. Nagkatitigan kami na may tipid na ngiti na nakaguhit sa aming labi.

                    Hindi pa tapos ang laro. Talo pa din kami at isang minuto mahigit na lang ang nalalabi. Bola pa ng kalaban.

                    Sabay kaming humabol ni Drei. Nagkaroon na kami ng katiting na pag-asa.

                    Ang score? 87 sa amin, 89 sa katunggali.

                    Kailangan ng tatlong puntos para ipanalo namin ang laro. Alam kong mainit na sa mga mata ng kalaban si Andrei dahil tumitira siya at naipapasok niya ang bola sa tuwing libre siya. Kailangan namin ng matinding depensa para maagaw namin ang bola o para hindi nila maitira ang bola. Ngunit sadyang mapagbiro ang pagkakataon. Diskarte nilang patagalin sa kanila ang bola. Nagpasa-pasahan sila. Hanggang sa napailing na lang ako nang napasakamay ng star player nila ang bola. Kahit sobrang kagustuhan kong pigilan ang pinakamatangkad at pinakamagaling na kalaban na itira ang bola ay nabigo pa din ako. Laglag ang balikat kong pinanood ang pagpapakawala niya sa bola. Tumama sa ring. Tumalbog ito pataas at alam kong sa pagtalbog nito pababa ay didiretso na ito sa gitna at tuluyan na kaming pagkakaitan ng pag-asang ipanalo pa ang laro.

                    Mabibigo ko si Andrei sa sign na hiningi niya.

                    Napahugot ako ng malalim na hininga.

                    Isang malaking himala nang pagkalaglag ng bola ay dumiretso sa labas ng ring at bago pa man ito nangyari ay nakita ko ang mataas na talon ni Andrei. Nasukol niya ang bola at mabilis akong tumakbo para maging libre dahil alam kong sa akin lang niya ipagkakatiwala ang naagaw niyang bola sa kalaban. Mabilis nga niyang ipinasa sa akin ang bola.

                    Sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib. Nawala sa isip ko kung ilang puntos ang kailangan naming bunuin para ipanalo ang aming laro. Nahagip ng paningin ko na tatlumpong segundo na lang ang nalalabi. Bahala na pero kailangan kong maipasok ang bola. Kaya lang, sadyang mahigpit nila akong binabantayan. Ipinasa ko kay Aldrin ang bola dahil kahit si Andrei din ay guwardiyado nila. Nang nakalibre ako ay muling ibinalik ni Aldrin sa akin ang bola. Labing-isa minuto na lang ang nalalabi. Nakailang beses na akong bumalak na itira ang bola ngunit sadyang hindi na iyon gano'n kadali. Magaling ang depensa ng kalaban. Mabilis akong naghanap ng assist dahil sayang lang ang ilang segundo na hawak ko ang bola dahil hindi ganun kasiguradong pasok kung ititira ko. Nagkatinginan kami ni Andrei. Mag-uusap kami ng mabilisan sa mata. Sana makuha niya ang gusto ko sa kaniyang ipagawa.

                    Putcha! Pitong segundo na lang.

                    Abut-abot na ang lakas ng kabog ng aking dibdib.

                    Nakita kong mabilis na nakuha ni Andrei ang tingin ko sa kaniya. Tumakbo siya sa may 3 points area kasunod siyempre ng gumagwardiya sa kaniya.

                    Pinakawalan ko na din ang bola dahil wala ng silbi pang manatili iyon sa akin. Pinapatay ko lang ang oras. Bahala na.

                    Tumalon ng mataas si Andrei. Nasalo niya ang bola. Apat na segundo na lang ang nalalabi.

                    Nagdribble siya ng dalawang beses at mabilis na tumalon saka niya pinakawalan ang bola.

                    Tayuan muli ang lahat.

                    Pigil hininga.

                    Tumaas ang balahibo ko.

                    Sa tingin ko ay hindi aabot sa ring ang bola.

                    Napailing ako.

                    Nagpakawala ng talunang paghinga.

                    Napapikit ako.

                    May kung ano sa puso kong nagsasabi na kaya ni Drei 'yon. Di niya ako bibiguin.

                    Umingay ang paligid.

                    Nagsisigawan.

                    Pagmulat ko nakita kong umiikot ang bola sa ring.

                    Napakagat ako sa aking labi.

                    Naninigas ang namuo kong kamao. Nangangatog ang aking mga tuhod sa paghihintay. Gusto kong itulak ang bola papasok sa ring dahil hinuhugot nito ang paghinga ka habang umiikot ito.

                    Hanggang sa bumagsak ang bola sa gitna ng ring.

                    Pasok ang 3 points ni Andrei!

                    Dumagundong ang ingay sa paligid at bago pa man ako nakakilos ay mabilis nang tumakbo si Drei palapit sa akin. Sa isang iglap ay nagkadaop palad muli kami at ang palad niya na hawak ko ay nasa pagitan ng aming mga pusong malakas ang kabog. Sandali kaming nagkatitigan. Nagkakaamuyan ng hininga. Gustong-gusto kong ilapat ang aking labi sa kaniya ngunit hindi doon. Hindi sa pagkakataong iyon. Hanggang sa hinila ako ng nakayakap niyang bisig sa akin at ginamit ko din ang isang bisig ko para yakapin siya.

                    "We just did it pare ko." bulong ko sa kaniya.

                    "Yes! We did it! At kahit hindi natin ito ipinanalo, iyong-iyo na ako." pabulong din niyang sagot sa tapat ng aking tainga.  

                    Hanggang sa pinalibutan kami ng team naming hindi makapaniwala sa aming pagkapanalo. Pinabayaan ko siyang batiin ng aming mga ka-team.

                     Siya ako noon. Masaya akong makitang siya na yung ngayon. Pasasaan din at magiging sa kaniya ang dating pedestal ko. Magaan sa pakiramdam kong nakikita ko siyang paakyat sa tugatog na dati lang ay pinangarap ko.

                    Dahan-dahan akong naghanap ng mauupuan. Nahihilo ako. Umiikot ang paningin ko. Ngunit kailangan ko iyong itago kay Andrei. Kailangan ko muna iyong ilihim sa lahat. Kasunod iyon ng matinding pananakit ng aking ulo. Sinapo ko ang ulo ko. Pinigilang mapasigaw Napayuko. Napapaluha na ako sa tindi ng parang binibiyak kong sintido. Nakagat ko ang aking labi. Napapikit sa sakit.

                    May humawak sa balikat ko. Huminga ako ng malalim. Kailangan kong kontrolin ang aking sarili bago ko iaharap ang aking mukha. Tumingin ako sa nakahawak sa balikat ko.

                    Si Andrei.                     Bumubuka ang labi niya ngunit wala akong marinig. Alam kong may sinasabi siya ngunit bakit wala akong maulinigan at tanging parang matinis na tunog lang ang gumuguhit sa aking pandinig. Huminga ako ng malalim. Hindi ko sasabihin sa kaniya na di ko siya naririnig.

                    "Okey lang ako." sagot ko pero pati ang tinuran kong iyon ay di ko narinig.

                    Kahit sobrang sakit na ang ulo ko ay pilit kong inabot ang tubig saka ako tumungga. Pinilit kong ngumiti habang nakatitig sa halatang kinakabahang si Andrei. "Ayos lang ako. Ano ka ba... napagod lang." paulit-ulit ko iyong sinabi umaasang makumbinsi ko siya at tama yung isinasagot ko sa mga di ko marinig na sinasabi niya.

                    Tumabi siya sa akin at hinaplos niya ang likod ko.

                    Naroon na din ang iba pa naming mga kasamahan at si Coach.

                    "Santos, may nararamdaman ka ba?" narinig ko na iyon ngunit mahina lang. Nagpalipat-lipat ang tingin ni coach sa amin ni Andrei.

                     "Okey lang ako coach." sinikap kong huwag iparamdam sa lahat yung tindi ng sakit ng ulo ko at yung parang umiikot kong paligid.

                    "Good job guys, lalo na sa inyo Teng at Santos. Sana tuluy-tuloy ito hanggang sa championship. Congratulations guys." bati ni coach sa amin.

                    Matipid na ngiti lang ang sagot ko.

                    Nawala ang pagkahilo ko kaya naging maayos ang pagtitig ko sa lahat.

                    Makahulugan ang tingin ni coach sa amin ni Andrei bago umalis. Iba, alam kong may kakaiba sa tingin niya sa amin at kung magtatanong lang siya, hindi siya matutuwa sa isasagot ko. Hindi na ako magsisinungaling.

                    "Namumula ka kanina, salubong ang iyong mga mata. Alam ko, kahit hindi ka sa akin magsabi, may nararamdaman ka. Baka puwedeng dumiretso na tayo sa hospital." si Andrei. Mabilis niyang pinunasan ang pawis sa mukha ko gamit ang puting towel na hawak niya.

                    "Wala 'to, ano ka ba." sagot ko. Hindi ko siya pinigilan sa ginagawa niya. Hinayaan kong punasan niya ang pawis sa mukha at leeg ko. Nakangiti akong nakatitig sa kaniya habang ginagawa niya iyon.

                    Panay ang kuha ng paparazzi sa amin ngunit ayaw kong isali pa sila sa iniisip ko at poproblemahin. Masyado nang maiksi ang panahon ko para pagtuunan pa sila ng pansin. Ang mahalaga na lang kasi sa akin ngayon ay si Andrei. Siya at ako. Yung maramdaman niyang mahalaga siya at hindi ako takot makabitan ng label na BI, silahis o paminta? E, ano naman kung bakla ako, ang importante may mahal akong nagmamahal din sa akin. Ang mahalaga, masaya ako kapiling niya at hindi na mabubuhay sa takot ng panghuhusga ng ibang di naman mahalaga sa buhay ko.

                    "Tara, kailangan na nating magshower at magpalit bago pa man tayo matuyuan ng pawis." tumayo siya sa tapat ko.

                    Tumango ako. Pinakiramdaman ko muna ang sarili ko kung hindi na talaga ako nahihilo. Nawala na ding bigla ang pasulpot-sulpot na sakit ng aking ulo. Pagtayo ko ay agad ko siyang inakbayan. Alam ko, pinag-uusapan na kami. Dalawang hunk sa PBA, mukhang nagkakamabutihan. Naka-jersey kaming dalawa, matikas, guwapo, matangkad, tinitilian ng mga babae at mga bakla, idolo ng mga tigasing lalaki at heto kami, nagbibigay ng bagong imahe ng mga basketbolista. Inihanda ko na ang sarili ko sa mga lalabas na kontobersiya lalo na ang tungkol sa amin ni Anne. Haharapin ko ang isyung iyon. Kakausapin ko na si Anne. Karapatan niyang malaman ang totoo kahit gaano kasakit pa para sa akin na saktan siya. 

                    Pagpasok namin ni Andrei at ako ang nakaakbay sa kaniya sa locker at shower room namin ay iba ang tingin sa amin ng mga naabutan namin doon. Tumahimik at nagkawatak-watak sila pagkapasok namin. Nagkakatinginan sila kaya sigurado akong kami ni Drei ang pinag-uusapan.

                    "Oh, sinong bakante? Pedicure at manicure nga diyan. Parang pumasok lang kami sa beauty parlor ah." biro ko.

                    "Astig ang laro kanina pare." wika ni Aldrin. Sumagot din ang ilan na parang di nila narinig ang tinuran ko. Kunyari ang iba abala sa pag-aayos ng kanilang locker.

                    Napailing ako. Kung may maglalakas loob lang sanang magtanong ng tungkol sa amin ni Drei, hindi ako maglilihim. Ngunit hangga't hindi sila nagtatanong o nagsasalita, wala sana silang maririnig sa amin na pag-amin. Ngunit alam kong lalo silang mag-iinit na pag-usapan kami kung wala sa amin ang nagsasalita ni Andrei.

                    Nang pumasok kami sa shower room ay alam kong iyon ang hinihintay nila. Kunwari, hindi sila nakatingin sa amin ngunit alam kong uhaw na uhaw sila ng pruweba kung ano talaga kami ni Andrei. Naghihintay sila ng patunay sa nag-uumapoy na nilang tsismisan. Tanging boxer short ang suot ko at puting tuwalya na nakasabit sa leeg ko nang sabay naming tinungo ni  Andrei ang cubicle ng shower room. Ilang ka-team namin ang lumilingon pa sa amin na para bang hindi na ako yung dati nilang kabiruan at katropa. May pag-aalangan na sa hubad nilang katawan. Ilan pa ay nagtakip ng tuwalya na para bang iniisip nila na pati sila ay pagnanasaan namin ni Andrei. Mahal nga naman ang kilo ng hipon sa palengke ngunit hindi ako mahilig no'n. Kahit anong luto, kahit anong sarap kung hipon, hindi ako tumitikim. Gusto kong sabihin sa kanila, "P're, kay Drei lang ako bumigay at hindi ibig sabihin na dahil bumigay ako sa kaniya papatusin ko kahit bilasa o fresh hipon ka pa."

                    Dahil sa mga tinginang iyon ay sinadya kong pumasok sa cubicle kung saan pumasok si Drei. Ikinabigla niya ang ginawa kong iyon.

                    "P're, anong ginagawa mo?" nakangiti siya pagpasok ko. Gulat man ngunit hindi niya ako pinigilan.

                    "Psst! Huwag kang maingay. Quckie lang 'to?" natatawa kong sagot.

                    "Tado ka! Dito talaga e, andiyan sila? Ano na lang..."

                    Mabilis ko siyang niyakap at hinalikan sa labi. Hindi na niya natapos pa ang kaniyang sasabihin. Naramdaman kong lumalaban din siya sa halik. Sobrang iba ang pakiramdam ko sa tuwing naglalapat ang aming mga labi. Sobrang bilis ng tibok ng aking puso kung ramdam ko ang mainit niyang katawan na nakadikit sa akin. Naglalakbay ang kaniyang mga palad sa katawan ko at ako din sa likod niya. Ngunit bago pa tumayo at magalit si totoy ko ay inilayo ko na ang labi ko sa labi niya.

                    "Shower ka na." bulong ko sabay hawak sa pisngi niya at tinapos ko iyon ng kindat.

                    Bigla akong lumabas sa cubicle pagkatapos. Kumagat nga ang plano ko. Naroon ang mga gagong hipon. Parang mainit-init pang okoy na nagtipon-tipon sa pintuan ng shower room. Nakatingin sa cubicle na parang nag-aantabay sa paglabas ng isang nakapagandang prinsesa. Patay-malisya pa sila kunwari na di nakatingin. Para silang sabog na tae na di alam kung saan susuot. May ilan pang kunyari magsisimula ng pag-uusapan. Kaya lang di iyon bebenta sa akin, doon talaga sa mismong pintuan ng shower room magtipon-tipon para magkuwentuhan? Hindi siguro!

                    "O, ano?"

                    "Wala...kuwan...ito kasing..." si Tony. Hindi niya magamit ang galing niyang mang-asar.

                    Huminga ako ng malalim. Napailing.

                     "Alam ko, pinag-uusapan ninyo kami." pagsisimula ko.

                    Lumabas din si Drei sa cubicle. Hinila ko siya at hinawakan ko ang palad niya. Magkahawak kamay kaming nakaharap sa kanila.

                    Nagkatinginan sila. Ilan napakamot ngunit problema na nila iyon hindi kami.

                     "Sa harap-harapan nagkukunwari kayong walang pakialam pero kapag nakatalikod kami, hayok na hayok kayong pag-usapan kami at naghihintay ng pagkakataong makakuha pa ng maraming ebidensiya. Madaling magtanong mga p're. Huwag na ninyong pahirapan ang mga sarili ninyo."  Itinaas ko ang mga kamay namin ni Drei na magkadaop.

                    "Ano, kailangan pa ba naming sabihin? Sooner malalaman din naman ninyo kaya bakit pa namin itatago. Tanggapin man ninyo kami o hindi, ayos lang mga p're. Ang mahalaga sa akin, siya at ako. kaming dalawa." buong tapang ko iyong sinabi sa kanila.

                    Hanggang sa nagbigay sila ng espasyo at lumabas si Anne doon. May luha sa kaniyang mga nanlilisik na mga mata.

                    "So, pa'no ako? Paano na tayo?" singhal ni Anne sa akin. "Kinausap na kita tungkol dito Drei, hindi ka sumunod sa usapan!" Nakapamaywang siyang humarap sa amin.

                    Nang hilain ni Drei ang palad niya ay lalo kong hinigpitan ang hawak ko doon.

                    "Huwag, hindi mo kailangan matakot. Harapin na natin 'to. Ako ang bahalang kakausap sa kaniya." bulong ko kay Drei.

                    Nakita ko ang pagluha ni Andrei. Alam kong tanda iyong ng di niya inaasahang matinding pagmamahal ko sa kaniya.

                    Kailangan kong harapin at tapusin ang tungkol sa amin ni Anne. Simple lang naman sana  iyon para sa akin ngunit paano kung darating ang matinding pagbabago at kalaban ko na din ang sarili ko? May puwang pa ba ang dating isinisigaw ng puso o sa hukay na lang babaunin ang pagmamahalng ipinaglaban.