Mahal kita: Hanggang sa Huling Laban (Chapter 19)

PATRICK

ZANJO

LOVE

CHAPTER 19

                Pagdating ko sa bahay ay ako ang nagulat sa ibinalita sa akin ni Mommy.

                “Naku kuya, sana mas maaga kang dumating. Noong nakaraang araw lang umalis si Zanjo. Isang araw at isang gabi lang siya dito.”

                “Si Zanjo, bumisita dito sa bahay?” Hindi ako makapaniwala. Pagkatapos ng tatlong taon?

                “Oo, anak. Nangitim siya lalo at pumayat. Sabi ko nga maghintay pa siya ng kahit isang Linggo hanggang matapos ang training mo sa Baguio pero mukhang nagmamadali. Sabi niya nag-iwan na lang daw siya ng sulat sa kuwarto mo.”

                Napakalakas ng kabog ng aking dibdib. Hindi ko tuloy maintindihan kung bakit ganoon ang nararamdaman ko ngayon. Kanina lang masaya ako na kahit papaano ay natutunan ko muling magmahal sa katauhan ni Love.

                “Sige po Mom. Sa kuwarto na ho muna ako at magpahinga. Sobrang pagod ho kasi sa biyahe.”

                “Sige, magpahanda ako ng paborito mong pagkain.”

                “Siya nga pala Mom, si Love, nakasama ko sa training, magsusundalo din pala ang loko. Kaya pala first sem lang ang tinapos niya dito sa Manila.”

                “Oo anak. Nalaman ko sa tita mo noong nakapasa siya ng Entrance Exam sa PMA.”

                “Ahh okey, ako lang pala ang nabigla.” Napangiti ako. “Sige Mom, sa kuwarto na ho muna ako.”

                Paakyat na ako sa aming hagdanan nang naisip ko si bunso.

                “Si bunso nga pala Mom?”

                “Pauwi na din yun kasi sa enrolment nila ngayon.”

                Pagpasok ko sa aking kuwarto ay nakita ko agad si Teddy Zanjo sa aking kama. Napaluha ako dahil napakabilis bumalik ang lahat ng alaala ko sa nakaraan. Napakalaki ang bahagi ni Teddy Zanjo sa mga nakaraang pinilit ko nang kalimutan ngunit nang makita ko siya sa aking kama ang nagbigay sa akin iyon ng hindi ko maipaliwanag na bugso ng damdamin. Umupo ako sa aking kama. Pinagmasdan ko si Teddy Zanjo. Wala na ang dating tingkad ng kulay nito. Niluma na siya ng panahon. Kinuha ko si Teddy Zanjo at niyakap ng buong higpit. God! Miss na miss ko na ang taong nagbigay nito sa akin. At alam kong siya pa din ang nagdala niyon pabalik sa akin. Habang yakap-yakap ko si Teddy Zanjo ay nakita kong may nakasobreng sulat sa kung saan ko siya kanina kinuha. Binuksan ko ang sulat.

                Dude,

                Kumusta?

                Akala ko maabutan kita dito sa bahay ninyo.  Akala ko mapupunan ang pagkasabik ko sa iyo ng ilang taon nating pagkakalayo. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Napakarami ko kasing gustong sabihin.

 Bago ang lahat ay gusto ko munang magpaliwanag sa’yo o kaya ay ikuwento kung bakit ngayon lang ako sa’yo nagpakita. Pasensiya ka na dude, dahil hindi kita naabutan ay idadaan ko na lang sa sulat ang sana ay sasabihin ko sa’yo ng harapan.

                Nang araw na nabaril ang Daddy at Mommy mo, iyon din ang araw na pinagkaitan na din ako ng kalayaan. Alam ko kung gaano kasakit mawalan ng ama, alam ko kung gaano ka noon nahirapan na makita ang Daddy mo na naghihingalo sa harap mo at wala kang magawa dahil katulad mo pinagdaan ko din iyon. Isang bagay na hindi ko gustong pagdaanan mo. Gusto kitang damayan noon, gusto kitang balikan at iparamdam na naroon ako sa tabi mo at hindi kita iiwan. Ngunit pinapili nila ako. Pinili kong ipagpalit ang kalayaan ko para hindi nila kayo saktan ni bunso at iyon ang isang desisyong hindi ko pinagsisihan hanggang ngayon.  Mariing tinututulan ng aming hukbo ang makipagkaibigan sa pamilya ng mga kalaban o sa sundalo. Sinuway ko iyon dahil sa pagmamahal ko sa’yo. Pinahirapan nila ako, dumaan ako sa maraming parusa para muling makuha ang tiwala ng aking mga kasamahan. Ngunit naroon sa puso ko ang kagustuhang makita ka. Sa tuwing nahihirapan ako sa mga pananakit nila para daw magtanda ako sa aking ginawa, ikaw ang pinaghuhugutan ko ng lakas. Sa alaala mo ako bumubunot ng inspirasyon. Patawarin mo ako dude, kung wala ako sa tabi mo nang mga panahong kailangan mo ng masasandalan.

                Inilipat ako sa Quezon Province at doon ay hindi na ako nabigyan ng pagkakataong makihalu-bilo at makipagkaibigan sa iba maliban sa aking mga kasamahan sa hukbo na katulad kong pinapag-aral din. May mga matang nakamasid kahit saan ako magpunta. Hindi ko na babanggitin kung anong university para sa kaligtasan mo lalo na ngayon at magiging kalaban ka na ng aming grupo. Ayaw kong husgahan kita sa pinili mong propesyon tulad ng hindi mo paghusga sa akin noon. Ngunit hindi ko lubos maisip kung bakit parang lalo tayong pinaglalayo ng pagkakataon. Ang simpleng pagmamahalan natin, ikaw, bilang isang simpleng civilian at ako bilang isang kasapi ng sinasabi nilang makakaliwa ay lalong naging kumplikado. Kung darating ang panahong magsagupa ang grupo mo at grupo ko at nagkataong magkaharap tayo, kaya mo bang paputukin ang baril mo? Kung sakaling ikaw ang nasa harapan ko at nakahandang patayin ako dahil mangingibabaw sa’yo ang galit at paghihiganti sa pagkamatay ng daddy mo, kaya ko kayang unahan ka at isalba ang sarili kong buhay kapalit ng iyong buhay? Mahal kita. Ayaw kong isipin na pagdaanan natin iyon ngunit paano kung iyon ang hinihingi ng pagkakataon? Paano natin maipaglalaban ang ating pagmamahalan ngayong hindi ko na alam kung ano ang takbo ng iyong isipan. Ngayong alam kong napakalaki ng naging epekto sa’yo ang pagkawala ng daddy mo.

                Iniwan mo si Teddy Zanjo sa bahay ng lolo at lola mo. Binisita ko sila noong nakaraang taon, nakiusap ako sa kanila na dalhin ko na lang ito noon sa kuta namin. Tumakas lang ako noon, nagbabakasakali akong magbakasyon ka ngunit mula pala nang nangyari ang pamamaril ay hindi ka na muli pang bumalik sa lugar kung saan natin binuo ang ating mga alaala. May mga gabing umiiyak ako sa tuwing kasama ko si Teddy Zanjo. Isinama ko siya sa batis, sa gubat at doon sa malaking puno malapit sa bahay ng lolo’t lola mo. Umaasa kaming babalikan mo. Naghihintay na sana maalala mo. Ngunit nabigo kami. Alam ko kasing iniwan at gusto mo na siyang kalimutan dahil ang taong nagbigay sa’yo nito ay taong kasapi ng iyong mga kalaban. Hindi ko alam kung tamang ibalik ko siya sa’yo. Kung yayakapin mo pa siyang muli. Kung mahal mo parin ako tulad ng dati.

                Tatlong taon na ang nakakaraan. Tatlong taong nangulila ako sa yakap mo at halik. Tatlong mahabang taong tanging alaala mo ang aking binabalikan at hindi ko alam kung muli pa natin itong madudugtungan. Sa bawat sulok ng kuwarto at bahay ninyo ay nagbibigay sa akin ng mga alaala. Ang lahat ng mga ginawa natin bunga ng pagmamahalan natin sa banyo m at sa kamang ito. Sana kahit minsan, kahit sa gitna ng iyong pagkalito at galit, mamimiss mo ako. Sana din kahit minsan, maalala mong mahal kita at patuloy na mamahalin kahit nakita ko ang singsing at napunit na card na ibinigay ko sa’yo sa tokador mo at tuluyan mo nang itinago. Pasensiya ka na kung pinakialaman ko. Hindi mo na suot pa. Siguro dahil mumurahin lang o dahil gusto mo na akong tanggalin sa iyong buhay. Siguro dahil din sa galit mo kaya nagawang mong pagpupunitin ang card ngunit huwag kang mag-alala, hinding-hindi ako magagalit sa’yo. Hindi kita huhusgahan. Ayaw kong isipin iyon lalo pa’t wala ka sa harap ko para sagutin ang mga tanong ko.

                Isang araw lang akong nakatakas sa mga kasamahan ko dahil nga sa isang kompetisyon na ginanap dito sa Manila. Umasa akong makita kita, nangarap akong maipapaliwanag ko sa iyo ng harap-harapan kung bakit ngayon lang ako sa’yo nagpakita ngunit patuloy talaga tayong sinusubok ng tadhana. Siguro hindi pa napapanahon. Ngunit sana hindi niya tayo paglalaruan na ang susunod na nating pagkikita ay ang panahong maniningil ka na ng buhay na sa’yo ay inutang. Kung buhay ko ang kapalit ng paniningil mo, nanaisin kong bala galing sa baril mo ang tatapos sa akin kaysa sa bala ng ibang kalaban.

                Hindi ko alam kung may bago ka ng pag-ibig. Kung may ipinalit ka sa akin ay sana yung taong kaya ka niyang panindigan. Kunsakali man, masakit sa aking tanggapin na may iba nang nagmamay-ari sa puso mo ngunit ano ba ang kaya kong gawin para pigilan kang maging masaya lalo pa’t hindi ko magawang ipaglaban ka sa ngayon? Anong karapatan kong hingin sa’yo na ako lang, na akin ka lang kung palagi akong wala sa tabi mo para samahan kita sa mga laban mo? Bakit kita aariin kung alam ko namang iba ang gusto mong ipaglaban sa ipinaglalaban ng hukbong kinabibilangan ko? Ngunit kunsakaling ako parin ang nasa puso mo, kung hinihintay mo pa din ang sandaling kaya kitang panindigan at ipaglaban, gagawin ko ang lahat para hindi kita muli pang mabibigo.

                Napakarami ko pang gustong sabihin sa’yo, napakarami ko pang gustong ikuwento tungkol sa mga hirap na pinagdadaanan ko ngunit siguro sapat na ang nasabi ko para malaman mong ikaw lang, ikaw parin ang nasa puso ko. Ako parin yung Zanjo, yung minahal mong nagpaiyak sa’yo at nagiging iyakin din kapag nasasaktan kita. Ako pa din yung kahit patuloy tayong nagkakalayo ay hindi nawawalan ng pag-asa sa muli nating pagkikita.

                Maaring hindi na muli ako mabigyan ng pagkakataong tumakas upang makita ka ngunit mag-iiwan ako sa’yo ng isang pangako, pangakong nasabi ko na noon ngunit gusto ko lang ulitin sa ngayon. Iyon ay ang pangakong ikaw lang, mananatili ang pagmamahal ko sa’yo hanggang sa huling laban.

                Hanggang sa muli nating pagkikita. Mag-ingat ka lagi.

Mahal na mahal kita dude.

                                                                                                                                                Zanjo

Pagkatapos kong basahin ang sulat niya ay noon ko lang napansin na basa ang buo kong mukha ng luha. Humihikbi ako. Sulat lang niya ang naabutan ko ngunit nag-iwan iyon sa akin ng kakaibang pagkatibag ng damdaming sumakop sa aking kabuuan. Hindi niya ginustong iwan ako ngunit iyon ang hinihingi sa kaniya ng pagkakataon. Ngunit paano ngayon, naibigay ko na ang pagtugon ko sa pagmamahal ni Love sa akin? Alin nga ba ang kailangan kong ipagpatuloy? Ang noon na sobrang mahal ko ngunit wala paring kasiguraduhan ang kaniyang pagbabalik o ang ngayon na hindi ko man gaano kamahal ay handang ipagpatuloy ang aming nasimulan? Mahal ko na si Love ngunit mas matimbang pa din si Zanjo sa puso ko. Paano kung darating ang panahong mas mahal ko na si Love at darating naman si Zanjo at handa niyang panindigan ang sinasabi niyang ipaglaban ako.

Tumunog ang cellphone ko. Tinignan ko kung sino ang tumatawag. Si Love. Huminga ako ng malalim. Hindi ko siya kayang kausapin. Napakalakas pa din kasi sa akin ng impact ng kababasa kong sulat ni Zanjo. Tinatamaan parin ako sa kaniyang mga sinabi. Pinatay ko na muna ang cellphone ko. ilang sandali pa ay may katok sa pintuan ko.

Tinatamad akong pagbuksan.

“Sino ‘yan?” tanong ko.

“Si Mommy, tumatawag kasi si Love. Tinatanong niya kung nakarating ka na. Gusto ka daw kausapin, anak. Tatawag siya uli.”

“Sabihin ninyo Mom, tulog ako. sabihin ninyo nagpapahinga ako. Saka Mom, mauna na lang kayo kumain mamaya. Gusto ko lang bumawi sa mga pagod ko.” sagot ko.

“Okey ka lang ba anak?”

“Okey lang ho ako. Pahinga lang katapat nito Mom.”

Pinilit kong makatulog. Gusto kong paggising ko ay wala na yung nararamdaman kong sakit at lungkot sa nabasa ko sa sulat ni Zanjo.

Madaling araw nang magising ako. Kinuha ko ang cellphone ko at ini-on ko habang pasuray-suray akong pumunta sa kusina dahil nakaramdam ako ng gutom. Sunud-sunod ang pasok ng mga text messages. Lahat galing kay Love. Wala pa akong balak basahin ang mga iyon. Ito na yung iniiwasan ko, ang magmahal ng iba bukod sa may iba pa akong mas mahal.

Pagkakain ko ay bumalik ako sa kuwarto. Binasa ko na ang mga text ni Love habang nakahiga.

“Musta na chief, jz wnna know po kung nkauwi k ng maayos s inyo.”

“wag k m2log n hnd pa kumkain h?Lav u chief.”

“nmimiss n nmn kta. Kaw lng lgi ko naiicp d2. Gs2 n kt mkta uli. Ur always be my forever chief!”

“wla p dn reply? Tulog p dn b mahal kong chief q?”

“d aq mpkli, lgi q hawk cp ko, umaasa n sn mkpgreply k kht isa lang.”

“dinner time n mhal kong chief. Kain ikaw po h? mis u chief ko.”

“patulog n ako ne2 chief. Wla k p txt, ibg sbhin b 2log k p?

“Tinatry ko twgan k kaso patay ang cp mo. Bk nga 2log k p.”

“Cge chief ko. 2log n aq. Lau u much at mis n mis n po kta mhal kong chief q. gudnyt po. Swit drimz..sna d2 k s tbi ko. kayakap ko s pgtulog. Hugzzz Mwahhh!”

Huminga ako ng malalim. Kinuha ko si Teddy Zanjo. Niyakap ko. Naamoy ko ang amoy ni Zanjo sa kaniya. Pumikit ako. Binalikan ko ang alaala nang magkayakap kaming natutulog ni Zanjo. Lalo na akong nalito. Parang si Zanjo ang kayakap ko.

Umaga, naalimpungatan ako sa tawag sa cellphone ko. Si Love. Hindi ko alam kung bakit parang ayaw ko paring sagutin ang tawag niya. Alam kong kukulitin lang niya ako. Pinatay ko ang cellphone ko. Lumabas ako ng kuwarto at nakita ko si Claire na nag-aagahan. Nang makita niya ako ay tumayo at niyakap ako.

“Namiss kita kuya. Sayang di mo nakita si kuya Zanjo. Pumayat siya saka umitim. Sabi niya namimiss ka daw niya. Lagi din siyang malungkot at wala siya yata ginawa dito kundi manood ng mga pictures mo. Grabe kuya, sana magkaroon din ako ng bestfriend na kagaya ni kuya Zanjo. Wala siyang bukambibig kundi ikaw. Umuusok na nga ang tainga ko dahil laging ikaw ang gusto niyang pag-usapan namin.”

“Ang haba ng kuwento.” Natawa ako. “Wala pa akong natatanong, sobrang dami mo nang nasabi.”

At binangkahan na ako ni bunso sa mga balita nang wala ako sa bahay ngunit kalahati ng kuwento niya ay ang mga napagkuwentuhan nila ni Zanjo.

Tuloy napanumbalik ang sidhi ng pagtatangi ko kay Zanjo. Bumalik ang akala ko’y nanimdim ng pagmahahal ko sa kaniya. Hindi ko maiwasang hindi maawa kay Love. Alam kong nag-aalala na iyon sa akin ngayon. Lalo pa’t nasabi ko sa kaniyang mahal ko din siya. Binuksan ko ang cellphone ko bago ako matulog kinagabihan. 52 new messages sa maghapon. Lahat galing kay Love. Wala na yata siyang ginawa kundi ang i-text ako maghapon. Huminga ako ng malalim. Paano ko sa kaniya sasabihing nalilito na ako.

Kinaumagahan pagkagising ko ay may isang pulang rosas at box ng chocolate sa tabi ko. Lumakas ang tibok ng aking puso. Si Zanjo ang mahilig magbigay sa akin nang ganoong bulaklak. Kinuha ko ang rose saka ko inamoy. Babangon na sana ako nang magbukas ang pintuan.

“Surprise! Breakfast in bed?” si Love.  May hawak siyang tray ng pagkain. Nang halikan niya ako ay inilayo ko ang mukha ko.

“Di pa ako nagtoothbrush.” Pag-iwas ko.

“It’s ok chief, mahal kita kaya kahit pa ano ang amoy mo.” Tumatawa siya. Inilapag niya ang pagkain sa harap ko.

“Anong ginagawa mo dito?” Hindi ko parin maitago ang aking pagkabigla.

“Namimiss na kasi kita chief. I don’t know na wala kang hilig sa cellphone. Ni hindi mo man lang magawang sagutin ang tawag ko at text. Madalas nakapatay ang cellphone mo kaya naisipan kong magpaalam kay Mama at tinawagan ko si tita if I am still welcome here and I even asked her na huwag sabihin sa’yo ang pagdating ko.”

“Hindi ka ba pagod sa ilang weeks na trainings? Sana nagpahinga ka na lang.” matamlay kong sagot.

“Okey lang yung pagod sa katawan, yakang-yaka ko ‘yun. Hindi ko lang kaya yung napapagod ang utak ko sa kaiisip ko sa’yo at hindi ka naman din nagpaparamdam.”

“Kaya ka lumuwas dahil lang doon?”

Nakita kong biglang nawala ang ngiti niya sa labi.

“Are you not happy that I am here, chief? Kasi kung ayaw mo, puwede akong umuwi.”

Hindi ako nakasagot. Ibinaba ko ang tray ng pagkain at tumayo ako.

“Puwedeng magbanyo na muna ako? Usap tayo mamaya.” Sandaling paalam ko.

Sa banyo ako nagtagal. Iniisip ko kung paano ko sa kaniya sasabihing naguguluhan na ako sa nararamdaman ko sa kaniya nang mabasa ko ang sulat ni Zanjo. Hindi ko nga alam kung mahal ko nga talaga si Love ngayon. Gusto kong sisihin ang sarili ko kung bakit binigyan ko siya ng pag-asa. Hindi. Hindi ko lang pala siya binigyan ng pag-asa. Sinagot ko siya kahit hindi pa ako ganoon kasigurado sa nararamdaman ko. Nagkamali ako. At ngayon hirap akong tanggapin ang pagkakamaling iyon. Kailangan ko itong harapin. Pagkaraan ng dalawampung minuto ay lumabas na ako.

  “Ito ba ang dahilan kung bakit bigla kang umaatras sa sinabi mong mahal mo ako?” nakita ko ang pagbaybay ng luha sa kaniyang pisngi.

“Bakit mo pinakialaman ‘yan. Wala kang karapatang basahin ang sulat na para sa akin.”

“Chief, am sorry kung binasa ko ang sulat na para sa’yo ngunit nang sinabi mong mahal mo ako, binigyan mo ako ng karapatang panghimasukan ang buhay mo. Chief, kung dahil dito kaya nagbago ang sinasabi mong pagmamahal mo sa akin, kung bakit bigla kang nanlamig at kaya mo akong patayan ng cellphone, just please tell me. I do have the right to know, kasi nasasaktan mo ako.”

“Naguguluhan ako. Hindi ko alam.” Umupo ako sa kama ko. Sapo ko na ang aking ulo.

“Naguguluhan ka kaya you have the right to hurt me? I didn’t force you to love me. Sana hinayaan mo na lang akong iparamdam yung pagmamahal ko kaysa sa sinagot mo ako saka bigla mo din pala akong tatalikuran dahil sa isang sulat mula sa iyong nakaraan. Chief, napakasakit kasi. Ansakit-sakit na sulat lang ng nakaraan mo ay kaya na niyang palitan ang buong ako. What if, siya na mismo ang nasa harapan mo? Paano ako? Mali ba na nagtiwala ako sa sinabi mong mahal mo ako?” pinunasan niya ang luha niya sa kaniyang pisngi. Umupo sa tabi ko.

“Wala kang pagkakamali. Ako ang may mali at inaamin ko naman din iyon. Ngunit sana mapatawad mo ako.”

“Do you still love him?” nakita ko ang mabilis na pagdaloy ng luha sa kaniyang mga mata.

Alam na alam ko kung ano ang dapat kong isagot sa kaniya ngunit hindi ko alam kung kailangan kong sabihin ang totoo sa paraang hindi siya masasaktan. Ngunit nasasaktan ko na siya.

“Do you love me?” muli niyang tanong. Hindi na niya hinintay ang sagot ko sa una niyang tanong.

“Oo.” Sagot ko.

“But you love him more than you love me, right?”

Huminga ako ng malalim. “Sorry Love pero ‘yun ang totoo.”

Tumayo siya. Tumalikod. Huminga ng malalim.

“Kumain ka na. If ready ka na na kausapin ako. Haharapin kita. Bukas huwag kang mag-aalala. Uuwi na ako. Magpapahinga lang ako dahil hindi din biro ang biyahe ko mula Vizcaya hanggang Manila. Wala pa akong naitutulog. Ipinagluto lang kita ng agahan mo. Doon muna ako kina tita at Claire. Ayaw kong makahalata sila. Could I use your CR? Gusto kong harapin muli sina tita at Claire sa baba na parang walang nangyari dito ngayon.” Paalam niya sa akin.

Pinulot ko ang sulat ni Zanjo na nakalagay sa aking kama. Tiniklop-tiklop ko iyon. Humiga ako. Nagkakagulo na ang isip at ng puso ko.

Inayos ko ang sarili ko at sumunod ako sa baba nang mahimasmasan na ako. Nakita ko kung gaano katatag si Love na itago ang tunay niyang nararamdaman. Nasasaktan siya ngunit nagagawa niyang ngumiti, tumawa at harapin sina Claire at Mommy. Ngunit sa mga titig niya sa akin alam kong may pinagdadaanan siyang hindi pa niya tuluyang nailalabas.

Kinagabihan habang nanonood kami sa sala.

“Tita, mauna na ho akong matulog sa inyo. Maaga po kasi ang uwi ko bukas sa Vizcaya. Tumawag kasi si Mama kanina dahil magpapasama daw going Tuguegarao.”

“Napakabilis naman ng bakasyon mo. Sana tumagal ka pa ng ilang araw.”

“Ayos na ho iyon tita. Namiss ko lang kayo ni Claire kaya dumaan lang ako. Di bale, papasyalan ko na lang kayo uli ng mas mahaba-haba sa mga susunod na bakasyon ko. Paano Claire, mauna na ako ha. Baka tulog ka pa bukas pag-alis ko. Mag-aral ka ng mabuti ha?”

“Sige kuya. Good night po.”

Tumingin siya sa akin.

“Good night insan.” Paalam niya sa akin. Nahuli ko ang lungkot sa kaniyang mga mata. Sana nakita din niya sa mga mata ko kung gaano ako nalulungkot sa mga pinagdadaanan namin ngayon.

Sumunod na din akong pumanhik sa kuwarto ko, kalahating oras bago siya nagpaalam. Binuksan ko ang ref. May laman pang mga beer na di ko naiinom. Naglabas ako ng isa. Habang umiinom ako ay may kumatok sa kuwarto. Ibinaba ko ang beer na hawak ko at tinungo ang pintuan. Si Love.

“Sorry kung nakakaistorbo ako. Pahiram lang ng gitara mo at kung may beer ka kahit tatlo lang?” pakiusap niya. Sobrang naapektuhan akong makita siyang ako ang dahilan ng lungkot niya.

“Pumasok ka muna.”

“No, am okey here. Thank you.” Sagot niya.

Kinuha ko ang gitara ko at inilagay ko sa isang plastic bag ang tatlong beer. Hindi siya nakatingin sa akin nang iniabot ko iyon.

Pagkaabot niya ay tumalikod na siya.

Sinara ko ang pintuan. Nandito si Love dahil sa akin. Umaasang magiging maayos kami. Hindi niya inaakalang ito ang kapalit ng kaniyang mga sakripisyo. Hindi kami nakapag-usap masyado kaninang umaga. Kinuha ko muli ang sulat ni Zanjo. Wala siyang binitiwang pangako kung kailan niya ako babalikan. Wala siyang binanggit kung may balak siyang isuko ang ipinaglalaban niya para sa akin. Kung ganoon, mas binibigyan niya ng halaga ang kaniyang ipinaglalaban kaysa sa pagmamahal niya sa akin. Si Love, nandito siya. Patuloy niyang ipinaglalaban ang kaniyang nararamdaman sa akin. Tinungga ko ang beer na hawak ko. Pinuntahan ko siya sa kaniyang kuwarto. Sinubukan kong ipinihit ang kaniyang kuwarto.

Bukas.

Narinig ko ang tunog ng gitara. Sinilip ko siya. Wala siyang pang-itaas na damit. Nilingon niya ako. Hindi siya nagsalita. Hindi rin huminto sa kaniyang paggigitara. Pumasok ako. Ni-lock ko ang pintuan ng kaniyang kuwarto. Umupo ako sa harap niya. Puno ng luha ang kaniyang pisngi.

There are nights when I cant help but cry
And i wonder why you have to leave me

Nakatingin siya sa akin. Bakit lagi niyang idinadaan sa kanta ang mga gusto niyang sabihin sa akin. Daman-dama ko ang sakit ng kaniyang pinagdadaanan lalo pa’t patuloy lang ang pag-agos ng luha mula sa kaniyang mga mata habang titig na titig siya sa akin. Sinapo ko ang ulo ko. Sobrang sakit sa akin nakikitang nagkakaganoon siya dahil sa minadali kong desisyon. Alam kong matapang siya pero dahil sa nagawa kong pagkakamali ay siya ang nasasaktan. Ngunit mahal ko siya. Hindi lang kasintindi ng pagmamahal ko kay Zanjo ngunit alam ko, may puwang na din si Love sa puso ko.

Why did it have to end so soon
When you said that you would never leave me

Humihikbi siya. Hindi ko alam kung paano ko siya mapapatahan. Hinawakan ko ang braso niya. Sana tinimbang ko na muna ang sarili ko bago ko siya binigyan ng sagot. Sana naiwasan ko siyang saktan ngayon ng ganito.

Tell me
Where did I go wrong?
What did i do to make you change your mind completely

Kanta lang iyon. Lyrics lang ng kanta ngunit bakit sobrang sa akin iyon naipatatama.  Tumulo ang luha ko. Hindi ko alam kung bakit ko siya sinagot.

“Love wala kang ginawa. Wala kang ginawa na nagpabago sa isip ko. Wala kang kasalanan. Ako ang may kasalanan sa’yo.”  Hindi siya tumigil patuloy pa din siya sa kaniyang pagkanta. Parang walang narinig ngunit sapat na ang hindi matapos-tapos niyang pagluha para sabihin sobra ko siyang pinahihirapan.

When i thought
This love would never end
But if this love's not ours to have
I'll let it go
With your goodbye

                Nang marinig ko ang goodbye sa lyrics ng kanta ay hindi ko alam kung kailangan ko siyang pakawalan. Ngunit hanggang kailan ko siya sasaktan kung si Zanjo pa din ang mas matimbang sa akin?

Why did it have to end so soon
When you said that you would never leave me

Tama siya. Nagsisimula pa lang kami pero tinatapos ko na. Ni hindi pa nga niya tuluyang napapatunayan ang kaniyang pagmamahal ngunit binibigo ko na siya kaagad. Paano ko ba sa kaniya sasabihing gulung-gulo pa ako. Bigyan lang muna niya ako ng sapat pang panahon para pag-isipan at timbangin ang lahat.

Tell me
Where did i go wrong?
What did i do to make you change your mind completely?
When i thought
This love would never end
But if this love's not ours to have
I'll let it go
With your goodbye...

Niyakap niya ang gitara. Humahagulgol siya. Hindi ko alam kung paano ko siya patigilin. Kinuha ko ang gitara sa kaniyang kamay. Tumingin siya sa akin habang humihikbi.

“Akala ko chief, mahal mo na ako. Hindi kita pinilit para sabihin mo iyon sa akin. I accept, ginagawa ko ang lahat para sana mahalin mo din ako kahit minsan nawawalan na ako ng pag-asa. But I never force you to love me back. And then,” hidni niya maipagpatuloy ang kaniyang sinasabi. Humihikbi siyang parang nahihirapan siyang huminga. “God… Chief! Umaga nang sabihan mo akong mahal mo ako, Kinagabihan no’n gusto mo nang bawiin. Do you know why I am deeply hurt? Iyon ay ang kaya mo akong i-give up dahil sa isang sulat lang? What if siya na mismo ang narito? Ano na lang ako samantalang sinabihan mo din naman ako na mahal mo ako. Pumunta ako dito dahil mahal kita chief. Pumunta ako dito dala ang pag-asang magiging masaya tayo sa labas habang hindi pa nagsisimula ang ating klase sa PMA. Hindi ko alam na masasaktan pala ako ng ganito. “

Niyakap ko siya. Wala kasi akong ibang maisagot sa kaniya. Awing-awa ako sa nakikita kong paghihirap ng kaniyang kalooban.

“Matatanggap ko sana kung may nagawa akong pagkakamali na maaring nagpabago sa desisyon mo. Kaya lang wala e. Mahal na mahal kita chief, kaya ako parang asong ulol na bubuntot-buntot sa’yo. Mahal na mahal kita kaya kahit sarili kong pangarap ay kaya kong ipagpalit just to be with you. Hindi ko sinasabi ito dahil nagsisisi akong gawin iyon, am telling you these, para malaman mong hindi lang si Zanjo ang may mga isinakripisyo. Ako din naman ah. May mga ginagawa din ako para mapansin mo. Ang masakit sa akin, gusto kong palayain kita para sa kaniya ngunit nasaan ba siya? Kaya kong ipagkatiwala ka sa kaniya kung sa kaniya ka talaga magiging masaya ngunit paano ko gagawin iyon kung ni hindi mo alam kung babalikan ka ba niya. Gusto kong sarili ko na lang ang isipin ko, hayaan kita sa kung ano ang buhay na pipiliin mo, pero chief, hindi ko kaya. I just can’t give you up for nothing! Ngunit iyon ang gusto mo e, iyon ang alam kong makapagpatahimik sa’yo.”

Sabay kaming humihikbi. Sobrang natatamaan ako sa sinabi niya sa akin.

“Sorry Love.” hawak ko ang kaniyang kamay. Tumitig siya sa akin. Naroon pa din ang hindi mapigilang pagluha.

“Bukas, uuwi na ako. Siguro nga kailangan kitang pabayaang mag-isip na muna. Hindi na kita guguluhin pa. Makakaasa kang mananahimik ako.  Gusto kong ipaglaban ka e, pero kung hindi ako ang gusto mong makasama, anong silbing ipaglaban ka. Kaya kong panindigan ka hanggang sa huling laban ngunit iba yata ang gusto mong manindigan sa’yo. Masakit man sa akin ngunit mukhang hindi ko kayang makipagkompetensiya sa taong laman ng iyong puso at isipan at sarado pa din iyan para tanggapin ang mga gustong makibahagi sa buhay mo. Salamat sa pagsabing mahal mo ako. Sana may darating na magmamahal sa akin. Yung taong kaya niyang panindigan kung ano ang sinabi niya sa akin dahil sila ang mga taong kailangan ding ipaglaban.”

Hindi ko talaga alam kung ano ang isasagot ko sa mga sinabi niya.

“Puwede bang bigyan mo pa ako ng sapat na panahon para pag-isipan ko muna ang lahat lahat?”

“Mahal mo ako dahil iyan ang sinasabi ng isip mo chief, ngunit mas mainam sana kung mahal mo ako dahil iyon talaga ang nararamdaman mo. Hindi mo kailangan ang sinasabi mong panahon para pag-iisipan mo ang tungkol sa atin. Ang kailangan mo ay ang pakiramdaman mo kung ano ba talaga ako sa’yo. Kabastusan man dahil nga bahay niyo ito, pero puwede na ba akong magpahinga? Maaga pa akong aalis bukas.” Pinunasan niya ang luha sa kaniyang pisngi.

Tumayo ako. Tinignan ko siya. Iniiwas na niya ang kaniyang mga mata sa akin. Bago ako lumabas sa kaniyang kuwarto ay muli ko siyang pinagmasdan. Ibinagsak na niya ang hubad niyang katawan sa kama niya at kinuha ang unan saka niya itinakip sa kaniyang mukha.

Hindi ako nakatulog magdamag.  Nang sinubukan kong balikan si Love sa kuwarto niya ay naka-lock na iyon. Minabuti kong huwag na lang siyang istorbohin sa kaniyang pagtulog. Nakatulog ako ng mga siguro dalawang oras. Tinignan ko ang orasan, alas-sais na ng umaga. Mabilis akong pumasok sa kuwarto ni Love ngunit wala na siya doon. Naabutan ko ang isang malaking Military Teddy Bear. May sulat na nakapatong.

Chief,

Regalo ko sa iyo ito. Surprise ko sana kagabi kaso naunahan ako ng sulat ni Zanjo. Bago nga ako lumuwas, narecord ko na sa kaniya ang kantang I’ll be the one na kinanta ko noon sa’yo nang final foot march natin pero mukhang hindi na yata nababagay. Kaya minabuti kong palitan na lang ang nirecord kong kanta. Bahala ka na kung idelete mo din pagkatapos mong marinig. Pero ito lang ang kantang sa tingin ko nababagay sa aking pamamaalam. Kung ang pagpapalaam ko sa buhay mo ang siyang magiging dahilan para muli kang maging masaya ay gagawin ko. Nirecord ko lang ito kagabi pagkaalis mo sa kuwarto ko. Ipindot mo lang  ang play na makikita sa likod ni Love Teddy. Nakita ko nga palang may luma kang Teddy Bear noong High School tayo sa bahay nina lola, nagbakasakali lang akong gusto mong palitan na din kaya ito ang binili kong pamalit sana. Nakita ko nga kahapon ang lumang teddy bear sa kuwarto mo. Sige magpapaalam na ako. Sa kanta ko na lang muli idadaan ang gusto kong sabihin dahil doon lang kasi ako sanay ilabas ang emosyon ko. Paseniya ka na kung nakagulo ako sa buhay mo. Pero magkikita muli tayo sa PMA, siguro lang may mga mababago, ngunit naroon lang ako, maghihintay kung kailan mo maramdamang mahal mo ako at hindi dahil pinag-isipan mo. Ngunit sa ngayon, I think I really have to set you free para mahanap mo ang talagang gusto mo sa buhay.

Love

Kinuha ko si Love Teddy, mas malaki kaysa kay Teddy Zanjo. Nakapansundalo pa talaga. Mabango. Ibinuhos yata ni Love ang buong pabango niya kay Love Teddy. Hinanap ko ang play button sa likod nito at narinig ko ang recorded na boses at paggigitara ni Love.



We often fool ourselves
And say that it's love
Only cause when it's gone
We end up being lonely
So how are we to know
That it just isn't so
That we just have to let each other go

               

Tumigil ang kanta. May mga mensahe pala siya in between. Umupo ako sa kama.

Alam kong mahal na mahal mo parin si Zanjo. Ayaw kong niloloko mo lang ang sarili mo na dahil sa awa ay sasabihin mong mahal mo ako. Ayaw kong magiging malungkot ka sa huli dahil pinili mo akong pakisamahan hindi dahil mahal mo ako kundi dahil ako lang ang available na nandito sa tabi mo.

There were many times
When we shared precious moments
But later realized
They were only stolen moments
So how are we to know
That it just wasn't so
That we just had to let each other go

Alam mo bang  masaya na ako sa tuwing naalaala ko yung hinalikan kita habang tulog noong press conference natin, yung hawak ko ang kamay mo ng ilang oras noong papunta tayo sa jamboree natin, yung gabing may nangyari sa atin dahil pinasok kita sa banyo ng kuwarto mo at lasing tayong dalawa, noong nananiginip ka at ako lang ang naroon para pakalmahin ka dahil sa takot mo sa iyong panaginip at nitong huli, nang sinabi mong mahal mo ako dahil siguro naaawa ka o kaya ay dahil wala kang ibang pamimiliang ibigin. Iyon ay parang mga precious moments sa akin ngunit kung tutuusin ay isang stolen moments dahil itinaon kong gawin sa mga sandaling tulog ka o wala sa tamang pag-iisip.  Am sorry. I really do.

If loving you is all that means to me
When being happy is all I hope you'd be
Then loving you must mean
I really have to set you free

Kaya heto, pinapalaya na kita chief kahit gaano kasakit sa akin. Mahal kita e, alam kong masaya ka dahil ito ang gusto mo. Masakit man sa akin ngunit alam kong ito lang ang tama para sa atin.

Each day we meet my love for you
Keeps growing stronger
But everytime we meet
Makes leaving you so much harder
So how are we to know
That this just wasn't so
That we just have to let each other go

Iyon yung masakit chief, lalong tumitindi ang nararamdaman ko sa’yo. Kaya ngayong kaya ko pang palayain ka ay gagawin ko na kaysa darating yung araw na baka hindi ko na kayang mawala ka pa sa buhay ko. Kaya sabi nga ng kanta ko sa’yo, we just have to let each other go. Hindi sa gusto ko, kundi iyon ang hinihingi yata ng pagkakataon.

If loving you is all that means to me
When being happy is all I hope you'd be
Then loving you must mean
I really have to set you free


Letting go is not an easy task
When smiling feels like I must wear this lonely mask
It hurts deep inside
And I just cannot hide
That there's anguish at the thought
That we should have to part

Nakikita mo akong masaya kausap sina tita at Claire ngunit sobrang sakit sa akin sa tuwing iniisip kong hindi ka magiging akin. Na hanggang ngayon, si Zanjo pa din ang nasa puso mo. Anong kaya kong ilaban kung siya ang gusto mong manatili at hindi mo ako binibigyan ng lugar sa puso mo. Sobrang sakit ng gagawin kong ito pero paalam na muna ako. Magkikita tayong muli sigurado iyon. Sasamahan kita sa mundo mo ngunit hindi na ako aasa pa sa pagmamahal mo. Iisa lang ang sigurado, mahal kita, mahal na mahal kaya lang ano naman ang gagawin ko kung hindi ako ang gusto mo.

If loving you is all that means to me
When being happy is all I hope you'd be
Then loving you must mean
I really have to set you free
If loving you is all that means to me
When being happy is all I hope you'd be
Then loving you must mean
I really have to set you free

Paano paalam na chief! Mag-iingat kang lagi ha.

Naputol na ang record. Napaupo ako sa kama. Damn! Bakit lagi na lang akong umiiyak! napakabigat lang kasi sa dibdib na may nasasaktan ako. Hindi ko alam kung tama ang desisyon ko pero sa tingin ko, kailangan kong manindigan, sa bulong ng kahapon o sa sinasabi ng ngayon. At ngayon, may gusto na akong paninindigan, hanggang sa huling laban. Sana nga hindi ako magkakamali sa aking gagawing desisyon ngayon.